Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723126

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 14 sierpnia 2019 r.
IV SAB/Po 154/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Busz.

Sędziowie WSA: Józef Maleszewski, Asesor sądowy Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi małoletniej D. N. reprezentowanej przez O. N. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy

1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wojewody do wydania decyzji w określonym terminie,

2. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z (...) października 2018 r.,

3. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

4. wymierza Wojewodzie grzywnę w wysokości (...) zł ((...) złotych),

5. oddala wniosek o przyznanie od Wojewody na rzecz skarżącej sumy pieniężnej,

6. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej małoletniej D. N., w imieniu której działa przedstawiciel ustawowy O. N., kwotę (...) zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

UZASADNENIE

Pani O. N., jako przedstawiciel ustawowy małoletniej skarżącej - D. N. (obywatelki (...)) - złożyła w dniu (...) października 2018 r. do Wojewody wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy małoletniej.

Ponieważ decyzja nie została wydana w terminie o jakim mowa w art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, tj. 120 dni, matka skarżącej wniosła (...) kwietnia 2019 r. w jej imieniu ponaglenie.

Argumentowała, że małoletnia skarżąca ma zaplanowaną wycieczkę szkolną do (...) w październiku 2019 r. (...) nie należy do strefy Schengen i małoletniej skarżącej potrzebna jest wiza (...). Aby mogła złożyć wniosek o wizę w Polsce i aby mogła wrócić z (...) do Polski bez konieczności zdobywania wcześniej polskiej wizy krajowej, musi mieć polską kartę pobytu. Opieszałość organu wprost przekłada się na to, że małoletnia skarżąca być może będzie zmuszona zrezygnować z wycieczki klasowej, co stawia ją w mniej korzystnym położeniu niż polskie dzieci.

W odpowiedzi na ponaglenie matka Skarżącej otrzymała dwa pisma, jedno wysłane do wiadomości, a skierowane do Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w którym organ zawiadamia, że nie nadąża z obsługą wnioskodawców, co nie jest okolicznością usprawiedliwiającą opieszałość organu. Organ nie może tłumaczyć swojej bezczynności trudnościami kadrowymi, brakiem etatów, czy też brakiem środków. Drugim pismem organ powiadomił matkę skarżącej, że decyzja w jej sprawie zostanie wydana do dnia (...) października 2019 r., czyli po ponad roku od dnia złożenia wniosku.

W dniu (...) maja 2019 r. skarżąca za pośrednictwem organu złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność organu wnosząc o:

1) zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w ciągu dwóch tygodni od dnia uprawomocnienia się wyroku,

2) stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności,

3) stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

4) wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub

5) przyznania od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.,

6) rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym oraz

7) rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

Zdaniem Skarżącej organ niezasadnie przedłuża termin załatwienia sprawy, prowadząc postępowanie przewlekle, co nie jest usprawiedliwione okolicznościami sprawy.

Skarżąca podnosiła, że zgodnie z art. 37 ust. 1 Konstytucji RP, przebywając w Polsce, złożywszy uprzednio wniosek, ma prawo oczekiwać, że zostanie potraktowana jak obywatel RP, ponieważ żaden z przepisów ustaw, o których mowa w art. 37 ust. 2 Konstytucji RP nie ogranicza praw skarżącej jako strony postępowania administracyjnego. Oznacza to, że Skarżąca ma takie same prawo, jak obywatele RP, oczekiwać, że jej sprawa zostanie załatwiona zgodnie z podstawowymi zasadami kodeksu postępowania administracyjnego, to jest bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ustawowych terminem i z uwzględnieniem jej słusznego interesu jako strony postępowania administracyjnego.

Podkreśliła, że w świetle okoliczności związanej z planowaną wycieczką szkolną do (...) w dniach 1-7 października 2019 r., to zapowiedź wydania decyzji w sprawie małoletniej skarżącej do dnia (...) października 2019 r. uznać należy za rażące naruszenie interesu strony, wręcz jest to nieliczenie się ze słusznym interesem strony. Świadczy to także o naruszeniu przez organ takich podstawowych zasad postępowania administracyjnego, jak troska o słuszny interes strony, szybkość postępowania, czy budowanie zaufania do władzy publicznej.

Decyzją z dnia (...) maja 2019 r. Wojewoda udzielił małoletniej D. N. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia (...) maja 2021 r.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę z (...) maja 2019 r. wniósł o jej oddalenie.

Organ argumentował, że w dniu (...) października 2018 r. Pani O. N. wystąpiła do Wojewody z wnioskiem o udzielenie małoletniej D. N. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu połączenia z ojcem Panem I. N., który przebywa w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego do (...).05.2021 r.

W ocenie organu I instancji zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Od 2014 r. odnotowuje się opóźnienia w prowadzeniu postępowań dotyczących legalizacji pobytu w związku ze stałym przyrostem liczby wniosków w sprawach cudzoziemców i niewystarczającymi zasobami kadrowymi, technicznymi i organizacyjnymi do terminowego załatwiania spraw. Dla zobrazowania sytuacji Wojewoda podał dane statystyczne: w 2014 r. Wojewoda przyjął ok. 3500 wniosków (pobyt czasowy, stały, rezydenta długoterminowego UE), w 2015 r. - 7961 wniosków, w 2016 r. - 12 305 wniosków, w 2017 r. - ok. 18 386 wniosków, w 2018 r. - 24 786, w 2019 r. - 9 582. Przyrost liczby wniosków przy nieadekwatnym wzmocnieniu kadrowym i technicznym powoduje narastanie liczby spraw oczekujących na rozpatrzenie na stanowiskach, wpływając tym samym na zakłócenia płynności prowadzonych postępowań i opóźnienia w podejmowaniu kolejnych czynności administracyjnych.

Przedmiotowe postępowanie prowadzone było przez pracownika, który w dniu (...).10.2018 r. (kiedy Pani O. N. złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy dla małoletniej D. N.) prowadził już 726 innych postępowań, które ze względu na kolejność wpływu wniosku należało rozpatrzyć wcześniej.

Niedostosowana do skali i liczby spraw obsada kadrowa nie pozwala na zorganizowanie pracy w sposób zapewniający terminową realizację zadań.

Wojewoda podkreślił, że w okresie 2016-2018 podejmował i nadal podejmuje szereg działań służących usprawnieniu procesów obsługi spraw cudzoziemców, jednak z uwagi na ograniczenia kadrowe są one niewystarczające. Działania te zostały pozytywnie ocenione przez Najwyższą Izbę Kontroli w wystąpieniu pokontrolnym z dnia (...).02.2019 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być brak efektywnych działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści tych przepisów wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci - bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Skargi w tym przedmiocie mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. formalnym wymogiem dla skutecznego wniesienia omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca wypełniła powyższy wymóg formalny, składając pismem z (...) kwietnia 2019 r. wymagane ponaglenie (k. 48 akt adm.).

Przechodząc zatem to merytorycznego rozpoznania skargi, należy zauważyć, że zarzuca ona bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny cudzoziemca.

Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela zapatrywanie wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"), zgodnie z którym nowelizacja Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegająca na dodaniu (od 11 kwietnia 2011 r.) skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagała reinterpretacji pojęcia "bezczynności" przez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia (względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Chodzi w tym przypadku o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.; w skrócie "k.p.a."), względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Pojęcie "bezczynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 (a od 15 sierpnia 2015 r. - także pkt 9) oraz art. 149 p.p.s.a. sprowadza się więc obecnie do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych - niezałatwienia sprawy w terminie (por. R. Suwaj, Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej, Warszawa 2014, s. 57). Potwierdza to definicja legalna "bezczynności" wprowadzona do k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1" (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). W tym ujęciu dochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego sukcesywne przedłużanie z zachowaniem aktów staranności przewidzianych w art. 36 k.p.a. wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności.

Wobec tego w niniejszym postępowaniu kluczowym obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zarzucana w skardze bezczynność Wojewody rzeczywiście istniała - tak w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania - a jeśli tak, to czy miała ona charakter rażący.

Kierując się powyższym, Sąd uznał, że Wojewoda dopuścił się zarzucanej mu bezczynności w załatwieniu przedmiotowej sprawy i to z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 12 k.p.a. organ administracji publicznej powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1), a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Wskazany przepis normuje jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego - zasadę szybkości, a więc osiągania końcowego celu postępowania administracyjnego w najkrótszym możliwym czasie. W doktrynie podnosi się, że zasada ta ma dla skuteczności ochrony interesu społecznego oraz interesu jednostki istotne znaczenie i należy do kardynalnych zasad dobrego postępowania. Przewlekłość zawsze jest bowiem zaprzeczeniem stabilności i pewności w stosunkach społecznych, podważa w oczach społeczeństwa autorytet władzy oraz oddala moment wykonania nakazu prawa (zob. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017, art. 12 Nb 1, i tam przywołana literatura). Realizacja wskazanej zasady jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy oraz ustanawiającymi środki ochrony przed przewlekłością i bezczynnością organów administracji publicznej, a także statuującymi odpowiedzialność pracownika organu administracji publicznej.

Wniosek został złożony do organy w dniu (...) października 2018 r. i do (...) maja 2019 r. pozostawał nierozpoznany, pomimo, że w myśl art. 210 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018.r, poz. 2094) postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały powinno zakończyć się nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia jego wszczęcia, a postępowanie odwoławcze - w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania. Przy czym w aktach sprawy nie udokumentowano okoliczności, które uzasadniałyby przedłużenie terminu załatwienia tej sprawy.

Wojewoda od dnia wniesienia wniosku, który był jednocześnie datą zawiadomienia o wszczęciu postępowania, tj. od (...) października 2018 r. do dnia (...) kwietnia 2019 r. nie podjął żadnej czynności w sprawie. Dopiero na skutek złożonego ponaglenia w dniu (...) kwietnia 2019 r., Wojewoda przekazał je według właściwości do rozpoznania Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców (...) kwietnia 2019 r. Jednocześnie w dniu (...) kwietnia 2019 r. Wojewoda na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. oraz art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zawiadomił stronę o wyznaczeniu terminu wydania decyzji do (...) października 2019 r. oraz poinformował że decyzja małoletniej skarżącej może zostać wydana wyłącznie po uzyskaniu decyzji pozytywnej przez rodziców. Powyższe nastąpiło już po ponagleniu strony z kwietnia 2019 r.

Wszystkie czynności zostały podjęte już po dacie, w której wniosek winien być już załatwiony. Skarga była zatem usprawiedliwiona, bowiem organ w dniu wniesienia skargi do Sądu, tj. (...) maja 2019 r. pozostawał bezczynny. Dopiero po wniesieniu skargi do Sądu organ wydał decyzję (...) maja 2019 r. Niewątpliwie zatem w dacie orzekania przez Sąd, organ nie pozostawał już w bezczynności w odniesieniu do wspomnianego wniosku. Sąd nie zobowiązuje zatem organu do wydania decyzji w wyznaczonym terminie. Zaistniała więc przesłanka do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jako bezprzedmiotowego w części dotyczącej zobowiązania organu do załatwienia sprawy i wydania stosowanej decyzji.

Jak stwierdza się w orzecznictwie, wydanie przez organ decyzji po wniesieniu przez stronę do Sądu skargi na bezczynność, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 pkt 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, ONSA i WSA 2013/1/7, Lex nr 1271778).

Z tego względu należało ocenić, czy bezczynność organu miała postać kwalifikowaną. Zdaniem Sądu okoliczności faktyczne niniejszej sprawy dają podstawy do przyjęcia, że bezczynność Wojewody nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu bezczynność wynikała bowiem z milczenia organu, a powodem przyjęcia, iż bezczynność organu miała postać kwalifikowaną jest również znaczne przekroczenie terminu do wydania decyzji. Jak wynika z akt sprawy postępowanie trwało 7 miesięcy podczas gdy powinno zostać zakończone przez organ nie później niż w ciągu 3 miesięcy od jego wszczęcia. Co więcej już w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z (...) października 2018 r. organ wskazał, że decyzja zostanie w sprawie podjęta do dnia (...) kwietnia 2019 r., zatem już z przekroczeniem terminu. Akta sprawy wskazują, że gdyby nie wniesienie skargi organ nie podjąłby żadnych czynności w sprawie zmierzających do jej załatwienia. Tym bardziej, że już (...) lutego 2019 r. skarżąca zawiadamiała organ o złożonym kompletnym wniosku i planowanym wyjeździe w ramach zajęć szkolnych do (...). Pismo to pozostawiono w aktach sprawy bez żadnej odpowiedzi. Nadto z zawiadomienia z (...) kwietnia 2019 r. o niezałatwieniu sprawy w terminie Wojewoda wyznaczył kolejny 6-miesięcnzy okres spoczywania sprawy wskazując, że decyzja zostanie wydana do (...) października 2019 r. Organ z góry przyjął, że sprawę nie zakończy przed upływem roku, co w ocenie Sądu całkowicie kłóci się z zasadą szybkości (art. 12 § 1 k.p.a.) oraz załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.). Z przekazanych Sądowi akt wynika, że w toku postępowania, przez łączny okres 7 miesięcy w istocie nie podejmowano żadnych czynności w sprawie, zmierzających do jej załatwienia i wydania decyzji.

Przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a., jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w k.p.a. przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. Zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania, podejmowanych czynności i jego zakończenia, uwarunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy uzasadniają ustalenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. W okolicznościach badanej sprawy taka sytuacja zachodzi, ponieważ bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Doszło bowiem do 7-miesięcznego przekroczenia terminu załatwienia sprawy, przy czym w toku postępowania przez ten okres organ nie podejmował żadnych czynności prowadzących do wydania decyzji. Jak wskazano powyżej już w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania wskazano termin załatwienia sprawy na (...) kwietnia 2019 r., czyli ze znacznym przekroczeniem terminu jej zakończenia, mając na względzie art. 210 ustawy o cudzoziemcach. W tej sytuacji należało stwierdzić, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a.

Skarżąca zawarła wniosek o przyznania sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. lub wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wniosek ten nie poparła szczególnym uzasadnieniem. Podlega on także ocenie Sądu, który w okolicznościach niniejszej sprawy uznał, że niezasadny jest wniosek o zasądzenie sumy pieniężnej.

Skarżąca wprawdzie zaniepokojona była niemożnością uczestnictwa w szkolnej wycieczce zagranicznej do (...), ale jej termin wyznaczony jest dopiero na październik 2019 r., zatem w przyszłości. Skarżąca nie poniosła, zatem żadnej szkody spowodowanej bezczynnością organu. W kontekście roli rekompensacyjnej w skardze nie wskazano na konkretne okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością złożonego wniosku o zasądzenie sumy pieniężnej.

Treść art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi, że grzywnę o jakiej mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (M. P. z 2019 r. poz. 201). Zasądzona grzywna nie przekracza zatem górnej granicy, bowiem przeciętne wynagrodzenia miesięczne w gospodarce narodowej w drugim półroczu 2018 r. wynosiło (...) zł zł.

W ocenie Sądu, zasadne jest wymierzenie organowi grzywny w wysokości (...) zł, adekwatne do niewypełnienia ciążącego na nim obowiązku. Nie ulega wątpliwości, że organ uchybił terminowi do załatwienia sprawy. Wyraźne zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia załatwienia sprawy stanowi obowiązek działania organu administracji publicznej. Sytuacja, w której strona czeka bezowocnie na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. Zachowanie organu nie zasługuje na aprobatę i w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej. Organ nie może także w nieskończoność powoływać się na kłopoty kadrowe i zmiany organizacyjne. Właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należy bowiem do zadań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki.

Przyjmuje się, że grzywna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco - restrykcyjny. Jednocześnie podkreśla się, że sąd administracyjny - rozważając zasadność grzywny i miarkując jej wysokość - może brać pod uwagę takie okoliczności jak m.in.: charakter, pozycję i sytuację organu administracji, przykład jaki postępowanie tego organu daje innym, wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego, potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów, a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 35 § 1 k.p.a.

Wprawdzie Wojewoda wskazał na skokowy wzrost spraw jednego tylko rodzaju - do 24.786 w 2018 r. kiedy skarżąca wnosiła swój wniosek, co spowodowało opóźnienie, z którym organ nie był sobie w stanie poradzić - skoro pracownik przyjmujący do rozpoznania wniosek skarżącej, w dacie jego przyjęcia prowadził 726 innych postępowań - to jednak w ocenie Sądu organ winien tak zorganizować pracę urzędu, by do takich znacznych bezczynności nie dochodziło. Argumentacja organu nie pozostawia zatem wątpliwości, że Wojewoda jest świadomy ciążących na nim obowiązków, terminowego prowadzenia spraw, skoro sam już w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania założył, że wyda decyzję najwcześniej po 6 miesiącach. Zwiększony wpływ spraw tego jednego rodzaju nie nastąpił nagle, sytuacja ta ma miejsce stopniowo od 2015 r./2016 r., zatem organ winien podjąć stosowne czynności celem zapewnienia załatwienia sprawy w rozsądnym terminie.

Z tych wszystkich względów oraz mając na uwadze dyscyplinująco-restrykcyjny charakter omawianej instytucji Sąd stwierdził, iż celowym i zasadnym jest nałożenie na Wojewodę grzywny, jak Sąd orzekł w punkcie 4 wyroku.

Mając powyższe na uwadze Sąd w punkcie 1 wyroku orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji, w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a.

Następnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce oraz, że miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie 2 i 3 wyroku.

Na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie sumy pieniężnej, jak w punkcie 5 wyroku.

O zwrocie kosztów Sąd postanowił w punkcie 6 wyroku na mocy art. 200 § 1 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.