Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1808125

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 17 marca 2015 r.
IV SAB/Po 103/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Radzicka.

Sędziowie WSA: Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.), Izabela Paluszyńska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta P. w przedmiocie wydania decyzji

1.

zobowiązuje Prezydenta Miasta P. do załatwienia wniosku S.Sp. z o.o. z siedzibą w P. z dnia (...) kwietnia 2012 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

2.

stwierdza że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3.

wymierza Prezydentowi Miasta P. grzywnę w wysokości 5000 zł (pięć tysięcy złotych);

4.

zasądza od Prezydenta Miasta P.na rzecz S.Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) listopada 2014 r. spółka S.Sp. z o.o. z siedzibą w P.wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta P. w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Pismem z dnia (...) kwietnia 2012 r. spółka S.Sp. z o.o. zwróciła się do Prezydenta Miasta P. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w P. przy ul. B., oznaczonej geodezyjnie: obręb G., ark. mapy (...), działka nr: (...) o łącznej powierzchni (...) m2, zapisanej w księdze wieczystej KW nr (...), w prawo własności.

Pismem z dnia (...) aja 2012 r. organ zawiadomił wnioskodawcę o wszczęciu postępowania oraz o okoliczności, że przekształcenie następuje odpłatnie. Jednosiecznie organ zwrócił się o przesłanie w terminie jednego miesiąca załączonej deklaracji.

Jednocześnie postanowieniem z dnia (...) maja 2012 r. organ przedłużył termin do załatwienia sprawy wyznaczając nowy termin na dzień (...) zerwca 2012 r.

W dniu (...) czerwca 2012 r. wnioskodawca złożył stosowaną deklarację.

Pismami z dnia (...) czerwca 2012 r. organ zwrócił się do Ministra Budownictwa, Transportu i Gospodarki Morskiej, W. Urzędu Wojewódzkiego oraz Starostwa Powiatowego w P. o udzielenie informacji czy w odniesieniu do wskazanych działek toczą się postępowanie o stwierdzenie niewazności decyzji wywłaszczeniowej lub o zwrot nieruchomości.

W dniu (...) czerwca 2012 r. organ otrzymał odpowiedź z Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej.

Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2012 r. Prezydent Miasta P.przedłużył termin załatwienia sprawy dotyczącej przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa wyznaczając nowy termin na dzień (...) września 2012 r.

W dniu (...) lipca 2012 r. organ otrzymał odpowiedź od Starosty P.

W dniu (...) lipca 2012 r. organ otrzymał odpowiedź z Urzędu Wojewódzkiego.

Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2012 r. organ powołał rzeczoznawcę majątkowego.

W dniu (...) września 2012 r. organ poinformował wnioskodawcę o sporządzonym operacie szacunkowym oraz wezwał, w razie podtrzymania wniosku, do przedłożenia dodatkowych dokumentów.

Dnia (...) września 2012 r. Prezydent Miasta P. wyznaczył nowy termin załatwienia przedmiotowej sprawy na dzień (...) listopada 2012 r.

W dniu (...) października 2012 r. wnioskodawca przedłożył wymagane dokumenty, w tym deklarację dotyczącą przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Postanowieniem z dnia (...) listopada 2012 r. organ po raz kolejny przedłużył termin załatwienia sprawy i wyznaczył nowy termin na dzień (...) lutego 2013 r.

Pismem z dnia (...) grudnia 2012 r. organ zwrócił się do Prezesa Ochrony Konkurencji i Konsumentów o wydanie opinii w sprawie projektu indywidualnej pomocy publicznej w formie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

W dniu (...) stycznia 2013 r. do organu wpłynęła opinia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia (...) stycznia 2013 r.

Postanowieniem z dnia z (...) lutego 2013 r. Prezydent Miasta po raz kolejny wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień (...) lipca 2013 r. W postanowieniu wskazano, że z uwagi konieczność dokonania notyfikacji projektu decyzji Komisji Europejskiej w trybie art. 108 ust. 3 Traktatu o funkcjonowania Unii Europejskiej zgodnie z opinią Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Pismem z dnia (...) lutego 2013 r. organ zwrócił się do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o dokonanie notyfikacji projektu decyzji Komisji Europejskiej w trybie art. 108 ust. 3 Traktatu o funkcjonowania Unii Europejskiej.

Pismem z dnia (...) maja 2013 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów poinformował organ, że w dniu (...) kwietnia 2013 r. dokonano notyfikacji Komisji Europejskiej mechanizmu ustalania opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W piśmie tym wskazano również, iż notyfikacji nie wymagają projekty indywidualnych decyzji.

Pismem z dnia (...) lipca 2013 r. strona została poinformowana o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym. Jednocześnie z uwagi na powyższe organ wyznaczył kolejny już termin załatwienia sprawy - (...) września 2013 r.

Postanowieniem z (...) października 2013 r. Prezydent Miasta zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Postanowieniem z dnia (...) lutego 2014 r. Wojewoda W. uchylił postanowienie Prezydenta Miasta z dnia (...) października 2013 r.

Pismem z dnia (...) maja 2014 r. wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne wydanie decyzji.

Pismem z dnia (...) maja 2014 r. wnioskodawca złożył zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania i niezałatwienie sprawy w terminie.

Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2014 r. organ przedłużył termin załatwienia sprawy i wyznaczył nowy termin na dzień (...) sierpnia 2014 r.

Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2014 r. organ powołał ponownie rzeczoznawcę majątkowego.

Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2014 r. Wojewoda W.uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył organowi I instancji termin załatwienia sprawy do dnia (...) ipca 2014 r.

Pismem z dnia (...) sierpnia 2014 r. organ poinformował wnioskodawcę o sporządzonym operacie szacunkowym, informując jednoczesnie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz prosząc o określenie stanowiska poprzez wypełnienie załączonej deklaracji.

Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2014 r. organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień (...) października 2014 r.

W piśmie z dnia (...) września 2014 r. wnioskodawca wskazał, że przedłużanie sprawy poprzez kolejne żądanie deklaracji i konieczności zajęcia stanowiska przez UOKiK, które to stanowisko znane jest od dwóch lat jest nieuzasadnione. Ponadto wnioskodawca przedłożył żądaną deklarację. W piśmie tym wnioskodawca wskazał również, iż nie wnosi uwag do sporządzonego operatu.

Pismem z dnia (...) listopada 2014 r. zwrócił się do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów aby ten wystąpił ponownie do Komisji Europejskiej o dokonanie notyfikacji.

Pismem z dnia (...) listopada 2014 r. spółka S. Sp. z o.o. z siedziba w Poznaniu wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta P. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż organ do dnia dzisiejszego nie wydał decyzji, czym naruszył art. 35 k.p.a. Skarżący wskazał, iż organ wielokrotnie przedłużał termin, po czym zawiesił postępowanie. Skarżący zwrócił uwagę, iż pomimo że postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało uchylone, to organ w dalszym ciągu nie rozpoznał sprawy. Skarżący podniósł także, iż organ nie zastosował się do postanowienia Wojewody W. z dnia (...) czerwca 2014 r. wyznaczający organowi dodatkowy termin do załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przedstawiając przebieg postępowania oraz opisując szeroko kwestę konieczności stosowania przy przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przepisów o pomocy publicznej. W ocenie organu nie doszło do przedłużania rozpoznania sprawy, a strona w toku postępowania informowana była o terminie załatwienia sprawy i przyczynach przesunięcia terminu.

Na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę oraz oświadczył, iż wnioskodawca nadal nie otrzymał decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż przedmiotowa skarga jest dopuszczalna, albowiem zarzucana przez skarżącego bezczynność i przewlekłość postępowania dotyczy kwestii rozpoznania przez organ wniosku w wyniku której organ zobowiązany jest do wydania decyzji administracyjnej.

Ponadto przed badaniem merytorycznej zasadności skargi obowiązkiem Sądu jest sprawdzenie jej wymogów formalnych.

Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 - dalej jako "k.p.a."). Stosownie do art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że uprzednie złożenie zażalenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Jak wynika z akt sprawy skarżący przed wniesieniem skargi wystosował zażalenie, które zostało rozpoznane przez Wojewodę W., który postanowieniem z dnia (...) czerwca 2014 r. uznał wniesione zażalenia za zasadne i wyznaczył Prezydentowi Miasta P.termin załatwienia sprawy do dnia (...) lipca 2014 r.

Aktualnie, uwzględniając poglądy orzecznictwa i doktryny, należy przyjąć, że z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie (zwykle w terminach, o których mowa w art. 35 § 3 i art. 37 § 2 k.p.a.) organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie dokonał stosownej czynności. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych powodujących formalnie, że organ nie jest bezczynny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 - dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; por.: J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011; J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski: k.p.a. Komentarz, Warszawa 2011; Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego, Państwo i Prawo 2011/6/30).

Oceniając w tym względzie postępowanie organu Sąd uznał, iż organ w niniejszym postępowaniu dopuścił się zarówno bezczynności jaki przewlekłości postępowania.

W pierwszej kolejności Sąd postanowił odnieść się do kwestii bezczynności. W przedmiotowej sprawie wszczęcie postępowania nastąpiło w dniu (...) kwietnia 2012 r. tj. w dniu wpływu do organu wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (art. 61 § 3 k.p.a.). Od tego dnia rozpoczął się bieg terminów do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej.

W myśl zasady szybkości postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Ustawowe terminy załatwienia sprawy administracyjnej określa zaś art. 35 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Do wskazanych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to także zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.).

W przedmiotowej sprawie do dnia rozpoznania skargi, a więc po upływie prawie 3 lat, organ nie wydał decyzji administracyjnej. Przy czym Sąd miał w tym względzie na uwadze, że organ w międzyczasie zawieszał postępowania oraz zwracał się do różnych instytucji i organów o nadesłanie różnych informacji. Sąd miał również na względzie, że w toku postępowania organ wzywał również wnioskodawcę do przedłożenia określonych dokumentów. Terminów oczekiwania na odpowiedź na wezwania i prośby organów jak wskazano wyżej nie wlicza się do terminów załatwienia sprawy, to jednakże należy mieć na względzie, że pomimo powyższego organ nie dochował ustawowych terminów załatwienia sprawy. W szczególności wskazać należy, iż od dnia wpłynięcia wniosku do dnia wystosowania wezwania do strony upłynęło 14 dni. Ponadto od dnia nadesłania przez stronę dokumentów ((...) października 2012 r.) do dnia zwrócenia się do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (data pisma (...) grudnia 2012 r.) upłynęły kolejne 42 dni. W okresie tym organ nie podejmował żadnych czynności, które miałyby wpływ na bieg terminów. Powyższego nie zmienia fakt, iż w tym czasie organ zwrócił się do komórek wewnętrznych urzędu miasta. Również po otrzymaniu korespondencji od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ((...) stycznia 2013 r.) do dnia ponownego wystąpienia do tego organu (pismo z (...) lutego 2013 r.) upłynęły 42 dni. Ponadto od dnia otrzymania postanowienia Wojewody z dnia (...) lutego 2014 r. o uchyleniu postanowieniu o zawieszeniu postępowania ((...) luty 2014 r.) do dnia (...) czerwca 2014 r. (powołanie rzeczoznawcy majątkowego) tj. przez okres prawie 4 miesięcy nie podjął żadnych działań. Na uwadze należy mieć również fakt, iż dopiero postanowieniem z dnia (...) czerwca 2014 r. (przesłanym do stron w dniu (...) czerwca 2014 r.) organ przedłużył termin do załatwienia sprawy. Z powyższego wynika, że od dnia (...) lutego 2014 r. do dnia (...) czerwca 2014 r. tj. przez okres ponad 3 miesięcy organ nie poinformował nawet strony o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy i przyczynach zwłoki. W przedmiotowej sprawie należy mieć również na względzie, że organ nie wydał stosownej decyzji pomimo wyznaczenia mu przez Wojewodę W. postanowieniem z dni (...) czerwca 2014 r. terminu do dnia (...) lipca 2014 r.

Powyższe nie tylko wskazuje, iż organ pozostaje w bezczynności ale również, iż bezczynność ta ma charakter rażący.

W ocenie Sądu powyższe zestawienie dat wskazuje, iż w sprawie organ działał opieszale, a podejmowane czynności następowały w dużych odstępach czasu.

Przy ocenie przewlekłości postępowania nie można również pominąć kwestii zawieszenia postępowania, której zasadność została zakwestionowana przez organ wyższego stopnia w postanowieniu z dnia (...) czerwca 2014 r. Za uznaniem, iż mamy do czynienia z przewlekłością postępowania przemawiają również takie fakty jak:

- fakt wezwania pismem z dnia (...) sierpnia 2014 r. po raz trzeci strony do wypełnienia deklaracji, podczas gdy w dniu (...) października 2012 r. strona przedłożyła wypełnioną już deklarację o identycznej treści.

- fakt zwrócenia się po raz kolejny do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o dokonanie notyfikacji do Komisji Europejskiej w trybie art. 108 ust. 3 Traktatu o funkcjonowania Unii Europejskiej, podczas gdy kwestia ta została już wcześniej wyjaśniona. Jak wynika z pisma Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia (...) sierpnia 2014 r. poprzednie postępowanie notyfikacyjne w sprawie ustalania opłaty z tytułu sprzedaży gruntu na rzecz użytkownika wieczystego, o którym mowa w art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zakończyło się poprzez wycofanie notyfikacji przez władze polskie w dniu (...) stycznia 2014 r., w uzgodnieniu z Ministrem Infrastruktury i Rozwoju. W piśmie tym wskazano, iż przyczyną wycofania notyfikacji była chęć uniknięcia zakończenia postępowania notyfikacyjnego wydaniem przez Komisję Europejską decyzji negatywnej, co skutkowałoby nałożeniem na władze polskie obowiązku wyegzekwowania zwrotu korzyści, uzyskanych nienależnie przez beneficjentów we wszystkich indywidualnych przypadkach przekształceń wraz z odsetkami od dnia ich uzyskania. Ponadto jak wynika z akt sprawy organ wiedział o wycofaniu notyfikacji, już w lutym 2014 r., na co wskazuje pismo organu do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) lutego 2014 r., nr (...).

Biorąc powyższe pod uwagę uznać należy, iż kolejne zwracanie się do Prezesa Urzędu Konkurencji i Konsumentów z prośbą o notyfikację, w sytuacji gdy organ dysponował już wiedzą o losach poprzedniego wniosku notyfikację i przyczynach jego cofnięcia, uznać należy za bezzasadne. Tym samym przedłużenie postępowania z uwagi na powyższe nie może zostać uznane za usprawiedliwione, a wręcz przeciwnie wskazuje na podejmowanie przez organ czynności pozorowanych nie zmierzających do ostatecznego załatwienia sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd mając na względzie powyższe okoliczności uznał, iż organ pozostaje w bezczynności, jak również prowadzi postępowanie w sposób przewlekły, a bezczynność oraz przewlekłość ta mają charakter rażący.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku. O grzywnie Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 6 p.p.s.a. Wymierzając organowi grzywnę w wysokości 5000 zł Sąd miał po pierwsze fakt, iż od dnia wpłynięcia wniosku do organu do dnia wyrokowania upłynął okres prawie 3 lat. Ponadto na wysokość grzywny miała wpływ okoliczność, iż czynności podejmowane przez organ następowały w dużych odstępach czasu i ze znacznym opóźnieniem, jak również niekiedy stanowiły powtórzenie czynności już dokonanych.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z 154 § p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2014 r. wyniosło 3783,46 zł (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 10 lutego 2014 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2014 r., M.P. z 2015 r. poz. 179). W ocenie Sądu wymierzenie grzywny w kwocie 5000 zł, podczas gdy jej maksymalna wysokość może wynieść 37.834,60 zł, jest adekwatne w odniesieniu do opieszałych działań organu.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.