Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2556784

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 25 czerwca 2018 r.
IV SAB/Wa 249/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi (...) sp. z o.o. z siedzibą w P. na bezczynność Wojewody (...) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia:

1)

umorzyć postępowanie sądowe;

2)

zwrócić skarżącej (...) sp.

z o.o. z siedzibą w P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

(...) sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako: "skarżąca") pismem z 18 kwietnia 2018 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody (...) w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla Z. N.

W dniu 6 czerwca 2018 r. skarżąca uiściła wpis od skargi w wysokości 100 zł.

Jednocześnie pismem z dnia z 6 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącej cofnął przedmiotową skargę z uwagi na załatwienie przez organ przedmiotowego wniosku i wydanie w dniu (...) kwietnia 2018 r. ww. zezwolenia na pracę. Pełnomocnik skarżącej wniósł o zwrot wpisu do skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w następujących sytuacjach:

- jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę,

- w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania,

- gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

W rozpoznawanej sprawie skarżący cofnął skargę. Stosownie do treści art. 60 p.p.s.a. cofnięcie skargi jest wiążące, chyba że Sąd dopatrzy się, że jest ono niedopuszczalne, albowiem zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W ocenie Sądu powołane wyżej negatywne przesłanki w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą i cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne i skuteczne.

Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 skarżącemu, który cofnął skargę należy się zwrot wpisu od skargi.

Zdaniem Sądu brak jest natomiast podstaw do zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Z przepisu art. 199 p.p.s.a. wynika, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 201 § 1 p.p.s.a., stosownie do którego zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, nie ma podstaw do zastosowania art. 201 § 1 p.p.s.a. Skarżący cofnął skargę, zatem podstawę umorzenia postępowania w niniejszej sprawie stanowił art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Należy jeszcze raz wskazać, że cofniecie skargi jest dla sądu wiążące, bowiem w niniejszej sprawie Sąd uznał to oświadczenie za dopuszczalne (niezmierzające do obejścia prawa) i skuteczne. W tej sytuacji nie można uznać, że umorzenie postępowania na skutek złożenia oświadczenia o cofnięciu skargi było równoznaczne z umorzeniem postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Są to bowiem dwie odrębne postawy umorzenia postępowania. Przy umorzeniu postępowania na skutek cofnięcia skargi, niezależnie od przyczyny, która legła u podstaw takiej decyzji strony skarżącej, przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują zwrotu kosztów postępowania, a jedynie zwrot wpisu od pisma cofniętego, o czym stanowi art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (porównaj postanowienia NSA: z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt I OZ 931/14, niepubl.; z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 1028/14, niepubl.).

W ocenie Sądu, w przypadku cofnięcia skargi Sąd może badać jedynie przesłanki określone w art. 60 p.p.s.a., tj., czy cofniecie zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, a nie dokonywać oceny, czy w związku z decyzją wydaną po wniesieniu skargi na bezczynność, rzeczywiście doszło do uwzględnienia skargi.

Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy (pkt 2 sentencji).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.