Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2556926

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 28 września 2018 r.
IV SAB/Gl 165/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 28 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.J. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół (...) w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w kwestii wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu postanawia odmówić przywrócenia terminu.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 6 lipca 2018 r. A. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Specjalnych nr (...) w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 16 sierpnia 2018 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 24 sierpnia 2018 r. Skarżąca uiściła wpis w dniu 1 września 2018 r.

W piśmie z dnia 27 sierpnia 2018 r. (nadanym w placówce pocztowej dnia 4 września 2018 r.) skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Uzasadniając wniosek podniosła, że w tygodniu poprzedzającym ten termin nie posiadała wystarczających środków na pokrycie wpisu, zaś wynagrodzenie za godziny nadliczbowe pracodawca wypłaca w ostatnim dniu miesiąca. Skarżąca dodała, że 31 sierpnia 2018 r. nie miała dostępu do Internetu i nie mogła stwierdzić, czy wpłynęły środki ani dokonać opłaty. Wskazała ponadto, że mieszka na wsi, gdzie nie ma banku ani placówki pocztowej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednakże skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Jednocześnie stosownie do art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Poza tym art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowi, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, nie jest możliwe przywrócenie terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lipca 2014 r., II FZ 832/14; z dnia 9 września 2014 r., I GZ 499/14 oraz z dnia 2 października 2014 r., II OZ 1011/14 - dostępne w bazie orzeczeń CBOIS). Innymi słowy, jedynie zaistnienie wyjątkowych, nieprzewidywalnych i niezależnych od strony okoliczności, których nie mogła usunąć w terminie do dokonania danej czynności, może uzasadniać jego przywrócenie. Nie uzasadniają więc przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, bądź nieznajomość prawa (por. postanowienia NSA: z dnia 12 stycznia 2016 r., II OZ 1369/15; z dnia 28 listopada 2012 r., I OZ 869/12; z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08, dostępne w bazie orzeczeń CBOIS).

W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, uzasadniając wniosek tym, że w tygodniu poprzedzającym termin uiszczenia wpisu, nie miała wystarczających środków oraz że w dniu 31 sierpnia 2018 r. - tj. w ostatnim dniu terminu, nie miała dostępu do Internetu i nie mogła stwierdzić, czy na jej rachunek wpłynęły te środki ani dokonać opłaty. Wskazała ponadto, że mieszka na wsi, gdzie nie ma banku ani placówki pocztowej.

Stwierdzić zatem należało, że okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu nie mogą być zakwalifikowane jako okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu. Nie stanowiły bowiem o wystąpieniu przeszkody wyjątkowej i nieprzewidywalnej, której strona nie mogła usunąć w terminie, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Wobec tego, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku i zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.