IV SO/Wr 37/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3046997

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2020 r. IV SO/Wr 37/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia (...) października 2019 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić wniosek.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia (...) grudnia 2019 r. Z. R. (dalej: strona, skarżący) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. (dalej: organ, SKO) grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia (...) października 2019 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

Uzasadniając swoje żądanie skarżący wskazał, że w dniu (...) października 2019 r. wniósł do tutejszego Sądu za pośrednictwem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. (dalej: MOPS) skargę na decyzję SKO z dnia (...) września 2019 r. nr (...). Strona podkreśliła, że skarga z dnia (...) października 2019 r. adresowana była do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, o czym świadczył fakt, iż na drugiej stronie skargi zawarty był wniosek o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych w sprawie. Skarżący podniósł, że przedmiotową skargę MOPS przekazał do SKO przy piśmie z dnia (...) października 2019 r. nr (...). Dalej strona wskazała, że z doręczonej jej decyzji z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia (...) września 2019 r. nr (...) wynika, że skarga z dnia (...) października 2019 r. wpłynęła do SKO i stała się podstawą do wydania przez ten organ ww. decyzji z dnia (...) listopada 2019 r. oraz postanowienia z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia (...) sierpnia 2019 r. nr (...). Zdaniem skarżącego, skoro wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu z dnia (...) września 2019 r. złożył wcześniej, bezpośrednio w SKO, na odrębnym piśmie z dnia (...) października 2019 r., to należy stwierdzić, że na wniesioną do Sądu skargę na decyzję z dnia (...) września 2019 r. nr (...) - jaka wpłynęła do SKO w dniu (...) października 2019 r. - do dnia dzisiejszego nie została sporządzona odpowiedź organu oraz nie przekazano akt tej sprawy w terminie określonym w art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Powyższe - w ocenie strony - uzasadnia wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej kwocie.

W odpowiedzi na wniosek z dnia (...) grudnia 2019 r. organ wniósł o jego odrzucenie, ewentualnie oddalenie, wskazując, że dopiero z wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny dowiedział się, że intencją strony zawartą w piśmie z dnia (...) października 2019 r. - które wpłynęło do SKO w dniu (...) października 2019 r. - było wniesienie skargi do WSA na decyzję z dnia (...) września 2019 r. nr (...), o czym miało świadczyć zawarcie na stronie drugiej tego pisma żądania o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. W związku z powyższym, w ocenie organu, termin na przekazanie akt sprawy i odpowiedzi na skargę winien być liczony od dnia wpływu do SKO wniosku strony z dnia (...) grudnia 2019 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W orzecznictwie podnosi się, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco - restrykcyjny (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie podkreśla się, że sąd administracyjny - rozważając zasadność grzywny i miarkując jej wysokość - może brać pod uwagę takie okoliczności jak m.in.: charakter, pozycję i sytuację organu administracji, przykład jaki postępowanie tego organu daje innym, wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego, potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów, a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że z treści wniosku o wymierzenie organowi grzywny z dnia (...) grudnia 2019 r. wynika, iż intencją wnioskodawcy było przymuszenie organu do przekazania do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Wnioskodawca wskazał bowiem, że według jego wiedzy, organ - na dzień złożenia wniosku o ukaranie grzywną - nadal nie dopełnił tego obowiązku. Podkreślenia jednak wymaga, że powołana skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w rzeczywistości została przekazana przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu (...) grudnia 2019 r. Okoliczność ta oznacza, że brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny w celu zdyscyplinowania go do przekazania do Sądu wskazanych dokumentów.

Odnośnie zaś przekroczenia trzydziestodniowego terminu do przesłania do Sądu skargi, odpowiedzi na skargę i akt, podkreślić należy - co słusznie podnosi SKO w odpowiedzi na skargę - że dopiero z wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny z dnia (...) grudnia 2019 r. wynika, iż intencją strony zawartą w "skardze" z dnia (...) października 2019 r., która wpłynęła do organu w dniu (...) października 2019 r., było wniesienie skargi do WSA na decyzję z dnia (...) września 2019 r. nr (...). Skoro bowiem dwoma odrębnymi pismami z dnia (...) października 2019 r. strona jednocześnie zaskarżyła tą samą decyzję organu z dnia (...) września 2019 r. nr (...), a z treści tych pism nie wynika jednoznacznie zakres żądania skarżącego, to - w ocenie Sądu - trudno oczekiwać od organu, aby ten odczytał intencję strony zgodnie z jej oczekiwaniem. W konsekwencji, słusznie uznało SKO, że termin na przekazanie akt sprawy i odpowiedzi na skargę winien być liczony od dnia wpływu do organu wniosku strony o wymierzenie grzywny, tj. od dnia (...) grudnia 2019 r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd doszedł do wniosku, że nie ma normatywnych podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Stąd też żądanie skarżącego podlegało oddaleniu, o czym na podstawie art. 151 w zw. z art. 166, art. 64 § 3 i art. 55 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.