IV SO/Wr 33/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3047009

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2020 r. IV SO/Wr 33/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. A. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Instytutu (...) we W. za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: odrzucić wniosek.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z (...) listopada 2019 r. (data wpływu) R. A. (dalej: strona lub wnioskodawca) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z wnioskiem o wymierzenie Dyrektorowi Instytutu (...) we W. grzywny z uwagi na nieprzekazanie skargi na bezczynność tego organu z dnia (...) września 2019 r. w zakresie rozpatrzenia wniosku strony o wypłatę zaległych świadczeń z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.

Sądowi z urzędu wiadomo, że opisana na wstępie skarga - została zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Wr 291/19, a następnie odrzucona jako niedopuszczalna, postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 29 października 2019 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2).

Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wymierzenia organowi grzywny w sytuacji niewywiązania się z nałożonych na niego ustawowych obowiązków w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter dyscyplinująco - restrykcyjny, gdyż z jednej strony mobilizuje organ do niezwłocznego przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, z drugiej zaś strony umożliwia napiętnowanie działania organu nawet wówczas, gdy przekazał on skargę, lecz z uchybieniem trzydziestodniowego terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I OZ 429/13 - dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu).

Jednocześnie nie sposób nie zauważyć, że choć sprawa wszczęta wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny stanowi samodzielne postępowanie toczące się przed sądem administracyjnym, żądanie strony nie może być rozpoznawane w oderwaniu od skargi, której organ nie przekazał w terminie.

Z akt postępowania prowadzonego pod sygnaturą IV SA/Wr 291/19 niewątpliwie wynika, że skarga strony mająca za przedmiot bezczynność Dyrektora Instytutu (...) w sprawie rozpatrzenia wniosku strony z dnia (...) lipca 2018 r. dotyczącego wypłaty zaległych świadczeń socjalnych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych nie mieści się w żadnej z wymienionych kategorii bezczynności podlegających jurysdykcji sądu administracyjnego, którego zakres kognicji określa art. 3 § 2 pkt 8 i 9, § 3 p.p.s.a.,

Odnosząc powyższe okoliczności do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że rozpoznanie wniosku o ukaranie organu grzywną za nieprzekazanie skargi, która nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym byłoby działaniem niedopuszczalnym.

Zgodnie z dominującym stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie, wniosek o wymierzenie grzywny w sprawie niepodlegającej właściwości sądów administracyjnym, nie może zostać merytorycznie rozpoznany. Bowiem skoro skarga wniesiona przez stronę okazała się niedopuszczalna, to tym samym i wniosek o ukaranie organu grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. należy uznać za niedopuszczalny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 5 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 969/14, 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OZ 887/12, oraz 29 grudnia 2010 r., sygn. akt I OZ 953/10).

Mając zatem na uwadze wskazane okoliczności wniosek o wymierzenie organowi grzywny należało odrzucić, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.