Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1564593

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 maja 2014 r.
IV SAB/Wa 59/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.).

Sędziowie WSA: Alina Balicka, Wanda Zielińska-Baran.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2014 r. sprawy ze skargi P. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia

1.

umarza postępowanie w sprawie bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.;

2.

stwierdza, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w sprawie rozpoznania zażalenia na postanowienie Starosty W. z dnia (...) października 2013 r., nr (...), nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

3.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego P. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

W skardze z dnia 27 stycznia 2014 r., skierowanej do Sądu Administracyjnego, poprzedzonej wezwaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

do usunięcia naruszenia prawa z (...).01.2014 r. - P. R. zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. (zwanemu dalej SKO) bezczynność w zakresie rozpoznania zażalenia wniesionego przez profesjonalnego pełnomocnika B S., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "B." - Produkcja Wyrobów Garmażeryjnych w W. od postanowienia Starosty W. z (...).10.2013 r. nr (...). Postanowienie to stwierdzało, że działki o numerach ew. (...), (...), (...) i (...), obręb (...) w W. należą do terenów zabudowy mieszkaniowej, a za dopuszczalne poziomy hałasu na nich należy uznać poziomy określone wskaźnikami dotyczącymi zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co miało związek z uciążliwością spowodowaną przez pracę agregatów chłodniczych w zakładzie należącym do B. S. Skarżący P. R. był uczestnikiem wskazanego postępowania administracyjnego, zainteresowanym ograniczeniem hałasu emitowanego przez wskazany zakład produkcyjny.

We wniesionej skardze P. R., poza zobowiązaniem organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego, wniósł o ukaranie dyscyplinarne pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie oraz o zasądzenia kosztów postępowania.

Następnie w piśmie procesowym odnoszącym się do odpowiedzi organu na skargę-wobec wydania przez SKO (...).02.2014 r. postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność owego zażalenia - uszczegółowił, iż bezczynności organu odwoławczego w rozpoznaniu owego zażalenia upatruje w okresie od (...).11.2013 r. do (...).01.2014 r., kiedy to nie wydano żadnego aktu administracyjnego w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, wobec rozpoznania przedmiotowego zażalenia. Podniosło nadto, że konieczne stało się uprzednie wezwanie pełnomocnika B. S. do usunięcia braków tego zażalenia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga oparta została na uzasadnionych podstawach, bowiem jakkolwiek w chwili rozstrzygania sprawy przez Sąd przedmiotowe zażalenie było już rozpoznane, to w dacie wnoszenia skargi SKO jeszcze go nie rozpatrzyło, a zarzuconej w bezczynności pozostawało.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż przez pojęcie bezczynności należy rozumieć niewydanie decyzji czy postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zachodzi ona wówczas gdy w terminie określonym przez prawo organ nie podjął żądanych czynności w sprawie, ale również wtedy gdy je podjął lecz mimo ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu administracyjnego. Stosownie do przepisów art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie przez organy postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 5 września 2013, sygn. akt II OSK 911/13).

Skargę na bezczynność można wnieść aż do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności. Sąd w razie zaistnienia takiej sytuacji uwzględnia skargę. Natomiast w przypadku, gdy organ wydał decyzję, postanowienie albo inny akt lub podjął czynność w okresie między datą złożenia skargi, a datą jej rozpoznania przez Sąd, należy przyjąć, że na dzień wyrokowania nie istniał stan bezczynności, co oznacza, że postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania organu do wydania aktu staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z kolei w razie, gdy na dzień złożenia skargi na bezczynność organ nie był w bezczynności, Sąd oddala skargę.

Jednocześnie należy zauważyć, że brak bezczynności organu w chwili wyrokowania przez Sąd, lecz jej występowanie w dacie składania skargi, nie stoi na przeszkodzie dokonaniu oceny, czy w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, a więc niejako "historycznie", taka bezczynność polegająca na niepodejmowaniu przez organ żadnych działań w sprawie przez określony czas - z zaniechaniem informowania stron o przesunięciu rozpoznania sprawy w trybie art. 36 k.p.a. - nie miała miejsca.

Przenosząc przytoczone rozważania na grunt rozpoznanej sprawy należy stwierdzić, że skargę na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia (...).10.2013 r., pełnomocnik B. S. wniósł w piśmie, które do Starostwa Powiatowego w W.

wpłynęło w dniu (...).11.2013 r., (data na prezentacie). Zawiadomienia o nim wysłano do stron tego postępowania (...).11 2013 r., a skarżący pokwitował jego odbiór (...).11. 2013 r. (dowód doręczenia w aktach administracyjnych sprawy). Jednocześnie Starosta W. postanowieniem z (...).11.2013 r. wstrzymał wykonanie postanowienia z (...).10.2013 r. nr (...) do czasu rozpoznania owego zażalenia przez SKO.

Bezsporne jest, iż do SKO zażalenie to wpłynęło (...).11.2013 r. (prezentata w aktach administracyjnych sprawy). Z akt sprawy wynika natomiast, że SKO przedmiotowe zażalenie rozpoznało postanowieniem z (...).02.2014 r., stwierdzając jego niedopuszczalność na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. Nie przesądzając o zasadności wydania i trafności postanowień obu instancji (kwestia ta może być przedmiotem odrębnego postępowania sądowego), wobec wydania przez organ odwoławczy postanowienia przed datą rozpatrzenia skargi przez Sąd, rozpoznanie skargi na bezczynność w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu stało się bezprzedmiotowe. Konsekwencją tego było umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - w przedmiocie zobowiązania organu odwoławczego do wydania aktu w następstwie rozpoznania wniesionego zażalenia.

W myśl art. 35 k.p.a. organy administracji zobowiązane są do działania i załatwiania spraw w określonych terminach. Niniejsze zażalenie winno być zatem wydane w terminie miesięcznym, od daty przekazania go wraz z aktami sprawy przez organ I instancji, a więc od (...).11.2013 r. W aktach sprawy brak jest dokumentów świadczących o istnieniu opóźnień w rozpoznaniu tego środka zaskarżenia, wynikłych z winy strony. Nie ma też zawiadomień o niedotrzymaniu terminu, z podaniem jego przyczyn oraz wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Istnienie przeszkód we wcześniejszym, zgodnym w wymogami ustawowymi, załatwieniu sprawy nie zostało wykazane także w odpowiedzi na skargę.

Wobec tego trafny jest wywód skarżącego, że organ odwoławczy w okresie od (...).11.2013 r. do (...).01.2014 r. pozostawał w bezczynności. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pełnomocnik B. S. został wezwany do uzupełnienia braków tego zażalenia dopiero (...).01.2014 r. Z akt tych nie wynika też, aby wcześniej podejmowano jakiekolwiek czynności procesowe w sprawie.

Sąd jednocześnie uznał, że pomimo bezczynności organu - we wskazanym okresie - w załatwieniu owego zażalenia w terminie miesięcznym koniecznym do jego rozpatrzenia, bezczynność ta nie miała charakteru rażącego. Rozpatrzenie zażalenia nastąpiło wprawdzie dopiero w dniu (...).02.2014 r., a więc po upływie miesięcznego terminu od daty wpływu akt z pierwszej instancji, jednakże jego wydanie nastąpiło przed upływem miesiąca od daty wniesienia skargi na bezczynność.

Nadmienić także należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, o co wnosił skarżący. Stąd wniosek ten nie mógł zostać rozpoznany.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.