Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1093114

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 26 października 2011 r.
IV SAB/Po 35/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.).

Sędziowie WSA: Izabela Bąk-Marciniak Anna Jarosz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółka Jawna na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie niewydania decyzji postanawia odrzucić skargę

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) maja 2011 r. "A" spółka jawna z siedzibą w P. (dalej Spółka bądź Skarżąca), reprezentowana przez B. B., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA), wnosząc o stwierdzenie, że postępowanie prowadzone w sprawie wydania warunków zabudowy dla nieruchomości położonej w P. przy ul. O. (...) od ponad trzech lat obarczone jest wadą bezczynności, a jednocześnie prowadzone jest w sposób przewlekły.

W uzasadnieniu Spółka wskazała w szczególności, że jest właścicielką nieruchomości położonej w P. przy ul. O. (...). Na tej nieruchomości zlokalizowana jest siedziba Spółki i prowadzona jest działalność gospodarcza, związana ze sprzedażą hurtową i detaliczną odzieży. Działalność gospodarcza prowadzona jest od ponad 20 lat; Spółka działa jako zakład pracy chronionej, gwarantując miejsca pracy dla niepełnosprawnych. "Powód" wniósł w 2008 r. do "Miasta P." o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie warunków zabudowy nieruchomości stanowiącej własność "powoda" w związku z planowanymi inwestycjami. W sprawie zarejestrowanej pod sygnaturą (...), do dziś nie zrobiono absolutnie nic. W związku z wnioskiem "strony powodowej" pracownicy jednostki samorządu terytorialnego absolutnie nie wiedzieli, co zrobić, wobec toczącej się sprawy (...). W piśmie z (...) stycznia 2009 r. "powód" zwrócił się do Urzędu Miasta P. Wydziału Urbanistyki i Architektury (dalej WUiA) z żądaniem niezwłocznego zakończenia postępowania i wydania decyzji dotyczącej warunków zabudowy nieruchomości. "Powód" poinformował, że na mocy wyroku WSA w P. z (...) stycznia 2009 r., wszelkie decyzje administracyjne w sprawie (...) zostały uznane za nieważne, a całe postępowanie dotknięte rażącym uchybieniem w postaci niezastosowania prawidłowych przepisów, na skutek którego w sprawie orzekał podmiot nieuprawniony. Podkreślono, że organ administracji ma 30 dniowy termin zastrzeżony k.p.a. na rozpoznanie wniosku, niepodjęcie decyzji przez szereg miesięcy uznać należy za nieuzasadnioną przewlekłość postępowania. Poinformowano, że Spółka zamierza skierować wobec Miasta P. roszczenie majątkowe za szkodę spowodowaną niemożnością inwestowania we własną nieruchomość z powodu braku wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Do (...) maja 2011 r. organ nie wydał jakiejkolwiek decyzji w sprawie i nie udzielił Spółce jakichkolwiek wyjaśnień w zakresie przeszkód dla wydania decyzji.

W sprawie "(...)" (winno być (...)) (zainicjowanej w 2006 r.), Prezydent Miasta P. wydał decyzję z (...) października 2007 r. nr (...) (dalej decyzja z (...) października 2007 r.) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie ul. K. na odcinku od ul. O. do ul. S., na działkach wymienionych w decyzji. Prawomocnym wyrokiem WSA uchylił decyzję SKO, utrzymującą w mocy decyzję z (...) października 2007 r. i poprzedzającą ją decyzję z (...) października 2007 r. Sąd stwierdził nieważność postępowania - rażące naruszenie przepisów postępowania polegało na tym, że decyzję wydał organ w ogóle do tego nieumocowany. Ponieważ prawomocny wyrok sądu wiąże strony i Sąd i inne instytucje państwowe, wykazano dokumentem urzędowym, że na skutek kardynalnych błędów przez okres ponad 4 lat (od 2006 r. do dziś), uniemożliwia się "powodowi" podejmowania inicjatyw gospodarczych, ukierunkowanych na zwiększenie zysków i potencjału Spółki. Sprawa uchylona przez WSA, została przekazana Wojewodzie Wielkopolskiemu (dalej Wojewoda). Brak jakiejkolwiek informacji o dalszym biegu postępowania przez ponad rok, działa na niekorzyść Spółki, zatem w lipcu 2010 r. B. B. zbadał akta sprawy. Badając w Urzędzie Wojewódzkim akta ustalił, że sprawa została kilka miesięcy wcześniej prawomocnie zakończona - decyzją z kwietnia 2010 r. sprawę pozostawiono bez dalszego rozpoznania. Od pracownika Urzędu Wojewódzkiego dowiedział się, że o tej decyzji informowano jedynie wnioskodawcę - Miasto P., zwracając wniosek wobec nieuzupełnienia braków formalnych wniosku. Mimo zakończenia sprawy lokalizacyjnej w kwietniu 2010 r., Miasto P. nie podjęło żadnej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy nieruchomości należącej do "powoda". "Powód" już w 2008 r. zgłosił z tego tytułu roszczenie wobec Miasta P. Pismem z 29 września 2008 r. poinformował Prezydenta Miasta P. o szeregu stratach, poniesionych na skutek indolencji pracowników samorządu, Na początku 2010 r. wniósł do Sądu Rejonowego P.-Stare Miasto w P. o wezwanie pozwanego Miasta P. do próby ugodowej, zgłaszając roszczenie w wysokości (...) zł za okres od 2004 do 2008 r. W odniesieniu do postępowania w sprawie lokalizacyjnej przez okres ponad 5 lat w sprawie nie działo się absolutnie nic. Zgromadzony materiał dowodowy jest tak nieznaczny, że wystarczyłby okres 3 miesięcy na wydanie podstawowej decyzji. Organ przeprowadził postępowanie tak nieudolnie i bezradnie, że stwierdzenie przewlekłości postępowania jest w tej sprawie oczywiste. Brak jakichkolwiek czynności w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy jest sprzeczny nie tylko z zasadami k.p.a. Organ nie powinien rozstrzygać na niekorzyść strony wszelkich niejasności czy wątpliwości dotyczących oceny stanu faktycznego. Państwo w procesie stosowania prawa nie może poprzestać na niezbędnym minimum, jakim jest realizacja praworządności formalnej, bowiem konieczna jest również realizacja praworządności materialnej, dotyczącej w najszerszym ujęciu treści prawa. Niezbędne w ramach pogłębiania zaufania obywatela do państwa prawa, jest wydawanie decyzji w rozsądnym terminie. Organ nie spełnił tych standardów, nie wydając decyzji w sprawie warunków zabudowy. Skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 53 ust. 3 "ustawy" (nie wskazując, której ustawy; z kontekstu należy przyjąć, że ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 8 i 9 k.p.a. W związku z tokiem postępowania administracyjnego w sprawie (...) i w szczególności w sprawie (...), wnioskodawca doznał konkretnej szkody majątkowej, związanej z zablokowaniem przez władze Miasta P. możliwości rozbudowy hali sprzedażowej i w konsekwencji uniemożliwił czerpanie przez przedsiębiorcę korzyści majątkowej z tego tytułu (utracone korzyści). Działania, a nade wszystko zaniechania pracowników "pozwanego" miały charakter bezprawny i spowodowały niczym nieuzasadnioną przewlekłość postępowania administracyjnego, która nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia (k. 3-11 akt IV SAB/Po 35/11).

Pismem z (...) lipca 2011 r. Spółka sprostowała oznaczenie organu, przeciwko któremu kierowana jest skarga wskazując, że stroną jest Prezydent Miasta P. (k. 30-31 akt IV SAB/Po 35/11).

W odpowiedzi na skargę dnia (...) czerwca 2011 r. Prezydent Miasta P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o odrzucenie skargi, a w razie nieuwzględnienia tego żądania, o oddalenie skargi (k. 18-20 akt IV SAB/Po 35/11).

Pismem z dnia (...) września 2011 r. pełnomocnik Prezydenta Miasta P. wniósł o oddalenie skargi; wniósł nadto o odroczenie wyrokowania w sprawie. Do pisma pełnomocnik organu załączył odpis decyzji z dnia (...) lipca 2011 r. nr (...) Prezydenta Miasta P., umarzającej postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy polegającej na rozbudowie istniejącej hali sprzedażowej, należącej do Skarżącej (k. 42-47 akt IV SAB/Po 35/11).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga na bezczynność Prezydenta Miasta P. podlega odrzuceniu.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 p.p.s.a. - skarga na bezczynność jest skargą w odrębnej, samodzielnej ze względu na podstawy prawne, sprawie; stronie przysługuje również skarga na przewlekłe prowadzenie sprawy (A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wolters Kluwer 2011 s. 47 uw. 35-36; s. 422 uw. 1).

W piśmie z dnia (...) maja 2011 r. Spółka wniosła w istocie dwie skargi: skargę na bezczynność w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz skargę na przewlekłe prowadzenie sprawy w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedmiotem postępowania w sprawie IV SAB/Po 35/11 jest skarga na bezczynność w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarga na przewlekłe prowadzenie sprawy w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozpatrywana jest w sprawie IV SAB/Po 37/11. Niniejsze uzasadnienie uwzględnia zagadnienia rozpatrywane w sprawie IV SAB/Po 37/11 jedynie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne dla jasności wywodu w sprawie IV SAB/Po 35/11.

W pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu było zbadać, czy w sprawie IV SAB/Po 35/11 nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi.

W odpisie aktualnym z Krajowego Rejestru Sądowego, w Dziale 2 jako nazwę organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu wskazano "wspólnicy reprezentujący Spółkę", a jako sposób reprezentacji podmiotu wskazano, że "uprawnieni do reprezentacji Spółki są wszyscy wspólnicy". W podrubryce 1 Dane wspólników reprezentujących spółkę wymieniono: B. B., A. M. Sz., D. B. i R. Sz. (k. 16v akt IV SAB/Po 35/11). Tak sformułowany zapis nie przynosił odpowiedzi, czy uprawnionymi do reprezentacji Spółki są "wszyscy wspólnicy" razem, czy też każdy ze wspólników z osobna.

Z tej przyczyny Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia (...) września 2011 r., IV SAB/Po 35/11 - w terminie 7 dni, a następnie Sąd postanowieniem z 12 października 2011 r., IV SAB/Po 35/11 zobowiązał B. B. do złożenia w terminie 3 dni uwierzytelnionego odpisu umowy Spółki Jawnej "A" spółka jawna - pod rygorem odrzucenia skargi (k. 50-52, 61, 82 akt IV SAB/Po 35/11).

Dnia (...) października 2011 r. B. B. złożył nie potwierdzone "za zgodność" odpisy: umowy spółki cywilnej z 14 grudnia 1992 r., zawartej przez R. Sz., B. B., D. B. i A. M., w której wspólnicy określili, że nazwa spółki będzie brzmieć ""A"" i ustalili, że do spraw nie uregulowanych w umowie mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego; uchwałę z (...) grudnia 2001 r. o przekształceniu spółki cywilnej ""A"" w spółkę jawną pod firmą: ""A"" spółka jawna (k. 89-92 akt IV SAB/Po 35/11). W umowie z 19 grudnia 2001 r. wspólnicy nie określili sposobu reprezentacji Spółki. Wobec powyższego każdy wspólnik ma reprezentować Spółkę.

Ustalenia powyższego Sąd dokonał na podstawie nie potwierdzonych za zgodność odpisów dokumentów prywatnych: umowy spółki cywilnej z 14 grudnia 1992 r. i uchwałę z 19 grudnia 2001 r. o przekształceniu spółki cywilnej ""A"" w spółkę jawną pod firmą: ""A"" B. spółka jawna (k. 89-92 akt IV SAB/Po 35/11). Sąd dał wiarę wskazanym odpisom dokumentów prywatnych, bowiem nie zostały one zakwestionowane przez Strony i nie nasunęły Sądowi wątpliwości co do ich autentyczności i wiarogodności (106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 245 i art. 253 k.p.c.; postanowienie SN z 27 stycznia 2006 r. III CK 369/05, OSNC 11/06/187; T. Ereciński w: Kodeks postępowania cywilnego Komentarz LexisNexis 2009 t. 1 s. 707 uw. 32, s. 713 uw. 18).

Za takim rozumieniem umowy Spółki i uchwały z 19 grudnia 2001 r. przemawia art. 29 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm., dalej k.s.h., zgodnie z którym każdy wspólnik ma reprezentować spółkę. Prawo wspólnika do reprezentowania spółki dotyczy wszystkich czynności sądowych i pozasądowych (art. 29 § 2 k.s.h.). Skoro umowa spółki nie przewiduje, że wspólnik jest pozbawiony prawa reprezentowania spółki albo że jest uprawniony do jej reprezentowania tylko łącznie z innym wspólnikiem lub prokurentem (art. 30 § 1 k.s.h.), i nie doszło do pozbawienia wspólnika prawa reprezentowania spółki na mocy prawomocnego orzeczenia sądu (art. 30 § 2 k.s.h.; k. 93-95 akt IV SAB/Po 35/11), a B. B. podpisywał samodzielnie w imieniu Spółki pisma w postępowaniach administracyjnych i sądowoadministracyjnym, to przyjąć należy, że wspólnicy Spółki przyjęli reprezentację przez każdego ze wspólników osobno (A. Kidyba "Kodeks spółek handlowych. Komentarz" Wolters Kluwer 2007, t. 1 s. 176-199 uw. 1, 2 do art. 29 i 30 k.s.h.).

Umowa spółki jawnej, podobnie jak statuty prywatnych osób prawnych (w tym spółek akcyjnych, spółdzielni, fundacji, stowarzyszeń), mają charakter czynności prawnych, podlegających obiektywnej metodzie wykładni oświadczeń woli. Wymaga tego wzgląd na interesy osób trzecich. Przedmiotem wykładni jest tekst statutu (umowy spółki) odpowiednio zarejestrowanego i z tego względu powszechnie dostępnego. Mają tu zastosowanie ogólne reguły odnoszące się do wykładni dokumentów, wśród nich postulat, by opierać się nie tyle na dosłownym brzmieniu (regułach językowych), ale mieć również na względzie cel i zasady współżycia społecznego (art. 65 k.c.). Chodzi tu o cel autonomicznie ustalony w tekście statutu (umowy spółki) lub rekonstruowany przy uwzględnieniu ogólnych postanowień ustawy dotyczący określonego typu osób prawnych lub tam wyrażonych wartości (Z. Radwański-op. cit. s. 92 nb 148-150, s. 229 nb 14).

Obiektywna metoda wykładni oświadczeń woli, zorientowana jest na ochronę zaufania i ochronę pewności obrotu. Miernikiem wykładni winno być jedynie znaczenie obiektywne słów lub określonych zachowań, znaczenie ustalone zwyczajem społecznym, aczkolwiek uwzględniające zindywidualizowany układ sytuacyjny stron. Dla ustalenia właściwego sensu oświadczenia woli należy zapytać, jak rozumiałby go rozsądny i prawy człowiek (wzorzec normatywny) znajdujący się w sytuacji danej strony (Z. Radwański-op. cit. s. 52 nb 36; s. 59-61 nb 47- 50, s. 66 nb 63). Stosując obiektywną metodę wykładni oświadczeń woli do umowy spółki z 14 grudnia 1992 r. i uchwały z 19 grudnia 2001 r. należy przyjąć, że wspólnicy pragnęli, by każdy ze wspólników miał prawo reprezentować Spółkę (jak w art. 29 § 1 k.s.h.). Tym samym w postępowaniach administracyjnych, sądowoadministracyjnych i sądowych, oświadczenia woli (w tym zawarte w pismach procesowych) mogły być skutecznie składane przez wspólnika B. B.

Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Środkiem zaskarżenia jest zażalenie na bezczynność organu administracji publicznej (art. 37 § 1 k.p.a.; postanowienie NSA z 30 kwietnia 2010 r., I OSK 698/10, OSG 2010, nr 8, poz. 59; wyrok NSA z 11 lutego 2010 r., II OSK 128/10, Legalis; wyrok WSA w Opolu z 7 listopada 2005 r., II SAB/Op 13/05, ONSAiWSA 2006 r., nr 4, poz. 104; wyrok WSA w Warszawie z 14 lipca 2005 r., IV SAB/Wa 47/05, Legalis; postanowienie WSA w Gliwicach z 18 stycznia 2010 r., IV SAB/Gl65/09, OSG 2010, nr 4, poz. 33, akceptowane przez M. Jagielską, A. Wiktorowską, P. Wajdę w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" C.H. Beck 2011 s. 283 nb 3).

Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia (...) września 2011 r. IV SAB/Po 35/11, na podstawie art. 52 § 1 i 2 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a., Skarżąca została wezwana do wykazania, czy przed wniesieniem skargi wniosła zażalenie do organu wyższego stopnia na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., wraz z dowodem wysłania listem poleconym bądź dowodem doręczenia tego zażalenia organowi (art. 37 § 1 k.p.a.) w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono Skarżącej dnia 4 października 2011 r. (k. 50-52, 61 akt IV SAB/Po 35/11).

Pismem z dnia (...) października 2011 r. Skarżąca wyjaśniła, że pismem z dnia 20 stycznia 2009 r. Spółka zwróciła się do Urzędu Miasta P. Wydziału Urbanistyki i Architektury z żądaniem niezwłocznego zakończenia postępowania i wydania decyzji dotyczącej warunków zabudowy nieruchomości; pismo to zostało złożone bezpośrednio w biurze podawczym i znajduje się w aktach przedmiotowego postępowania (k. 63-64 akt IV SAB/Po 35/11). Do pisma z 9 października 2011 r. Skarżąca nie dołączyła powołanego odpisu pisma z (...) stycznia 2009 r. ani dowodu jego złożenia organowi administracji publicznej.

Dnia (...) października 2011 r. Sąd ustalił, że w aktach (...),(...), odpisach akt (...) i (...), brak pisma Spółki z dnia (...) stycznia 2009 r. (k. 69 akt IV SAB/Po 35/11).

Postanowieniem z 12 października 2011 r., akt IV SAB/Po 35/11 Sąd zobowiązał B. B. do złożenia w terminie 3 dni pisma z dnia (...) stycznia 2009 r., powołanego w piśmie z dnia (...) października 2011 r., wraz z dowodem wysłania listem poleconym bądź dowodem złożenia do akt, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 82 akt IV SAB/Po 35/11).

Pismem z dnia (...) października 2011 r. (prezentata WSA z (...) października 2011 r.), Skarżąca wyjaśniła, że pismo z (...) stycznia 2009 r. kierowane było do Urzędu Miasta P. Do pisma z (...) października 2011 r. Skarżąca dołączyła nie potwierdzony za zgodność komputerowy wydruk pisma datowanego "(...) stycznia 2009 r." wyjaśniając, że przedłożony odpis stanowi wyciąg z archiwum komputerowego skarżącego; Skarżący nie dysponuje w swym archiwum dowodem nadania pisma bądź odpisem złożonym bezpośrednio w biurze podawczym Urzędu, bowiem nie zdawał sobie sprawy z tego, że taki dokument może być mu w przyszłości potrzebny (k. 86-87, 88 akt IV SAB/Po 35/11).

W żadnym z nadesłanych akt - w tym: (...),(...) i (...), pełnych aktach (...), nie ma pisma Spółki z dnia (...) stycznia 2009 r. (k. 58-58v akt IV SAB/Po 35/11).

Z tej przyczyny Sąd uznał, że Spółka nie wykazała, by wystąpiła do organu wyższego stopnia z zażaleniem w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości przy ul. O. (...) przed wytoczeniem skargi z dnia (...) maja 2011 r. Sad odmówił dania wiary twierdzeniom Skarżącej o złożeniu pisma z dnia (...) września 2009 r. w biurze podawczym Urzędu Miasta P., bowiem twierdzenie to jest nie poparte jakimkolwiek dowodem. Sprzeczne jest z doświadczeniem życiowym, by podmiot gospodarczy, występujący w trwającym od 2008 r. postępowaniu, nieukontentowany działaniami organu administracji publicznej, nie złożył pisma za potwierdzeniem wpływu do organu, tym bardziej, że po wydaniu wyroku WSA w P. z (...) stycznia 2009 r., II SA/Po 317/08, Skarżąca była przekonana, że organy administracji publicznej działały z naruszeniem prawa, a działanie to - w przekonaniu Skarżącej - działało na niekorzyść Skarżącej i zamierzała ona wystąpić z pozwem o odszkodowanie (k. 88 akt IV SAB/Po 35/11).

Skarżąca i wspólnik ją reprezentujący, mają duże doświadczenie procesowe, występując w co najmniej 4 postępowaniach administracyjnych (w tym zainicjowanych wnioskami z: (...) czerwca 2007 r. i (...) marca 2008 r. o ustalenie warunków zabudowy - na każdym z nich prezentata WUiA UM w P.; zakończonych decyzją z: (...) sierpnia 1996 r.; (...) sierpnia 1997 r.; (...) października 1999 r.), a rzeczą powszechnie znaną i zgodną z powszechnym doświadczeniem życiowym jest, że strona w postępowaniu regulowanym ustawą składa pisma za potwierdzeniem wpływu do organu, bądź nadaje je listem poleconym.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalonym jest pogląd, że niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (w szczególności w oparciu o art. 37 § 1 k.p.a.), powoduje niedopuszczalność skargi (postanowienie NSA z: 26 listopada 2008 r., I OSK 1401/08; 18 stycznia 2011 r., I OSK 2121/10).

Wobec powyższego poza kognicją Sądu pozostały kwestie związane z badaniem bezczynności w sprawie, a nadto kwestie merytoryczne, podnoszone w uzasadnieniu skargi.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. odrzucił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.