IV SO/Po 3/17 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2380685

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 października 2017 r. IV SO/Po 3/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Radzicka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 24 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie z wniosku R. S. o wymierzenie Zarządowi Województwa grzywny za nieprzekazanie skargi postanawia

1.

wymierzyć Zarządowi Województwa grzywnę w wysokości (...) (słownie: (...)) złotych,

2.

zasądzić na rzecz R. S. od Zarządu Województwa kwotę (...) zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

R. S. (zwany dalej wnioskodawcą) w dniu 26 września 2017 r. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu wniosek o wymierzenie Zarządowi Województwa grzywny oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w związku z nieprzekazaniem w terminie skargi na bezczynność Zarządu Województwa w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskodawca podniósł, że w dniu 4 września 2017 r. za pośrednictwem Zarządu skierował do Sądu skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskodawca wyjaśnił, że z rozmowy telefonicznej z pracownikiem Wydziału Informacji Sądowej WSA w Poznaniu uzyskał informację o braku wpływu jego skargi do Sądu. Brak reakcji ze strony organu uniemożliwia zatem rozpoznanie sprawy przez Sąd.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, Zarząd Województwa reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o jego oddalanie. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że informacje, których udostępnienia zażądał wnioskodawca we wniosku stanowiącym przedmiot skargi na bezczynność organu w jego ocenie nie są informacjami publicznymi. Organ już od chwili złożenia przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej konsekwentnie podtrzymywał stanowisko, że żądane materiały w postaci nagrań z przebiegu rozmów komisji konkursowej z każdym z poszczególnych kandydatów na stanowisko dyrektora Wojewódzkiego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych im. A P. "D. " w G. nie są informacją publiczną i nie podlegają unormowaniom zawartym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 - dalej u.d.i.p.). Organ uważał zatem za zasadne przyjęcie terminu do przekazania skargi i odpowiedzi na skargę w terminie określonym w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej p.p.s.a.). Zdaniem organu istniały uzasadnione obawy, iż przypadku kierowania się terminem przekazania skargi wynikającym z art. 21 u.d.i.p. skarżący wykorzystałby te okoliczność jako dorozumiane przyznanie się organu do uznania wnioskowanych materiałów jako informację publiczną.

Z ostrożności procesowej, gdyby Sąd nie zgodził się z powyższymi argumentami organ wniósł o oddalenie wniosku mając na uwadze fakt, iż skargę przekazano w terminie określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a. z nieznacznym przekroczeniem terminu określonego w art. 21 u.d.i.p.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny.

Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak wynika z treści art. 54 § 2 p.p.s.a., wniesienie takiej skargi za pośrednictwem organu, którego bezczynność zaskarżono, skutkuje obowiązkiem przekazania jej właściwemu sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera jednak w tym zakresie przepis szczególny, w myśl którego przekazanie sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia jej wpływu do organu (art. 21 pkt 1 u.d.i.p.). Grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacją art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 p.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest pełnienie funkcji dyscyplinującej, a także represyjnej. Funkcja represyjna realizowana poprzez wymierzenie grzywny, o której mowa w ww. przepisie, służy bowiem ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki wyrażonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Pomimo że regulacja konstytucyjna odnosi się do sądu, to jednak działanie sądu jest w tym wypadku uzależnione od wykonania przez organ obowiązków, o których mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. w związku z art. 54 § 2 p.p.s.a. Z tej przyczyny ponosi on odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji tego prawa przez stronę. Poza tym grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną, ponieważ ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszenia prawa celem przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 328/12, lex nr 1164456).

Sąd stosując art. 54 § 2 p.p.s.a. winien ocenić wszystkie istotne okoliczności sprawy, a nie tylko fakt, że do jego naruszenia w ogóle doszło. Do takich okoliczności należy zaliczyć czas jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewykonania wspomnianego obowiązku w terminie, a nadto czy zobowiązany przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek ten wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Te ostatnie względy jednak nie uwalniają od konsekwencji wyrażonych w art. 55 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie należy podnieść, że wbrew stanowisku zaprezentowanemu w odpowiedzi organu, obowiązek przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie jest zasadna, ponieważ udostępnił skarżącemu żądane przez niego informacje, czy też uzna, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia mu zadość. To dopiero Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów u.d.i.p. W takim razie nawet uzasadnione przekonanie, że skarga na bezczynność nie jest zasadna, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego i to w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. To bowiem rolą sądu jest dokonanie oceny skargi zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym, w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11, z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10, z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10, z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy sprawy należącej do właściwości sądu administracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2010 r. sygn. akt I OZ 953/10, lex nr 742207). Oznacza to, że w przypadku, gdy skarga do sądu administracyjnego ze względu na jej przedmiot jest niedopuszczalna, to również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem jej w terminie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2012 r. sygn. akt I OZ 739/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że Zarząd Województwa, jako podmiot co do zasady zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, naruszył obowiązek przekazania skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Z akt sprawy wynika bowiem, że w dniu 4 września 2017 r. skarżący złożył osobiście w biurze podawczym organu skargę na bezczynność, adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący był uprawniony do żądania ukarania organu niezwłocznie po dniu 19 września 2017 r., kiedy to upływał 15 - dniowy termin określony w art. 21 pkt 1 u.d.i.p.

Mając powyższe na uwadze, po rozpatrzeniu okoliczności sprawy, Sąd uznał, że wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny z powodu niewykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu skargi złożonej przez skarżącego na bezczynność tego organu wraz odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest uzasadniony i postanowił wymierzyć temu organowi grzywnę w kwocie (...) złotych. Skład orzekający w niniejszej sprawie określając wysokość grzywny miał na uwadze stopień winy organu oraz okres zwłoki w przekazaniu skargi do tut. Sądu, a także charakter sprawy będącej przedmiotem skargi. Sąd uwzględnił zatem, że przekazanie przedmiotowej skargi na bezczynność nastąpiło niezwłocznie po przekazaniu mu wniosku skarżącego o ukaranie organu grzywną, co spowodowało złożenie w Sądzie skargi na bezczynność wraz z aktami sprawy w dniu 4 października 2017 r.

W tym miejscu podkreślić należy, iż oceniając o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Sąd nie orzekał o zasadności samej skargi na bezczynność Zarządu Województwa w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. O zasadności tejże skargi Sąd rozstrzygnie w odrębnym orzeczeniu w sprawie zarejestrowanej w tut. Sądzie pod sygn. akt IV SAB/Po 80/17.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie I sentencji uznając, że jej wysokość jest adekwatna do stopnia stwierdzonego uchybienia. O zwrocie kosztów postępowania, na które składa się wpis w kwocie (...) zł, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.