Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1458513

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 12 lutego 2013 r.
IV SAB/Wa 1/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. na przewlekłe prowadzenie przez Krajową Radę Sądownictwa postępowania w sprawie skargi na działalność prezesa sądu apelacyjnego postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W piśmie z dnia 23 listopada 2012 r. S. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Krajową Radę Sądownictwa.

Zarzucana przez skarżącego przewlekłość dotyczyć ma postępowania wywołanego skargą złożoną przez niego na działalność Prezesa Sądu Apelacyjnego w (...). Skarżący zażądał zobowiązania Krajowej Rady Sądownictwa do odstąpienia od przewlekłego prowadzenia postępowania poprzez wydanie decyzji w przedmiocie rozpatrzenia jego skargi, złożonej w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o odrzucenie skargi, z uwagi na jej niedopuszczalność.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.

Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:

1)

decyzje administracyjne,

2)

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3)

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4)

inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

5)

oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach.

Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie przez nie postępowania wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Zgodnie z art. 186 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) Krajowa Rada Sądownictwa stoi na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów. Stosownie do treści art. 187 ust. 4 Konstytucji ustrój, zakres działania i tryb pracy Krajowej Rady Sądownictwa oraz sposób wyboru jej członków określa ustawa.

Wedle art. 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. Nr 126, poz. 714 z późn. zm.) w postępowaniu przed Radą nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Krajowa Rada Sądownictwa nie jest zatem organem administracji w rozumieniu art. 5 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i nie rozstrzyga spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych (art. 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego).

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. Nr 126, poz. 714 z późn. zm.) do jej kompetencji należą m.in.: rozpatrywanie i ocena kandydatów do pełnienia urzędu na stanowiskach sędziów Sądu Najwyższego oraz stanowiskach sędziowskich w sądach powszechnych, sądach administracyjnych i sądach wojskowych (pkt 1); przedstawianie Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosków o powołanie sędziów w Sądzie Najwyższym, sądach powszechnych, sądach administracyjnych i sądach wojskowych (pkt 2); wypowiadanie się o stanie kadry sędziowskiej (pkt 4); wyrażanie stanowiska w sprawach dotyczących sądownictwa i sędziów, wniesionych pod jej obrady przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, inne organy władzy publicznej lub organy samorządu sędziowskiego (pkt 5). W świetle art. 3 ust. 2 powoływanej ustawy Rada wykonuje ponadto inne zadania określone w ustawach.

Zgodnie z art. 33 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, w sprawach indywidualnych Rada podejmuje uchwały po wszechstronnym rozważeniu sprawy, na podstawie udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania lub innych osób, jeżeli zostały złożone. Wedle art. 42 ust. 3 powoływanej ustawy, uchwały w tych sprawach, doręcza się uczestnikom postępowania wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie wniesienia odwołania do Sądu Najwyższego. Uczestnikiem postępowania przed Radą - w myśl art. 29 ust. 1 powoływanej ustawy - jest osoba, której praw lub obowiązków dotyczyć ma uchwała Rady.

Z powyższego wynika, że skarżący nie ma podstaw prawnych, by "oczekiwać" od Krajowej Rady Sądownictwa wydania aktu o władczym i jednostronnym charakterze, czy to w formie decyzji, czy po stanowienia, czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji brak jest po stronie sądu administracyjnego kompetencji do oceny sytuacji przedstawionej w skardze pod kątem przewlekłości postępowania.

Co więcej, mając na uwadze, że S. G. domaga się od Krajowej Rady Sądownictwa wydania decyzji w sprawie skargi złożonej przez niego w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego (tzw. skargi powszechnej), wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, który podziela Sąd w przedmiotowej sprawie, że czynności - niezależnie od formy - podejmowane w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania (por. wydane w odniesieniu do art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm. - zachowujące aktualność w obecnym stanie prawnym: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99. LEX nr 48017 i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt OSK 642/04. LEX nr 160611).

Mając powyższe na uwadze, należało uznać skargę S. G. z dnia 23 listopada 2012 r. za niedopuszczalną.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.