IX U 812/18 - Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2575214

Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 9 sierpnia 2018 r. IX U 812/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SR del. Renata Stańczak.

Przy udziale./.

Sentencja

Sąd Okręgowy___________________ w Gliwicach Wydział IX Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2018 r. w Rybniku sprawy z odwołania J. P. (J. P.) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o prawo do emerytury na skutek odwołania J. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 30 kwietnia 2018 r. nr (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu J. P. prawo do emerytury począwszy od dnia (...)

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z 30 kwietnia 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił ubezpieczonemu J. P. (P.), prawa do emerytury na postawie art. 184 w zw. z art. 40 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, gdyż ubezpieczony na 1 stycznia 1999 r. nie osiągnął 25-letniego okresu składkowego i nieskładkowego. Organ rentowy nie uwzględnił do ogólnego stażu pracy okresów zatrudnienia od 1 września 1973 r. do 30 września 1973 r., od 1 kwietnia 1978 r. do 23 kwietnia 1978 r. i od 31 lipca 1980 r. do 11 sierpnia 1980 r. w Cukierni (...).

Ubezpieczony w odwołaniu od decyzji domagał się jej zmiany i zaliczenia do ogólnego stażu pracy okresów nieuznanych przez organ rentowy, gdyż był zatrudniony, pracę faktycznie wykonywał, w legitymacji ubezpieczeniowej również jest wpisana data początkowa zatrudnienia - od 1 września 1973 r. i do 24 kwietnia 1978 r., a ze świadectwa pracy z 27 października 1980 r. wynika, że pracował do 11 sierpnia 1980 r.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ rentowy dodał, że nie zaliczył spornych okresów pracy, gdyż za te okresy brak jest zgłoszenia do ubezpieczenia.

Rozpoznając sprawę Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczony urodził się (...)

Ubezpieczony jest członkiem OFE i wniósł o przekazanie środków tam zgromadzonych na dochody budżetu państwa.

Ubezpieczony (...). złożył w organie rentowym wniosek o emeryturę z obniżonego wieku.

W rozpoznaniu tego wniosku organ rentowy postanowił jak w zaskarżonej decyzji z 30 kwietnia 2018 r., omówionej na wstępie.

Na dzień 1 stycznia 1999 r. organ rentowy uznał za udowodnione24 lata, 10 miesięcy i 20 dni okresów składkowych, nieskładkowych.

Ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999 r. legitymuje się 18 latami, 2 miesiącami i 1 dniem pracy w warunkach szczególnych.

Organ rentowy nie uwzględnił do ogólnego stażu pracy okresów zatrudnienia ubezpieczonego: od 1 września 1973 r. do 30 września 1973 r., od 1 kwietnia 1978 r. do 23 kwietnia 1978 r. i od 31 lipca 1980 r. do 11 sierpnia 1980 r. w Cukierni (...).

(dowód: akta organu rentowego).

Ubezpieczony w okresach spornych od 1 września 1973 r. do 30 września 1973 r., od 1 kwietnia 1978 r. do 23 kwietnia 1978 r. i od 31 lipca 1980 r. do 11 sierpnia 1980 r. zatrudniony był w Cukierni (...) w Ż., w tym od 1 września 1973 r. do 30 września 1973 r. jako uczeń, a od 1 kwietnia 1978 r. do 23 kwietnia 1978 r. i od 31 lipca 1980 r. do 11 sierpnia 1980 r. jako czeladnik.

W okresie od 24 kwietnia 1978 r. do 12 kwietnia 1980 r. ubezpieczony odbywał zasadniczą służbę wojskową.

Pracę w Cukierni (...) ubezpieczony rozpoczął już w połowie sierpnia 1973 r. Od 1 września 1973 r. ubezpieczony rozpoczął naukę w zasadniczej szkole zawodowej, a wcześniej musiał mieć ustalone praktyki, tj. miejsce praktycznej nauki zawodu, bo tego wymagała szkoła. Umowa o praktyczną naukę zawodu była zawarta od 1 września 1973 r. Nauka w szkole zawodowej trwała 3 lata, przy czym w trzecim roku odbywały się tylko zajęcia w ramach praktyki zawodu. Świadectwo wydawane było po trzecim roku. Nauka kończyła się egzaminem czeladniczym w Izbie Rzemieślniczej w K. W pierwszym roku nauki były dwa dni praktyki, w drugim roku nauki - trzy dni praktyki. Umowa o naukę była podpisywana w Cechu (...) i podpisywał ją ojciec ubezpieczonego i właściciel Cukierni. Według umowy w pierwszym roku nauki przysługiwało wynagrodzenie w wysokości około 260 zł. Ubezpieczony faktycznie te pieniądze otrzymywał.

Od 24 kwietnia 1978 r. do 12 kwietnia 1980 r. ubezpieczony odbywał zasadniczą służbę wojskową. Pracował cały czas w Cukierni w Ż. zarówno przed wojskiem, jak i po odbyciu służby wojskowej. Przed rozpoczęciem służby wojskowej miał tydzień urlopu wypoczynkowego.

Pod koniec zatrudnienia ubezpieczonego, Cukiernia miała trudności finansowe - brakowało surowców z uwagi na ciężką sytuację gospodarczą w Polsce. Nie było zbytu na towar z Cukierni, nie było z czego produkować. Ubezpieczony zwolnił się. W świadectwie pracy odnotowano, że "stosunek pracy został rozwiązany - wygasł 11 sierpnia 1980 r. z powodu braku surowca na własne żądanie pracownika". Właściciel cukierni wyjechał do Niemiec i tam zmarł.

Ubezpieczony nie wyjaśniał wcześniej treści zapisów w legitymacji ubezpieczeniowej. Nie wiedział, że pracodawca za niektóre okresy jego zatrudnienia nie płacił składek na ubezpieczenie.

(dowód: akta organu rentowego, w tym świadectwo pracy z 27 października 1980 r. oraz legitymacja ubezpieczeniowa ubezpieczonego, zeznania świadka R. P. oraz ubezpieczonego złożone na rozprawie 9 sierpnia 2018 r., czas nagrania protokołu elektronicznego 00:08:16-00:35:49).

Uzasadnienie prawne

Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 184 ust. 1 i 2 w zw. z art. 40 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1270) oraz w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.) prawo do emerytury przysługuje ubezpieczonemu urodzonemu po dniu 31 grudnia 1948 r., który:

- ukończył 60 lat,

- na dzień 1 stycznia 1999 r. ma okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 25 lat, w tym co najmniej 15 lat zatrudnienia na kolei, łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia na kolei, o których mowa w art. 44-45,

- nie przystąpił do OFE albo złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w OFE za pośrednictwem ZUS, na dochody budżetu państwa.

Zdaniem Sądu ubezpieczony spełnia warunki do przyznania prawa do świadczenia na podstawie powołanych przepisów, gdyż niewątpliwie posiada na 1 stycznia 1999 r., 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych.

Zgodnie z normą art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych za okresy składkowe uważa się również, przypadające przed dniem 15 listopada 1991 r., okresy zatrudnienia młodocianych na obszarze Państwa Polskiego na warunkach określonych w przepisach obowiązujących przed dniem 1 stycznia 1975 r.

W okresie spornym od 1 września 1973 r.do 30 września 1973 r. ubezpieczony niewątpliwie był uczniem szkoły zawodowej o kierunku cukiernik, gdzie nauka zaczynała się 1 września każdego roku szkolnego i odbywał odpłatną praktykę w Cukierni (...) w Ż. W tym czasie obowiązywała ustawa z dnia 2 lipca 1958 r. o nauce zawodu, przyuczania do określonej pracy i warunkach zatrudniania młodocianych w zakładach pracy oraz o wstępnym stażu pracy (Dz. U. Nr 45, poz. 226 z późn. zm.) w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 15 lipca 1961 r. o rozwoju systemu oświaty i wychowania (Dz. U. Nr 32, poz. 160).

W treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1958 r. przyjęto, że młodociani mogli być zatrudniani przez zakłady pracy tylko w celu:

1.

nauki zawodu,

2.

przyuczenia do określonej pracy,

3.

odbycia wstępnego stażu pracy.

Natomiast, na mocy art. 9 ust. 1 tejże ustawy, zakład pracy, przyjmując młodocianego na naukę zawodu, w celu przyuczenia do określonej pracy oraz odbycia wstępnego stażu pracy, był obowiązany zawrzeć z nim na piśmie umowę określającą zawód albo rodzaj pracy, w jakim młodociany będzie szkolony, czas trwania nauki zawodu, przyuczenia do określonej pracy lub wstępnego stażu pracy oraz zasadnicze obowiązki i uprawnienia młodocianego.

W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe daje podstawy do przyjęcia, że ubezpieczony w okresie spornym od 1 września 1973 r. do 30 września 1973 r. był już zatrudniony w Cukierni (...) w Ż. Za takim przyjęciem przemawia treść legitymacji ubezpieczeniowej ubezpieczonego, z której jednoznacznie wynika, że początek zatrudnienia w Cukierni przypadał na 1 września 1973 r. - ubezpieczony był zatrudniony jako uczeń w celu nauki zawodu i taka umowa została zawarta między ojcem ubezpieczonego a właścicielem Cukierni w Ż., co potwierdził też świadek słuchany w niniejszej sprawie oraz ubezpieczony. Zeznaniom tym Sąd dał wiarę, gdyż były przekonując, spójne i logiczne. Ubezpieczony ukończył szkołę i został czeladnikiem - w takim charakterze był w dalszych latach zatrudniony w Cukierni, w tym w latach spornych od 1 kwietnia 1978 r. do 23 kwietnia 1978 r. i od 31 lipca 1980 r. do 11 sierpnia 1980 r. Z treści legitymacji ubezpieczeniowej wynika też, że koniec zatrudnienia przypadał na 24 kwietnia 1978 r., co znajduje potwierdzenie w pozostałej dokumentacji, gdyż od 24 kwietnia 1978 r. do 12 kwietnia 1980 r. ubezpieczony odbywał zasadniczą służbę wojskową. Trzeci okres sporny został natomiast potwierdzony w świadectwie pracy ubezpieczonego z 27 października 1980 r., z którego wynika, że od 1 maja (a zatem po zakończeniu służby wojskowej) do 11 sierpnia 1980 r. ubezpieczony był zatrudniony w tej samej Cukierni jako czeladnik, co także zgodnie i przekonująco potwierdził świadek oraz ubezpieczony. Ubezpieczony w okresach spornych faktycznie pracę wykonywał i otrzymywał wynagrodzenie.

Zdaniem Sądu okoliczność podnoszona przez organ rentowym, że pracodawca nie opłacił za ubezpieczonego składek w okresach spornych, nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla ubezpieczonego, w sytuacji gdy faktycznie był zatrudniony u wymienionego powyżej pracodawcy, wykonywał swoją pracę i otrzymywał za nią wynagrodzenie, co wykazało przeprowadzone postępowanie dowodowe. Fakt nierzetelnego wykonywania obowiązków przez pracodawcę nie może przynosić ujemnych konsekwencji dla ubezpieczonego. Stanowisko takie jest już ugruntowane w orzecznictwie (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1994 r., II UZP 5/94, wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 24 marca 1995 r., II URN 7/95, z dnia 5 kwietnia 1995 r., II UR 3/95, z dnia 23 marca 1999 r., II UKN 535/98, z dnia 14 marca 2006 r., I UK 205/05, z dnia 6 kwietnia 2007 r., II UK 185/06, oraz wyroki Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 października 2005 r., III AUa 1126/04, LEX nr 175543; w K. z dnia 19 września 2012 r., III AUa 458/12, LEX nr 1220517; we W. z dnia 10 stycznia 2012 r., III AUa 1535/11, LEX nr 1110775 i w G. z dnia 23 sierpnia 2012 r., III AUa 340/12, LEX nr 1217673).

Po zaliczeniu spornych okresów jak wyżej, ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999 r. legitymuje się wymaganym 25 - letnim okresem pracy. Zatem spełnia on wszystkie konieczne warunki do przyznania dochodzonego świadczenia.

Zgodnie z treścią przepisu art. 100 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych prawo do świadczeń określonych w ustawie powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa, z zastrzeżeniem ust. 2.

Mając powyższe na uwadze, gdy ubezpieczony spełnił wszystkie warunki prawa do świadczenia, Sąd na podstawie art. 47714 § 2 k.p.c., kierując się uregulowaniami prawnymi powołanymi na wstępie rozważań, zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury poczynając od (...), tj. od ukończenia 60 lat.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.