Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3015173

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 19 lutego 2020 r.
IV SAB/Po 236/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Świerczak.

Sędziowie WSA: Izabela Bąk-Marciniak, Asesor sądowy Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy

1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji w określonym terminie;

2. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej D. P. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) września 2019 r. nr (...);

3. stwierdza, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej D. P. kwotę (...) zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) listopada 2019 r. D. P. (dalej również jako: Skarżąca) reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego wniosła do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w związku z niezałatwieniem w ciągu miesiąca sprawy wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją o umorzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zmieniającej decyzję o warunkach zabudowy z dnia (...) maja 2017 r. nr (...)

Skarżąca wniosła o wydanie stosownego orzeczenia przez Kolegium bez zbędnej zwłoki, tj. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. (pkt 1); uwzględnienie przez Sąd skargi na bezczynność Kolegium i zobowiązanie organu do załatwienia sprawy (wydania aktu) w określonym przez Sąd terminie (pkt 2); stwierdzenie, że Kolegium dopuściło się bezczynności (pkt 3) oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania (pkt 4).

W uzasadnieniu skargi wskazano, że pomimo upływu miesiąca od złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie organ sprawy nie załatwił.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że organ I instancji nadesłał kserokopię akt sprawy do Kolegium dopiero (...) listopada 2019 r. stąd też rozstrzygnięcie merytoryczne miało miejsce również w tym dniu. Podkreślono, że Kolegium nie pozostawało w bezczynności, jak utrzymuje Skarżąca. W odpowiedzi na skargę wskazano też, że "akta Kolegium nr SKO (...) znajdują się przy skardze REP. (...)". Dlatego też Sąd ustaliwszy, że skarga ta została zarejestrowana pod sygn. (...) zarządził w dniu (...) stycznia 2019 r. odnotowanie akt wspólnych do sprawy o sygn. (...) oraz z jeszcze inną skargą D. P. o sygn. (...).

Jak wynika z przekazanych przez Kolegium akt sprawy (akta wspólne ze sprawą o sygn. (...)) Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) września 2019 r. nr (...) umorzyło postępowanie wszczęte z wniosku D. P. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zmieniającej decyzję o warunkach zabudowy z dnia (...) maja 2017 r. nr (...)

W dniu (...) października 2019 r. do Kolegium wpłynął wniosek D. P. (sporządzony (...) września 2019 r.) o ponowne rozpoznanie sprawy (k. 2 akt adm. sygn. (...)).

W dniu (...) listopada 2019 r. do Kolegium wpłynęło ponaglenie D. P. (sporządzone (...) listopada 2019 r.) w związku z bezczynnością Kolegium w sprawie ponownego rozpoznania sprawy (k. 3 akt adm. sygn. (...)).

W dniu (...) listopada 2019 r. do Kolegium wpłynęła kopia akt sprawy nr (...) przekazana przez Urząd Miejski w (...) (k. 4 akt adm. sygn. (...)). W notatce służbowej sporządzonej tego samego dnia zawarto informację, że oryginały akt organu I instancji znajdują się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu w związku ze skargą na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dlatego też organ I instancji w dniu (...) listopada 2019 r. nadesłał poświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie akt sprawy (k. 5 akt adm. sygn. (...)).

W dniu (...) listopada 2019 r. wydana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) września 2019 r. nr (...) Decyzja ta - wszystkim stronom postępowania - została doręczona (...) listopada 2019 r. (karty nienumerowane, zszyte z k. 10 akt adm. sygn. (...)).

Sporządzona (...) listopada 2019 r. skarga D. P. na bezczynność Kolegium w związku z niezałatwieniem w ciągu miesiąca sprawy wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, tego samego dnia (tj. (...) listopada 2019 r.) została złożona w Urzędzie Pocztowym w (...) (k. 11 akt sąd.).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Przystępując do oceny zasadności przedmiotowej skargi wskazać należy, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2329 - dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Badanie merytorycznej zasadności skargi musi zostać poprzedzone sprawdzeniem jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności skargi.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a. W sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie ma zatem znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy ponagleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 - dalej jako: k.p.a.) a skargą do sądu administracyjnego. Warunkiem formalnym skargi jest bowiem wyłącznie złożenie takiego ponaglenia (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2013 r., sygn. I OZ 893/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że w okolicznościach badanej sprawy stosowny tryb został wyczerpany, bowiem kwestią bezsporną jest, że D. P. pismem sporządzonym dnia (...) listopada 2019 r. (data wpływu do organu - (...) listopada 2019 r.) złożyła ponaglenie w sprawie (k. 3 akt adm. sygn. (...)).

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi należy zauważyć, że w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Należy wyjaśnić, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Przewlekłość postępowania obejmować będzie natomiast opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, a także przy nieuzasadnionym obiektywnie przedłużaniu terminu załatwienia sprawy.

Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Ponadto zgodnie z art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ponadto zgodnie z art. 36 § 2 k.p.a. ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.

Każdą skargę należy oceniać w realiach konkretnego stanu faktycznego ustalonego w danej sprawie. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi należy zauważyć, że w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wobec tego w niniejszym postępowaniu kluczowym obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zarzucana w skardze bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego rzeczywiście istniała - tak w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania - a jeśli tak, to czy miała ona charakter rażący.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze na dzień wniesienia skargi ((...) listopada 2019 r.) dopuściło się zarzucanej bezczynności w rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zainicjowanej wnioskiem D. P. o ponowne rozpoznanie sprawy. Skargę na bezczynność Kolegium związaną z brakiem załatwienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy sporządzono (...) listopada 2019 r. i jak wskazuje pieczęć na kopercie złożono tego samego dnia w Urzędzie Pocztowym w (...) (k.11 akt sąd.). Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) września 2019 r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie nieważności decyzji zmieniającej decyzję o warunkach zabudowy, wpłynął do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu (...) października 2019 r. i wbrew argumentacji odpowiedzi na skargę w dniu (...) listopada 2019 r. sprawa ta pozostawała niezałatwiona. Nie budzi wątpliwości Sądu, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana na skutek wniosku D. P. o ponowne rozpoznanie sprawy została wydana w dniu (...) listopada 2019 r. Należy jednak zauważyć, że zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a. decyzje doręcza się stronie na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a na podstawie art. 110 k.p.a. organ jest związany decyzją administracyjną z chwilą jej doręczenia stronie. Nie budzi więc wątpliwości, że wejście decyzji do obrotu prawnego następuje z chwilą doręczenia decyzji stronie. W niniejszej sprawie decyzja wydana na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (data wpływu (...) października 2019 r.) w sprawie nr (...) została wydana, jak wskazuje Kolegium, w dniu (...) listopada 2019 r. Decyzję tę jednak - wszystkim stronom postępowania (pełnomocnikowi Skarżącej J. K., jak i pozostałym stronom postępowania w osobach: K. R. oraz J. R.) doręczono - jednego dnia - tj. (...) listopada 2019 r., a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność Kolegium. Jak Sądowi wiadomym jest z urzędu skuteczności doręczenia decyzji adresowanej do pełnomocnika Skarżącej, ona sama również nie kwestionuje, bowiem wywiodła skargę na tę decyzję, która została zarejestrowana pod sygn. (...).

Podkreślić trzeba, że to wejście orzeczenia do obrotu prawnego oznacza, że wywołuje ono skutki prawne o charakterze materialnoprawnym (na stronę zostają nałożone określone obowiązki lub otrzymuje ona wskazane uprawnienia) oraz procesowe (zaczyna biec termin do złożenia odwołania - w przypadku decyzji wydanej przez organ I instancji albo skargi do sądu administracyjnego - w przypadku decyzji wydanej przez organ II instancji). A zatem samo wydanie przez organ decyzji lub postanowienia nie powoduje, iż zostaje przerwany stan bezczynności. Koniecznym warunkiem uznania, że bezczynność nie ma miejsca, jest skuteczne doręczenie orzeczenia stronie (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2015 r. sygn. IV SA/Po IOSK 671/15). W innym wypadku mielibyśmy bowiem do czynienia ze swoistym stanem "zawieszenia", w którym z punktu widzenia organu postępowanie nadal się toczy. Tymczasem dla strony nadal istnieje stan bezczynności, ponieważ nie może ona skutecznie bronić swoich praw np. poprzez złożenie odwołania lub zażalenia. Konsekwentne stanowisko w tej sprawie prezentuje również Naczelny Sąd Administracyjny stojąc na stanowisku, że wniesienie skargi na bezczynność po wydaniu decyzji, ale przed jej wejściem do obrotu prawnego, co ma miejsce w wypadku doręczenia jej stronie postępowania - nie powoduje, że skarga jest niedopuszczalna lub bezzasadna (por. wyrok z dnia 9 października 2019 r. sygn. II OSK 1999/19).

W badanej sprawie nie ulega wątpliwości, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) weszła do obrotu prawnego w dniu (...) listopada 2019 r. Tymczasem skargę na bezczynność Kolegium związaną z brakiem załatwienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy sporządzono (...) listopada 2019 r. i jak wskazuje pieczęć na kopercie złożono tego samego dnia w Urzędzie Pocztowym w (...) (k.11 akt sąd.). Dopiero więc po wniesieniu skargi do Sądu organ załatwił sprawę z wniosku D. P. o ponowne rozpoznanie sprawy. W badanej sprawie postępowanie trwało:

- 42 dni (od (...) października 2019 r. kiedy do Kolegium wpłynął wniosek D. P. o ponowne rozpoznanie sprawy, do dnia (...) listopada 2019 r. kiedy na skutek tego wniosku została wydana decyzja) oraz

- 48 dni (od (...) października 2019 r. kiedy do Kolegium wpłynął wniosek D. P. o ponowne rozpoznanie sprawy, do dnia (...) listopada 2019 r. kiedy decyzja z dnia (...) listopada 2019 r. weszła do obrotu prawnego).

Nie ulega zatem wątpliwości, że decyzję nie tylko doręczono, ale również wydano po upływie ustawowego terminu na dokonanie tej czynności.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podniosło, że organ I instancji nadesłał kserokopie akt sprawy do Kolegium dopiero w dniu (...) listopada 2019 r. stąd też rozstrzygnięcie merytoryczne miało miejsce również w tym dniu. Odnosząc się zatem do argumentacji odpowiedzi na skargę należy wskazać, że w utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że okoliczności zwalniające organ administracji z zarzutu bezczynności muszą mieć charakter prawny, proceduralny (art. 35 § 5 k.p.a.), a nie faktyczny. Nie może stać się przeszkodą do załatwienia sprawy brak akt administracyjnych z powodu przekazania ich do sądu administracyjnego, bądź organu wyższej instancji. Rzeczą organu było i jest zorganizować prowadzenie sprawy tak, aby taka sytuacja nie uniemożliwiała mu jej załatwienia w ustawowym terminie. Organ winien był albo prowadzić odrębne akta, albo przed wydaniem decyzji poczynić wszystkie ustalenia faktyczne i prawne umożliwiające mu załatwienie sprawy bez oczekiwania na zwrot akt. Przed przekazaniem akt sprawy innemu organowi czy sądowi, organ mógł sporządzić odpisy z dokumentów niezbędnych dla wykonywania dalszych czynności. Rzeczą sądów nie jest jednak organizacja pracy organów administracji, lecz kontrola prawidłowości podejmowanych przez nie czynności lub właśnie bezczynności. Brak akt administracyjnych i wyczekiwanie na ich zwrot nie może usprawiedliwiać bezczynności organu i przez to zwłoki w załatwieniu sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 1999 r. w spr. IV SAB 46/99 oraz wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 21 października 2004 r., w spr. II SAB/Wr 43/03, w Gdańsku z dnia 10 marca 2010 r., w spr. II SAB/Gd 42/09, w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 r., w spr. VI SAB/Wa 51/10, w Lublinie z dnia 13 listopada 2013 r., w spr. II SAB/Lu 356/13). Okoliczność ta ma szczególnie doniosłe znaczenie w niniejszej sprawie, gdzie bezczynność organu nastąpiła w związku z rozpoznaniem wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Należy zatem zauważyć, że ponad wszelką wątpliwość, Samorządowe Kolegium Odwoławcze prowadząc postępowanie zakończone decyzją w dnia (...) września 2019 r. musiało dysponować aktami sprawy od której wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wywiodła D. P. Ubocznie należy też zauważyć, że w przekazanych Sądowi aktach sprawy zarejestrowanych pod sygn. (...), jak również w innych sprawach dotyczących skarg D. P. na działalność Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarejestrowanych pod sygn. (...) oraz sygn. (...) nie udokumentowano przebiegu korespondencji z organem I instancji w sprawie wypożyczenia akt. W aktach administracyjnych znajduje się wyłącznie pismo z dnia (...) listopada 2019 r. (data wpływu do Kolegium - (...) listopada 2019 r.) o przekazaniu kserokopii akt sprawy nr (...) (k. 4 akt adm., sygn. (...)) oraz notatka służbowa z tego samego dnia (k. 5 akt adm. sygn. (...)). Należy zatem zauważyć, że w aktach brak jakiegokolwiek dokumentu na podstawie którego można ustalić kiedy samo Kolegium zwróciło o się o przesłanie tych akt. Jedyna (udokumentowana w aktach sprawy) dokumentacja dotycząca nadesłania przez organ I instancji kopii akt (którymi Kolegium musiało dysponować wydając decyzję z dnia (...) września 2019 r.) pochodzi z dni: (...) i (...) listopada 2019 r. (a więc już po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy i po dacie wpływu ponaglenia do Kolegium).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd miał na uwadze fakt, że w myśl art. 133 p.p.s.a., Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, a jak się zasadnie wskazuje w orzecznictwie, sąd administracyjny jest zobligowany przyjmować, że przesłane przez organ przy skardze akta sprawy są tymi, które organ posiadał prowadząc postępowanie zakończone orzeczeniem zaskarżonym do sądu (por. wyrok NSA z 1 lutego 2008 r., I OSK 1548/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA").

Reasumując decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) weszła do obrotu prawnego w dniu (...) listopada 2019 r. Tymczasem skargę na bezczynność Kolegium związaną z brakiem załatwienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy sporządzono (...) listopada 2019 r. i jak wskazuje pieczęć na kopercie złożono tego samego dnia w Urzędzie Pocztowym w (...) (k.11 akt sąd.). Niewątpliwie zatem w dacie orzekania przez Sąd, organ nie pozostawał już w bezczynności w odniesieniu do wspomnianego wniosku. Zaistniała więc przesłanka do umorzenia, jako bezprzedmiotowego, postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania do wydania decyzji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku.

Jak stwierdza się w orzecznictwie, wydanie przez organ decyzji po wniesieniu przez stronę do Sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, ONSA i WSA 2013/1/7, Lex nr 1271778).

Z tego względu należało ocenić, czy bezczynność organu nie miała charakteru kwalifikowanego.

Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., pozostaje bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Należy bowiem zauważyć, że wraz z otrzymaniem kopii akt organu I instancji, tego samego dnia ((...) listopada 2019 r.) wydano decyzję, która następnie weszła do obrotu prawnego w dniu (...) listopada 2019 r. Jednocześnie, jakkolwiek przekroczono ustawowy termin załatwienia sprawy, to przekroczony on został o kilkanaście dni.

Mając zatem na uwadze konkretne okoliczności badanej sprawy należało stwierdzić, że bezczynność organu choć miała miejsce (pkt 2 wyroku), to nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 wyroku).

O należnych Skarżącej kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 4 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. a także § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, z późn. zm.). Na zasądzoną od organu kwotę składa się kwota (...) zł uiszczona tytułem wpisu od skargi oraz kwota (...) zł należnych z tytułu kosztów zastępstwa procesowego i (...) zł uiszczone tytułem opłaty od pełnomocnictwa.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.