Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 780502

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 12 października 2010 r.
IV SAB/Wr 45/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Guziński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 12 października 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2009 wraz z ustawowymi odsetkami za rok 2010, postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 23 czerwca 2010 r. M. S. (zwany dalej skarżącym) zwrócił się za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w L. do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. o podjęcie działań w związku z brakiem reakcji organu podległego na jego wniosek w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2009.

W związku z brakiem odpowiedzi skarżący w dniu 12 sierpnia 2010 r., złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Skarżący wniósł jednocześnie o nakazanie Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we W. oraz Komendantowi Powiatowemu Policji w L. "do wypełnienia postanowień decyzji nr (...) z dnia (...) marca 2002 r. wypłaty równoważnika za lata 2006, 2007, 2008, 2009" oraz "zastosowanie kary administracyjnej za niepodporządkowanie się normom prawa administracyjnego wynikające z lekceważenia orzeczeń sądu i organu nadrzędnego". W uzasadnieniu opisał obszernie dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2009".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Komendant Wojewódzki Policji we W. w uzasadnieniu swego stanowiska stwierdził, że "skarżący dobrze wie o tym, że organy nie trwają w bezczynności. Sprawa (...) jest w toku instancji zapadają (...) decyzje administracyjne w organach I instancji oraz w organie odwoławczym". Organ podniósł także, że istnieje spór prawny dotyczący wypłaty równoważnika, który jak dotąd nie został rozstrzygnięty.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu o uzupełnienie braków formalnych skargi, poprzez wskazanie, czy skarga poprzedzona była zażaleniem na bezczynność do organu administracji publicznej wyższego stopnia, skarżący wskazał, że zażaleniem takim było pismo z dnia 23 czerwca 2010 r. skierowane do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej p.p.s.a, stanowiącego, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. zwanej dalej k.p.a.) na niezałatwienie sprawy w przewidzianym do tego terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W niniejszej sprawie pismo z dnia (...) czerwca 2010 r. skierowane zostało do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Jego treść, niezależnie od tytułu wskazuje, że zawiera wszelkie elementy niezbędne do uznania pisma jako zażalenie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w L. Tymczasem skarżący skarży bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. tj. organ wyższego stopnia.

W judykaturze i doktrynie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym niezależnie od kierunku rozstrzygnięcia podjętego przez organ w sprawie zażalenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a., skarga do sądu administracyjnego przysługuje na bezczynność organu pierwszej instancji. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sądowoadministracyjnej kontroli poddane są postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Rozpoznanie zażalenia na bezczynność nastąpić winno w formie czynności nadzorczej, która gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia, nie mogłaby być zaskarżona do sądu. Nie zamyka to jednak skarżącemu drogi do sądu. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a. warunkuje wniesienie skargi na bezczynność, ale na bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 19 października 2007 r. sygn. akt II SAB/Wa 66/07, LEX 420139).

Podobnie ma się zatem sprawa w razie niepodjęcia jakichkolwiek działań przez organ wyższego stopnia w sprawie zażalenia na bezczynność. Zdaniem Sądu, w takim przypadku, na bezczynność organu wyższej instancji, skarga nie przysługuje.

Skoro bowiem na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym skarga ta nie przysługuje na bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (por. postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. Akt IV SAB/Gl 21/09, LEX 504035).

Dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę w sprawie dotyczącej bezczynności organu, wystarczające jest jednak wykazanie składania przez stronę stosownego zażalenia do organu administracji wyższego stopnia niezależnie od tego, czy zażalenie zostało, czy też nie zostało uwzględnione przez organ wyższego stopnia, ale także w razie, gdy organ ten w ogóle nie zajął stanowiska w kwestii zażalenia. Skarżący zatem może złożyć skargę na bezczynność organu pierwszej instancji, którym w niniejszej spawie jest Komendant Powiatowy Policji w L.

Dodatkowo uzasadnione jest to celem sądowoadministracyjnej kontroli ewentualnej bezczynności organów administracji publicznej, którym jest zobligowanie organów do podjęcia stosownych rozstrzygnięć lub innych czynności odnoszących się do istoty sprawy.

Mając na uwadze całokształt przedstawionych okoliczności, stwierdzić należy, że skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.