Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2090151

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 29 lutego 2016 r.
IV SAB/Wa 466/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.).

Sędziowie WSA: Alina Balicka, Aneta Dąbrowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 lutego 2016 r. sprawy ze skargi H. S. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia odwołania

1.

umarza postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody (...) z (...) października 2012 r. nr (...),

2.

stwierdza, że Minister Infrastruktury i Budownictwa pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu powyższego odwołania i że miała ona charakter rażący,

3.

zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącego H. S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją Wojewody (...) Nr (...) z dnia (...) października 2011 r. znak (...) wydano zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie drogi ekspresowej (...). Wydzielona pod inwestycję nieruchomość, stanowiąca własność skarżącego H. S., położona w obrębie (...), gm. (...) obejmująca wykazane w ww decyzji działki gruntu tj. (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), położone są w liniach rozgraniczających drogi krajowej, ustalonych ww decyzją i w myśl przepisu art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przeszła na własność Skarbu Państwa.

Decyzją z dnia z dnia (...) października 2012 r. znak (...) Wojewoda (...) orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości 2 716 770,00 zł na rzecz H. S. z tytułu przejęcia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności ww nieruchomości.

Od powyższej decyzji H. S. reprezentowany przez swojego pełnomocnika r.pr. J.S. w dniu 26 października 2012 r. wniósł za pośrednictwem Wojewody (...) do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odwołanie, negując ustaloną w niej wartość nieruchomości. W dniu 22 marca 2013 r. skarżący wniósł uzupełnianie do powyższego odwołania.

W związku nie podejmowaniem przez organ odwoławczy czynności i niezałatwieniem sprawy w terminie, skarżący, poprzez swojego pełnomocnika, wystąpił do Ministra z wezwaniem do uśnięcia naruszenia prawa.

Do dnia wniesienia przedmiotowej skargi organ nie wydał w sprawie rozstrzygnięcia.

Pismem z dnia 3 dnia października 2015 r. skarżący H. S. reprezentowany przez swojego pełnomocnika r.pr. P.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu wnosząc o:

1.

zobowiązanie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do wydania odpowiedniego aktu prawnego, w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi;

2.

stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3.

zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju (następca Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej) wniósł o oddalenie skargi, jednocześnie wnosząc o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w punktach 1 - 4a.

W niniejszej sprawie wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do Sądu skargi na bezczynność powoduje, że zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniesionego przez skarżącego odwołania od decyzji I instancyjnej, w określonym terminie stało się bezprzedmiotowe, a postępowanie sądowe w tym przedmiocie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zgodnie z treścią pkt I wyroku.

Uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II wyroku wskazać należy, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w art. 35 k.p.a. i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

Z akt sprawy wynika, że na dzień wniesienia skargi do Sądu (data wpływu do Sądu - 12 października 2015 r.), odwołanie skarżącego wniesione do organu w dniu 26 października 2012 r. od decyzji dotyczącej przyznania odszkodowania za odjętą nieruchomość, nie zostało załatwione co oznacza, że organ pozostawał w bezczynności.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd dodatkowo miał na uwadze treść art. 149 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (§ 1 zd. 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1 zd. 2). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 481/13 (LEX 1299301), gdzie wskazano, że użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 p.p.s.a. zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. I SAB/Wa 525/13, WSA w Poznaniu z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. IV SAB/Po 126/13, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy ocenie sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, znaczenie będą miały okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu, jego działania w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. I SAB/Wa 415/13, dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że złożona skarga jest w pełni zasadna. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w prowadzonym postępowaniu organ administracyjny nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można przyjąć, że wskazany organ działał w sprawie wnikliwie i szybko, czy też bez zbędnej zwłoki oraz że na bieżąco prowadził sprawę.

Podkreślić należy, iż stanie na straży praworządności wymaga od organu prowadzenia postępowania w taki sposób, aby nie było wątpliwości, że organ podejmuje wszelkie niezbędne czynności zmierzające do załatwienia sprawy. Dotyczy to również spraw skomplikowanych i wymagających zgromadzenia dokumentów. Biorąc pod uwagę powyższe oraz z uwagi na zignorowanie wszelkich terminów załatwienia sprawy, zasadnym jest orzeczenie o rażącym naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności podstawowych zasad wynikających z art. 8 i art. 12, jak również art. 35 oraz art. 36 k.p.a.

Jednocześnie Sąd stwierdza, że mimo iż w niniejszej sprawie zaistniała bezczynność miała charakter rażący to w opisanym powyżej stanie rzeczy należało odstąpić od wymierzania organowi grzywny.

Mając na uwadze treść przepisu art. 119 ust. 4 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia do Sądu przedmiotowej skargi, Sąd jej rozpoznanie skierował do trybu uproszczonego.

Orzekając o kosztach postępowania Sąd miał na uwadze art. 201 § 1 p.p.s.a., w myśl którego zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.