IV SAB/Po 72/16, Dopuszczalność skargi na bezczynność. Rażące naruszeniem prawa. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2161282

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 października 2016 r. IV SAB/Po 72/16 Dopuszczalność skargi na bezczynność. Rażące naruszeniem prawa.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak.

Sędziowie WSA: Maciej Busz (spr.), Józef Maleszewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. sprawy ze skargi J. N. na bezczynność Wójta Gminy Czerwonak w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej

1.

zobowiązuje Wójta Gminy Czerwonak do rozpoznania wniosku z dnia (...) listopada 2015 r. i wydania aktu lub wykonania czynności w zakresie udostępnienia listy posiedzeń Zespołu Interdyscyplinarnego w latach 2011-2015 i to w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku;

2.

umarza postępowanie w pozostałym zakresie;

3.

stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności;

4.

stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem, prawa;

5.

oddala wniosek o wymierzenie grzywny;

6.

zasądza od Wójta Gminy Czerwonak na rzecz skarżącego J. N. kwotę (...) zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

J. N. (zwany również: "skarżącym") w dniu 22 lipca 2016 r. za pośrednictwem Wójta Gminy Czerwonak złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność w zakresie udostępniania informacji publicznej przez Wójta Gminy Czerwona.

Skarżący w uzasadnieniu swojej skargi wskazał, iż nie otrzymał odpowiedzi na pytania odnoście informacji publicznej zawarte w wiadomości e-mail z dnia (...) sierpnia 2015 r. (k. (...) akt sądowych) w następującym zakresie:

1. Jakie stanowisko zajmowała w dniach wskazanych w SMS-ie Pani G., dysponująca od 19:45 do 20:15 w poniedziałek 2-go lutego 2015 r. pomieszczeniami GOK Sokół, zaś w dniu 3-go lutego 2015 r. salą sesyjną przy hali sportowej ok.g. 19:00?

2. Czy nadal jest zatrudniona na tym stanowisku ?

3. Kto jest jej bezpośrednim przełożonym ?

4. Jaki jest adres do doręczeń sądowych dla Pani G.?

5. Jakie stanowisko zajmował dniu 5-go lutego 2015 r. Pan P. S., dysponujący w tym dniu od godziny 18:15 do 18:45 pomieszczeniami GOK Sokół?

6. Czy nadal jest zatrudniony na tym stanowisku?

7. Kto jest bezpośrednim przełożonym P. S.?

8. Jaki jest adres do doręczeń sądowych dla Pana P. S.?

Ponadto, skarżący podniósł, iż nie otrzymał dokumentów, o które wnioskował w mailu z dnia (...) listopada 2015 r. (k. (...) akt sądowych), tj:

1. Sprawozdania z pracy Zespołu Interdyscyplinarnego w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie za 2011 r. -2014 r.;

2. Listę posiedzeń Zespołu Interdyscyplinarnego w latach 2011-2015;

3. Listę obecności na posiedzeniu Zespołu Interdyscyplinarnego w dniu (...) stycznia 2015 r.;

4. Listę obecności na posiedzeniu Zespołu Interdyscyplinarnego w dniu (...) marca 2015 r.

Nadto skarżący zarzucił, że nie uzyskał odpowiedzi na pytanie zawarte w kolejnej korespondencji mailowej z dnia (...) listopada 2015 r. (k. (...) akt sądowych), a mianowicie: "Czy organ prowadzący podjął jakąś uchwałę, która zainicjowała działanie klas przysposabiających do pracy lub nadał gimnazjum statut, który mówił o takiej możliwości?".

Skarżący wniósł o:

1.

zobowiązanie Wójta Gminy Czerwonak do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia wyroku organowi,

2.

zobowiązanie Wójta Gminy Czerwonak do ukarania dyscyplinarnego pracowników winnych niezałatwienia sprawy w terminie,

3.

stwierdzenie, że nieudzielenie żądanej informacji publicznej przez organ nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa oraz miało charakter umyślny oraz, że było to kolejne naruszenia ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie praw z niej wynikających dla skarżącego,

4.

wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.,

5.

zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych od Wójta Gminy Czerwonak.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Czerwona wniósł o jej oddalenie w całości.

Organ wskazał, że nie był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, ani do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie pytań dotyczących Pani G. i P. S., ponieważ informacje te nie stanowią informacji publicznej z uwagi na to, że ww. osoby nie pełnią żadnych funkcji publicznych, nie są pracownikami samorządowymi i nie zawierali jakiejkolwiek umowy z Urzędem Gminy Czerwonak, jak również z jednostką organizacyjną Gminy - GOK "SOKÓŁ".

Według organu nie jest w tej sytuacji możliwe podniesienie zarzutu bezczynności, a kwestia udostępnienia tych informacji nie powinna podlegać kontroli sądu. Organ wskazał, że (...) sierpnia 2016 r. poinformował skarżącego, że ww. osoby nie są formalnie związane z Gminą Czerwonak (nie zawarto z nimi żadnych umów).

W odniesieniu do dokumentów, o które wnioskował skarżący w mailu z dnia (...) listopada 2015 r. (Sprawozdania z pracy Zespołu Interdyscyplinarnego w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie za 2011 r. -2014 r.; Listy posiedzeń Zespołu Interdyscyplinarnego w latach 2011-2015; Listy obecności na posiedzeniu Zespołu Interdyscyplinarnego w dniu (...) stycznia 2015 r.; Listy obecności na posiedzeniu Zespołu Interdyscyplinarnego w dniu (...) marca 2015 r.) organ wskazał, że faktycznie nie przekazał wnioskodawcy żądanych dokumentów z uwagi na bardzo liczne i obszerne - składane w małych odstępach czasu (czasami kilka jednego dnia) - wnioski skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.

Organ wskazał, że do pisma z (...) listopada 2015 r. (stanowiącego odpowiedź na wniosek z dnia (...) listopada 2015 r.) omyłkowo nie dołączono żądanych dokumentów, jednak zostały one przesłane skarżącemu wraz z pismem z dnia (...) sierpnia 2016 r.

Ponadto organ wyjaśnił, że skarżący otrzymał odpowiedź na pytanie z dnia (...) listopada 2015 r.: "Czy organ prowadzący podjął jakąś uchwałę, która zainicjowała działanie klas przysposabiających do pracy lub nadał gimnazjum statut, który mówił o takiej możliwości?", ponieważ otrzymał Statut Gimnazjum im. Jana Pawła II w Czerwonaku, zawierający regulacje dot. funkcjonowania klas przysposabiających (rozdział IV, § 5, str. 17) - organ udzielił tej informacji w piśmie z dnia (...) listopada 2015 r. nr (...).

Organ wskazał, że bezzasadny jest wniosek skarżącego o zwrot kosztów zastępstwa procesowego, ponieważ w przedmiotowej sprawie skarżący działa osobiście.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się częściowo uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - kontrola działalności administracji publicznej przez ww. sądy obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.; dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. (obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) kontrola ta obejmuje także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu.

W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782; dalej: "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., I OSK 857/11 - CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., I FSK 249/10; a także wyrok WSA z 27 października 2011 r., II SAB/Po 60/11 - CBOSA).

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi należy stwierdzić, że jej przedmiotem uczyniono bezczynność Wójta Gminy Czerwonak w udostępnieniu skarżącemu informacji publicznej określonej we wnioskach z (...) sierpnia 2015 r. oraz z (...) listopada 2015 r., poprzez brak odpowiedzi na pytania dotyczące funkcji sprawowanych przez P. G. i P. S., treści sprawozdań z pracy Zespołu Interdyscyplinarnego, list obecności na posiedzeniach Zespołu Interdyscyplinarnego.

Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji.

Wobec tego należy wskazać, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej jako: "Konstytucja"), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji).

Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, określają ustawy (art. 61 ust. 4 Konstytucji). Rudymentarnym aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych".

W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29).

Żądane przez skarżącego informacje dotyczące Zespołu Interdyscyplinarnego należało uznać za informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. z uwagi na fakt, iż zgodnie z art. 9a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1390) gmina podejmuje działania na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w szczególności w ramach pracy w zespole interdyscyplinarnym, natomiast Zespół interdyscyplinarny powołuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Sąd podkreśla, że takiej kwalifikacji wnioskowanej informacji nie kwestionował również Wójt Gminy Czerwonak.

Natomiast informacje dotyczące Pani G. i P. S. w ocenie Sądu nie mogą zostać uznane za informację publiczną z uwagi na fakt, iż zgodnie z informacją wskazaną przez Wójta Gminy Czerwonak w piśmie z dnia (...) sierpnia 2016 r., osoby te nie pełnią żadnych funkcji publicznych, nie są pracownikami samorządowymi, ani nie zawierali żadnej umowy z Urzędem Gminy Czerwonak.

Rozważając z kolei podmiotowy aspekt sprawy należy zauważyć, że organami władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. są organy samorządu terytorialnego, a więc organy gminy. W związku z tym wójta należy zaliczyć do podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej.

Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną.

Skoro więc ustalono, że przedmiotowy wniosek w części dotyczył informacji publicznej, a Wójt Gminy Czerwonak jest organem zobowiązanym do jej udostępnienia, w dalszej kolejności ocenić należało czy wniosek skarżącej został rozpatrzony w sposób przewidziany przepisami prawa.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa tryb jej udzielania, w tym obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek w przedmiotowym zakresie, wskazując w szczególności w jaki sposób zainicjowane takim wnioskiem postępowanie powinno zostać zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 w zw. z art. 14 i 13 u.d.i.p.) albo, w drodze decyzji, odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności ściśle określonej formy.

Na podstawie art. 14 ust. 1 u.d.i.p., jeżeli organ udostępnia informacje publiczna na wniosek, powinien uczynić to w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. W sytuacji gdy taka informacja nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot zobowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli w terminie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W ramach powyższego powiadomienia wnioskodawcy organ jest również zobowiązany do jego poinformowania, że jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji publicznej zostanie umorzone.

W ocenie Sądu uchybienie organu jest bezsporne. Czternastodniowy termin odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia (...) sierpnia 2015 r., dotyczący Pani G. i P. S., upłynął (...) września 2015 r.

Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy dip udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, oznacza niepodjęcie - w terminie wskazanym w art. 13 ustawy - stosownych czynności. Bezczynność polega zatem zasadniczo na nieudostępnieniu informacji i na niewydaniu decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1) jak też niepoinformowaniu, iż organ nie dysponuje żadną informacją lub, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Stan bezczynności ustępuje w sytuacji gdy organ udostępni żądaną informację w zakresie i w formie wnioskowanej przez podmiot zainteresowany jej uzyskaniem (por. II SAB/Go 57/16). Wójt Gminy Czerwonak był zatem zobowiązany do wskazania wnioskodawcy, że żądana przez niego informacja nie ma charakteru informacji publicznej z uwagi na fakt, iż wskazane osoby nie pełnią funkcji publicznych. Organ tego nie uczynił i od (...) listopada 2015 r. pozostawał w bezczynności poprzez niepoinformowanie, że wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, aż do (...) sierpnia 2016 r., kiedy to oświadczył, że wskazane osoby nie pełnią funkcji publicznych, nie są pracownikami samorządowymi, ani nie zawierali żadnej umowy z Urzędem Gminy Czerwonak, jak również z jednostką organizacyjną Gminy - GOK "SOKÓŁ".

Termin odpowiedzi na wnioski o udzielenie informacji publicznej z dnia (...) listopada 2015 r. upłynął z dniem (...) listopada 2015 r. Wójt Gminy Czerwonak odpowiedział pismem przesłanym dnia (...) listopada 2015 r., czyli 12 dnia po złożeniu wniosku w związku z czym zmieścił się w terminie, jednak nie udzielił informacji dotyczącej:

1. Sprawozdania z pracy Zespołu Interdyscyplinarnego w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie za 2011 r. -2014 r.;

2. Listy posiedzeń Zespołu Interdyscyplinarnego w latach 2011-2015 r.;

3. Listy obecności na posiedzeniu Zespołu Interdyscyplinarnego w dniu (...) stycznia 2015 r.;

4. Listy obecności na posiedzeniu Zespołu Interdyscyplinarnego w dniu (...) marca 2015 r.

Tym samym organ pozostawał w tym zakresie w bezczynności od (...) listopada 2015 r. do (...) sierpnia 2016 r. poprzez nieudostępnienie ww. treści sprawozdań Zespołu Interdyscyplinarnego za lata 2011-2014, list obecności z posiedzeń Zespołu Interdyscyplinarnego z dnia (...) stycznia i (...) marca 2015 r. Dopiero po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia (...) lipca 2016 r., pismem z dnia (...) sierpnia 2016 r. Wójt Gminy Czerwonak udzielił informacji publicznej w zakresie wnioskowanych sprawozdań i list obecności, pominął jednak wnioskowaną listę posiedzeń Zespołu Interdyscyplinarnego w latach 2011-2015. W bezczynności w zakresie listy posiedzeń Zespołu Interdyscyplinarnego w latach 2011-2015 organ pozostaje od (...) listopada 2015 r.

Sąd wskazuje, że wbrew twierdzeniem skarżącego, organ w piśmie z dnia (...) listopada 2016 r. nr (...), udzielił informacji na pytanie dot. statutu regulującego działalność klas przysposabiających.

Skoro załatwienie wniosku skarżącego częściowo nastąpiło po wniesieniu skargi, a przed dniem wydania wyroku w sprawie, musiało to skutkować częściowym umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak też Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku. Zgodnie z ww. przepisem Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Sąd wskazuje również, że w momencie, w którym skarga wpłynęła do Wójta Gminy Czerwonak, tj. w dniu (...) lipca 2016 r., aż do dnia rozprawy wniosek skarżącego z dnia (...) listopada 2015 r. w zakresie udostępnienia informacji publicznej w zakresie listy posiedzeń Zespołu Interdyscyplinarnego w latach 2011 - 2015 nie był rozpatrzony.

W związku z powyższym zgodnie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał Wójta Gminy Czerwonak do rozstrzygnięcia w terminie 14 dni sprawy w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia (...) listopada 2015 r. w wyżej wskazanym zakresie (punkt 1 sentencji).

Nadal na Sądzie spoczywał określony w art. 149 § 2 p.p.s.a. obowiązek stwierdzenia, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd zważył, że stwierdzona w niniejszej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dla oceny, czy bezczynność i przewlekłość organu miała charakter rażącego naruszenia prawa w każdej sprawie konieczna jest indywidualna ocena. Nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek strony.

Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

Terminy udostępnienia informacji publicznej zostały przez organ bezsprzecznie przekroczone, jednak Sąd uznał, że działanie to nie było zamierzone i wynikało z niedopatrzenia i pomyłki (tak wskazuje organ) z uwagi na dużą ilość wniosków skarżącego (m.in. 3 różne wnioski z dnia (...) listopada 2015 r.), obejmujących szeroki zakres informacji.

Sąd podkreśla, że organ na każdy wniosek skarżącego odpowiadał, chociaż odpowiedzi nie zawierały wszystkich żądanych informacji. W odniesieniu do wniosku z dnia (...) sierpnia 2015 r. organ pozostawał w błędnym przekonaniu, że nie jest zobowiązany do udzielania informacji w sytuacji, gdy w jego ocenie nie stanowi ona informacji publicznej, co mogło wynikać z nieznajomości orzecznictwa i piśmiennictwa w tym zakresie, ponieważ ustawa o dostępie do informacji publicznej nie mówi o tym wprost.

Sąd wskazuje, że uznanie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa może stanowić jedną z przesłanek odmowy wymierzenia organowi grzywny. Wymierzenie grzywny winno być związane z oceną sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego. Mając na uwadze, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa w zakresie bezczynności, ani też nie można zarzucić organowi podejmowania działań nie zmierzających do zakończenia sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł racjonalnych przesłanek do wymierzenia organowi grzywny.

Na marginesie Sąd wskazuje, że brak jest podstaw prawnych do orzekania przez Sąd w tym postępowaniu przedmiocie zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracowników winnych niezałatwienia sprawy w terminie.

O zwrocie kosztów Sąd postanowił w punkcie 6 sentencji wyroku na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd wskazuje, że nie jest możliwe zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w sytuacji, gdy skarżący występuje przed Sądem osobiście, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.