Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2038681

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 15 kwietnia 2015 r.
IV SAB/Wr 215/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg.

Sędziowie: NSA Tadeusz Kuczyński, WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 5 marca 2013 r. o przyznanie pomocy społecznej

I.

umarza postępowanie w części dotyczącej wniosku o udzielenie pomocy prawnej;

II.

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Z.R. pismem z dnia 13 listopada 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność i przewlekłość w postępowaniu Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr (...) we W. zakończonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., które nie uwzględniło zażalenia skarżącego z dnia 19 kwietnia 2013 r. na organ pomocowy. Postępowanie dotyczyło wniosku skarżącego z dnia 5 marca 2013 r.

Podał, że domaga się stwierdzenia bezczynności i przewlekłości postępowania "ze strony Dyrektora MOPS i jego pracowników w przedmiocie pełnego wyjaśnienia wniosku o pomoc z Gminy".

W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 19 kwietnia 2013 r. "złożył równocześnie zażalenie na bezczynność organu administracyjnego w przedmiocie przewlekłości załatwienia sprawy". Stwierdził, że "wniesione zażalenie powinno być rozpoznane jako całość w przysługującym mu środkiem odwoławczym. Organ rozpoznając mój wniosek z dnia 19 kwietnia 2013 r., o stwierdzenie niezgodności z prawem wydanych decyzji MOPS ZTPS (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r. powinien w decyzji równocześnie odnieść się do przedstawionych zarzutów bezczynności i przewlekłości w postępowaniu administracyjnym, które moim zdaniem miały wpływ na niepełne i przewlekłe załatwienie wniosku z dnia 5 marca 2013 r. do MOPS o zasiłek z tytułu długotrwałego bezrobocia".

W dalszej części uzasadnienia podał, że organ unika pełnego załatwienia jego podania i nie wyjaśnia sprawy w przedmiocie wniosku o zasiłek z tytułu długotrwałego bezrobocia. Zarzucił, że organ różnie interpretuje kwestię maksymalnego dopuszczalnego dochodu do uzyskania pomocy z MOPS.

Stwierdził, że słusznie domaga się stwierdzenia bezczynności i przewlekłości w postępowaniu jak również stwierdzenia niezgodności z prawem i nieważności decyzji wydanych w sprawie.

Uznał również, że postanowienia z 17 czerwca 2013 r. wydano bez podstawy prawnej i niezgodnie z obowiązującym prawem, bowiem są niewykonalne.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga na bezczynność organu w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 5 marca 2013 r.

Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej we W. wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a.

Podał, że wnioski skarżącego z dnia 8 lutego 2013 r. i 5 marca 2013 r. zostały rozpoznane decyzjami kolejno z dnia 28 marca 2013 r. i 12 kwietnia 2013 r.

Załatwienie wyżej wymienionych spraw nastąpiło bez zbędnej zwłoki w terminie ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany do załatwienia sprawy. Na gruncie przepisów o postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki - art. 35 § 1 k.p.a. Dalsze przepisy tej ustawy wskazują, że niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ - art. 35 § 2 k.p.a. Natomiast art. 35 § 3 k.p.a. stanowi, że "załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej" - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Stwierdził też, że z § 5 tegoż przepisu wynika, iż do powyższych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresowo zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Wyjaśnił, że postępowanie w wymienionych sprawach było przedłużone postanowieniami z dnia 11 marca 2013 r. (wniosek z dnia 8 lutego 2013 r.) i 4 kwietnia 2013 r. (wniosek z dnia 5 marca 2013 r.) z przyczyn leżących po stronie skarżącego, który uniemożliwiał przeprowadzenie wywiadów środowiskowych.

Zarzut bezczynności w przedmiocie załatwienia i wydania decyzji w wyżej wymienionych sprawach jest bezzasadny.

W toku postępowania administracyjnego organ pomocy społecznej nie pozostawał w bezczynności, podejmując z urzędu szereg czynności wynikających z przepisów prawa mających na celu szybkie załatwienie sprawy.

Podał, że skarżący w dniu 4 kwietnia i 19 kwietnia 2013 r., przed upływem terminu do wniesienia odwołania od wydanych decyzji na wniosek z dnia 8 lutego 2013 r. i 5 marca 2013 r. wniósł do SKO we Wrocławiu pisma tytułowane jako wniosek z zażaleniem, w których wnosił między innymi o uwzględnienie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a.

W dalszej części odpowiedzi na skargę organ przedstawił dalszy tok postępowania w sprawie po wydaniu decyzji przez organy I instancji. Stwierdził, że nie podziela stanowiska skarżącego, iż jego decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej i nie były wykonalne w dniu ich wydania, uzasadniając przy tym przedstawione stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawowana przez sąd administracyjny kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu. Przy skardze na bezczynność organu sąd uwzględnia tę skargę tylko wówczas, gdy uzna, że w sprawie wystąpiła taka bezczynność. Dlatego też, zaistnienie bezczynności oznacza naruszenie prawa i wystąpienie materialnej przesłanki do uwzględnienia skargi w myśl art. 149 p.p.s.a. Natomiast bezzasadność skargi, czyli brak stanu bezczynności, prowadzi do jej oddalenia stosownie do art. 151 p.p.s.a.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Knysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Istotą zatem niniejszej sprawy jest, czy organ pozostaje w bezczynności, czy bezczynność taka miała miejsce w dacie wniesienia skargi, czyli w dniu 13 listopada 2013 r.

Analiza akt pod wskazanym wyżej kątem daje podstawę do uznania, że nie ma podstaw do stwierdzenia, że organ jest bezczynny.

Bezczynność również ma miejsce w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie, a takich działań nie podjął (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1983 r. SA Wr 6/83 z dnia 20 lipca 1999 r., I SAB/ 60/99/OSP 2000 Nr 6, poz. 87).

Termin do podjęcia określonej czynności określa art. 35 i 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1271 z późn. zm.) - dalej k.p.a. W myśl art. 35 k.p.a. organy są obowiązane załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1 i 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). W każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.).

Na niezałatwienie sprawy w terminach określonych w powołanych przepisach stronie służy zażalenie do organu wyższej instancji. (art. 37 k.p.a.)

Wniesienie zażalenie jest warunkiem niezbędnym do złożenia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Skarżący wypełnił powyższy warunek gdyż w dniu 4 kwietnia 2013 r. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. zażalenie na bezczynność organu I instancji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 5 marca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. postanowieniem z dnia (...) czerwca 2013 r. Nr (...) uznało powyższe zażalenie za nieuzasadnione. Badając zasadność skargi i spełnienie wszystkich przesłanek wynikających z powołanych wyżej przepisów należy przede wszystkim przywołać treść niespełnionego według skarżącego żądania i przedstawić podjęte w sprawie przez obie strony postępowania czynności.

Wniosek z dnia 5 marca 2013 r. zawierał prośbę: o przyznanie skarżącemu i wypłacenie zasiłku określonego w wysokości 583 zł, ustanowienie adwokata w sprawie o pomoc MOPS, o odprowadzenie do ZUS składki emerytalno-rentowej, o opłacenie czynszu 450,85 zł, opłacenie zaległości za energię elektryczną, o opłacenie zaległości i bieżących opłat za gaz, o przyznanie pomocy celowej na zakup pralki automatycznej, o przyznanie pomocy na remont mieszkania, o przyznanie pomocy w postaci ciepłej odzieży - butów, spodni, koszuli, kurtki na zimę, o przyznanie pomocy w leczeniu dentystycznym i protetycznym, o udzielenie pomocy w uzyskaniu zatrudnienia.

Wniosek ten został rozpoznany w dniu 12 kwietnia 2013 r. trzema decyzjami:

Nr ZTPS (...), którą odmówiono udzielenia pomocy w formie zasiłku okresowego, Nr ZTPS (...) o odmowie przyznania zasiłku celowego na opłacenie energii elektrycznej, zakup pralki automatycznej, na remont mieszkania, na zakup ciepłej odzieży, butów, spodni, koszuli, kurtki na zimę, Nr ZTPS (...), o odmowie przyznania i odprowadzania do ZUS składki emerytalno-rentowej, na opłacenie gazu, na opłacenie czynszu za lokal mieszkalny w kwocie 450,85 zł, na leczenie dentystyczne i protetyczne.

W decyzjach powyższych organ poinformował równocześnie, że nie zatrudnia adwokatów i nie ma możliwości ich przyznawania a w sprawie pracy organ podanie skarżącego przekazał do Powiatowego Urzędu Pracy, a ponadto w tej sprawie organ nie wydaje decyzji.

Z akt administracyjnych wynika, że pismem z dnia 11 marca 2013 r., wniosek skarżącego w części dotyczącej pomocy w uzyskaniu zatrudnienia został przekazany Powiatowemu Urzędowi Pracy. Odpowiedź Powiatowego Urzędu Pracy nosi datę 22 marca 2013 r. i została skierowana wprost do skarżącego.

Stwierdzić też należy jeśli idzie o ostatnie żądania (ustanowienia adwokata, pomoc w zatrudnieniu), to zarówno ustawa kodeks postępowania administracyjnego, ustawa o pomocy społecznej czy też ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) nie przewidują rozpoznania powyższych wniosków w formie decyzji lub innego aktu prawnego.

Reasumując należy uznać, że w obu przypadkach organ odpowiedział na przedstawione żądania i wyjaśnił podnoszone przez skarżącego kwestie.

Ponadto sprawy powyższe nie mogą być przedmiotem rozważań w trybie art. 149 p.p.s.a. albowiem nie są to sprawy określone w art. 3 § 2 pkt 1-4 a, w których organ był zobowiązany do wydania określonego aktu lub dokonania określonej czynności.

Ostatecznie więc należy stwierdzić, że w dacie złożenia skargi na bezczynność to jest w dniu 13 listopada 2013 r. wniosek skarżącego z dnia 5 marca 2013 r. był już rozpoznany - decyzjami z dnia 12 kwietnia 2013 r.

Skarga zatem jest nieuzasadniona.

Należy też zauważyć mając na uwadze treść powołanego art. 149 p.p.s.a., że celem tego przepisu jest między innymi zobowiązanie przez Sąd organu do działania. W sytuacji, gdy wnioski zostały rozpoznane, nie ma możliwości zastosowania powyższego przepisu.

Na marginesie należy też podnieść, że organ rozpoznał wniosek skarżącego z dnia 5 marca 2013 r. sprawnie i szybko bez uchybienia przepisom art. 35 i 36 kodeksu postępowania administracyjnego.

Decyzje bowiem zostały wydane po 5 tygodniach, mimo, że skarżący utrudniał postępowanie w sprawie, nie podejmując współpracy z organem w zakresie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Wywiad taki organ ma obowiązek przeprowadzić w oparciu o art. 107 ustawy o pomocy społecznej.

Zarzut skarżącego, że ostatni wywiad przed złożeniem wniosku z dnia 5 marca 2013 r. był sporządzony w grudniu 2012 r. nie może odnieść pozytywnego skutku dla skarżącego dlatego, że zgodnie z art. 107 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej organ ma uprawnienie do sporządzenia takiego wywiadu mimo, że skarżący był osobą korzystającą ze stałych form pomocy. Zgodnie z tym przepisem aktualizację wywiadu sporządza się nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy, ponadto w ocenie Sądu szeroki zakres wniosku z dnia 5 marca 2013 r. uzasadniał przeprowadzenie tej czynności.

Terminy wywiadu zostały wyznaczone na dzień 8 (w związku z wnioskiem z dnia 8 lutego 2013 r.) i 26 marca 2013 r.; w dniu 27 marca wysłano zawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim w dniu 11 kwietnia 2013 r., a w dniu 12 kwietnia 2013 r. wydano opisane wyżej decyzje.

Dodatkowo Sąd zauważa, że pod sygn. akt IV SAB/Wr 116/13 i IV SAB/Wr 99/13 były rozpoznawane skargi zainteresowanego na bezczynność organu w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu i pomocy w uzyskaniu zatrudnienia - objęte wnioskiem z dnia 5 marca 2013 r. i sprawa IV SAB/Wr 99/13 do dnia wydania orzeczenia w niniejszej sprawie nie została rozpoznana.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt II wyroku.

Odnośnie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożonego na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r., Sąd zważył co następuje.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 215/13, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu, po rozpoznaniu wniosku złożonego przez Z. R., odmówił przyznania prawa pomocy.

Ponownie złożony wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu został rozpoznany prawomocnym postanowieniem referendarza z dnia 7 listopada 2014 r., mocą którego umorzono postępowanie.

Na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. skarżący ponownie wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu i zwolnienie od kosztów.

Ponownie złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu jest bezpodstawny i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Jak wskazano wyżej wnioski takie składał skarżący dwukrotnie a w dniu 15 kwietnia 2015 r. nie wskazał na inne, nowe okoliczności które uzasadniałyby ponowne rozważenie wniosku. W tej sytuacji stanowisko Sądu w tym przedmiocie pozostaje niezmienne.

Dodatkowo Sąd zauważa, że wniosek skarżącego jest tylko z pozoru wnioskiem o przyznanie prawa pomocy a w istocie zmierza do spowodowania przewlekłego prowadzenia postępowania.

Okoliczności towarzyszące wnoszonym przez skarżącego licznym skargom do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na różnego rodzaju akty i czynności lub na bezczynność względnie przewlekle prowadzenie postępowania dowodzą, że wykorzystuje on instytucję prawa pomocy niezgodnie z jego celem, nie dla ochrony swoich praw, lecz wyłącznie w celu odroczenia rozprawy a następnie formułowania zarzutu o przewlekłości tego postępowania.

Na taką ocenę składa się nie tylko brak uzasadnienia ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, ale także znane Sądowi z urzędu okoliczności, tj. że niemal każdorazowo, po wyznaczeniu rozpraw, skarżący składa wniosek o przyznanie prawa pomocy i towarzyszący mu wniosek o odroczenie rozprawy.

Z urzędu Sądowi jest wiadome, że skarżący w latach 2009 - 2014 wniósł do Wydziału IV tutejszego Sądu kilkaset skarg i wniosków wszczynających postępowanie sądowe. W większości rozpoznanych spraw, skargi strony zostały odrzucone.

W tym samym okresie skarżący złożył również około kilkaset wniosków o przyznanie prawa pomocy, przy czym część wniosków pozostawiono bez rozpoznania, część wniosków oddalono na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi. W wielu sprawach umorzono postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, jak również postępowanie wszczęte kolejnym wnioskiem o przyznanie pełnomocnika z urzędu.

Analiza akt spraw zawisłych przed tutejszym Sądem i rozpoznanych, w których reprezentował skarżącego wyznaczony z urzędu pełnomocnik dowodzi także tego, że w większości tych spraw składał on opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżący wypowiadał również pełnomocnictwa wyznaczonym z urzędu pełnomocnikom.

Wprawdzie przy ocenie zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata z urzędu sąd ocenia przede wszystkim sytuację materialną skarżącego, tj. czy jest on w stanie ponieść ciężar kosztów postępowania, jednakże dostęp do prawa pomocy w tej postaci oraz związane z tym wydatki budżetowe wymagają oceny pod kątem sposobu realizacji tego prawa przez skarżącego.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości to, że prawo pomocy stanowiące formę realizacji prawa do sądu, nie może być przyznane podmiotowi, który czyni z niego nienależyty użytek. Niedopuszczalne jest bowiem używanie uprawnień procesowych do celów innych od tych, które odpowiadają ich przeznaczeniu. W konsekwencji zachowanie, które jest formalnie zgodne z literą prawa, lecz sprzeciwia się jej sensowi nie może zasługiwać na ochronę. Tak zaś należy oceniać np. działania podmiotu, który inicjuje szereg postępowań sądowych nie w celu ochrony swoich realnych praw, ale dla którego inicjowanie tychże postępowań jest celem samym w sobie, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 163/14 oraz z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 61/15).

Należy zauważyć, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie obowiązuje tzw. przymus adwokacki, zaś wynikający z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym. Ponadto z uwagi na treść § 2 tego przepisu obowiązuje zakaz reformationis in peius, a więc zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego.

Analiza charakteru zaskarżanych rozstrzygnięć lub bezczynności i przewlekłości postępowania pozwala na przyjęcie, że celem skarżącego nie jest faktyczna obrona swych praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym, lecz inicjowanie postępowań sądowych, stanowiące cel sam w sobie.

W świetle powyższych okoliczności uprawnione jest stwierdzenie, że domaganie się przez skarżącego prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu w tej sprawie stanowi nadużycie tego prawa.

Ponadto jeżeli idzie o żądanie zwolnienia z kosztów sądowych to zgodnie z art. 239 pkt 1a p.p.s.a. strona zwolniona jest z takiego obowiązku z mocy prawa.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w pkt I wyroku.

H.B.8 maja 2015 r.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.