Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 14 czerwca 2006 r.
IV SA/Wr 836/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Jolanta Sikorska (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA: Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w Wydziale IV w dniu 14 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Z. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia (...)roku Nr (...) w przedmiocie skierowania kierowcy na badania lekarskie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz skarżącego Z. Ś. kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w J. G., powołując się na przepis art. 182 k.p.a. i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206 ze zm.) w związku z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ze zm.) oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15) wystąpił do Starosty Powiatowego w J. G. z wnioskiem o skierowanie na badania lekarskie Z. Ś. w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu podał, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia (...) r. w sprawie sygn. akt (...) Z. Ś. został skazany między innymi za popełnienie czynu z art. 278 § 1, 294 § 1, 233 § 1, 298 § 1 i innych artykułów k.k.

W toku prowadzonego postępowania karnego został poddany badaniu przez dwóch biegłych psychiatrów, którzy w wydanej opinii zgodnie stwierdzili, że skarżący cierpi na przewlekłe zaburzenia adaptacyjne pod postacią reakcji depresyjnych oraz uzależnienie od alkoholu i leków pochodnych dwubenzoazepiny. W związku z powyższym uzasadniony jest wniosek o skierowanie Z. Ś. na badania lekarskie w celu ustalenia, czy przedstawiony wyżej stan zdrowia Z. Ś. nie powoduje niezdolności do prowadzenia pojazdów.

Decyzją z dnia (...) r. Nr (...), wydaną na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908), działający z upoważnienia Prezydenta Miasta J.G. Naczelnik Wydziału Komunikacji skierował Z. Ś. na badania lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu.

Z. Ś. złożył odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 107 § 1 k.p.a. przez nie wskazanie podstawy prawnej decyzji oraz naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a przez brak uzasadnienia faktycznego decyzji i nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz brak uzasadnienia prawnego, co uniemożliwia stronie poznanie motywów wydanej decyzji, a tym samym nie pozwala na jej zweryfikowanie. Zarzucił ponadto błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji przez przyjęcie, że zachodzi konieczność skierowania strony na badania lekarskie celem ustalenia braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów silnikowych mimo braku w aktach sprawy dowodu na okoliczności uzasadniające powstanie zastrzeżeń co do stanu zdrowia. Podniósł także zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności brak ustaleń w zakresie, czy wobec strony postępowania wydano postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy połączone z zatrzymaniem tego dokumentu, które stanowiło załącznik do ww. wniosku. Zarzucił, że w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających powyższe okoliczności.

Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania podniósł także, że z treści decyzji nie wynika na podstawie jakich przepisów prawa została ona wydana. Decyzja ta zawiera przekreślenia odręczne oraz dodatkowe zapisy w przedmiocie podstawy prawnej, których zmiany nie zostały w żaden sposób potwierdzone przez organ ją wydający. W związku z tym, zdaniem odwołującego się, należy domniemywać, że powyższe zmiany mogły zostać nakreślone przez każdą osobę, która fizycznie dysponowała odpisem decyzji, a niekoniecznie przez osobę do tego uprawnioną. W związku z tym forma wydanej decyzji w sprawie nie czyni w ocenie odwołującego się zadość naczelnej zasadzie postępowania administracyjnego, jaką jest zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli.

Artykuł 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W świetle zebranych w sprawie materiałów dowodowych, zdaniem odwołującego się, nie można dojść do przekonania, że zachodzą wobec niego jakiekolwiek wątpliwości co do stanu zdrowia jako kierującego pojazdem. Zarzucił, że w toku postępowania oraz w treści decyzji nie wskazano jakiegokolwiek dowodu będącego w dyspozycji organu pierwszej instancji potwierdzającego powyższe okoliczności.

Zarzucił, że Prokurator składając wniosek o wszczęcie postępowania również nie złożył do akt sprawy opinii, na którą powołuje się w treści wniosku i która stanowiła rzekomą przesłankę do wszczęcia postępowania w sprawie. Uniemożliwiło to stronie obronę swych praw w toku postępowania, w tym składania wyjaśnień i wniosków dowodowych.

Odwołujący się zarzucił, że organ pierwszej instancji nie ustalił, czy wobec niego zostało wydane postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy, które miało stanowić załącznik do wniosku Prokuratora o wszczęcie postępowania w sprawie. Odwołujący się podał, że nigdy żaden organ administracji, prokuratura oraz sąd nie wydał wobec niego postanowienia o zatrzymaniu prawa jazdy oraz, że dokumentem tym nadal dysponuje.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. decyzją z dnia (...) r. Nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) i § 2 ust. 5 i 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazało, że na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenie co do stanu zdrowia. Organ pierwszej instancji skierował odwołującego się na powyższe badanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało, że w treści decyzji brak jest przywołania tych konkretnych okoliczności i dowodów, które spowodowały przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że ma on zastrzeżenia co do stanu zdrowia odwołującego się jako kierującego pojazdem. Zdaniem Kolegium należy przyjąć, że za przypadek wymieniony w art. 122 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy organ pierwszej instancji uznał okoliczności powołane przez Prokuratora Okręgowego w J. G, w jego wniosku z dnia (...) r. o skierowanie Z, Ś, na badania lekarskie kierowców.

Organ odwoławczy wskazał, że z normy art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy nie wynika, aby właściwy organ przeprowadzał postępowanie, którego przedmiotem byłoby badanie stanu zdrowia kierowcy. Już ujawnienie temu organowi przypadku, który jedynie nasuwa zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy jest wystarczającą przesłanką do skierowania tego kierowcy na badanie lekarskie. Wyjaśnił, że pojęcie "nasuwa zastrzeżenia" jest pojęciem bardzo ogólnym, które należy odczytywać w granicach wiedzy osoby, która nie jest uprawniona do badań lekarskich i nie ma w tym zakresie specjalnej wiedzy. To badanie przeprowadzone przez uprawnionego lekarza pozwala w pełni na weryfikację zastrzeżeń w zakresie stanu zdrowia kierowcy.

Organ odwoławczy wskazał, że Prokurator Okręgowy w piśmie z dnia (...) r. zasygnalizował organowi pierwszej instancji, że w prowadzonych przeciwko Z. Ś. postępowaniach karnych lekarze psychiatrzy - biegli sądowi stwierdzili u niego przewlekłe zaburzenia adaptacyjne pod postacią reakcji depresyjnych oraz uzależnienie od leków i alkoholu. Informacja ta, zdaniem organu odwoławczego, jest wiarygodna albowiem pochodzi od państwowego organu, którego ustawowym obowiązkiem jest strzeżenie praworządności i przestrzegania prawa. W ocenie organu odwoławczego już choćby ujawnienie się okoliczności uzależnienia od alkoholu stanowi przypadek nasuwający zastrzeżenia co do stanu zdrowia, mogący powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Stąd w sprawie wystąpiła określona w ustawie przesłanka do skierowania skarżącego na badania lekarskie kierowców.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że organ pierwszej instancji wskazał w wydanej przez siebie decyzji na przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jako ten, na którym oparł swoje rozstrzygnięcie. Niezasadny jest w tej sytuacji zarzut niewskazania podstawy prawnej decyzji.

Ponadto podał, że organ pierwszej instancji część decyzji wypełnił pismem ręcznym, co nie dyskwalifikuje decyzji i nie powoduje, że decyzja w swojej treści budzi wątpliwości, zwłaszcza, że wyraźnie wskazany został powód wydania skierowania na badanie.

Organ odwoławczy zgodził się z zarzutem odwołania, że zaskarżona decyzja nie zawierała wyodrębnionej części nazwanej uzasadnieniem. Jednakże zwrócił uwagę, że organ pierwszej instancji powołał w wydanej przez siebie decyzji okoliczności otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia odwołującego się. Powołanie tej okoliczności stanowi w ocenie organu drugiej instancji element uzasadnienia decyzji. Przyznał, że uzasadnienie to wprawdzie nie wypełnia warunków wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a., jednakże wskazał, że decyzja sporządzona została zgodnie z wzorem stanowiącym załącznik Nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). W tych warunkach analiza treści decyzji oraz istnienie okoliczności poddanych we wniosku Prokuratora Okręgowego pozwalają, zdaniem organu odwoławczego, na stwierdzenie, że decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu.

Organ drugiej instancji ponadto wskazał, że organ pierwszej instancji powziął informację o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia odwołującego się. Informacja ta zawarta była we wniosku Prokuratora w związku z czym niezasadny jest w ocenie organu odwoławczego zarzut braku ustaleń okoliczności do wydania decyzji zaskarżonej treści. Organ ten zwrócił uwagę, że we wniosku z dnia (...) r. Prokurator Okręgowy nie powoływał się ani na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy, ani na fakt dokonania takiej czynności w związku z czym nie było powodu, dla którego organ pierwszej instancji miałby taką okoliczność wyjaśnić. Ta domniemana okoliczność nie stanowiła podstawy orzekania w sprawie.

Skarżący złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, domagając się uchylenia wydanych w sprawie decyzji.

Zarzucił decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. naruszenie przepisów postępowania, mianowicie art. 107 § 1, 3 i 4 k.p.a. przez przyjęcie, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji nie musiała spełniać wymogów formalnych wskazanych w treści tego przepisu i zawierać uzasadnienia faktycznego polegającego na wskazaniu przez organ faktów, które uznał on za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego, co stanowi rażące naruszenie ww. przepisów postępowania i naczelnych zasad postępowania administracyjnego, jakimi są zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz zasada przekonywania stron.

Ponadto zarzucił decyzjom obu instancji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia polegający na przyjęciu, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana w oparciu o dowody, jakie były ujawnione przez Prokuratora Okręgowego w J. G. i przyjęciu na tej podstawie, że skoro z wnioskiem o skierowanie na badania wystąpił prokuratur jako organ państwowy, to uznać należy, że wniosek jest niewątpliwie uzasadniony, choć nie został poparty żadnymi dowodami złożonymi do akt sprawy uzasadniającymi ów wniosek. Podniósł ponadto, że załącznikiem do wniosku Prokuratora, jak wynika z jego treści, było postanowienie o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy oraz prawo jazdy, jednak nie znalazły się one w aktach sprawy, podobnie jak opinia psychiatryczna, na którą powoływał się Prokurator.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym zgodnie z wnioskiem organu. Pełnomocnik skarżącego, zawiadomiony o powyższym wniosku, nie zażądał w ustawowym terminie rozpoznania sprawy na rozprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 stycznia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny właściwy jest do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku wystąpienia istotnych wad postępowania lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu (...) r. Prokurator Okręgowy w J. G. sporządził wniosek o skierowanie na badania lekarskie skarżącego Z. Ś. w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Wniosek ten przesłany został Staroście Powiatowemu w J. G.

W związku z powyższym organ pierwszej instancji podjął w dniu (...) r. decyzję, którą skierował skarżącego na badania lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, uzasadniając ją uzyskaniem informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu.

Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie, podnosząc zarzut naruszenia przepisu art. 107 k.p.a. przez brak uzasadnienia wydanej decyzji.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. w dniu (...) r. wydało decyzję Nr (...), którą utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazując, że decyzja pierwszoinstancyjna nie zawierała co prawda wyodrębnionej części nazwanej uzasadnieniem, jednakże powołano w niej okoliczności otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia skarżącego, co stanowiło element uzasadnienia decyzji. Organ odwoławczy podał też, iż zaskarżona decyzja nie wypełnia warunków określonych w art. 107 § 3 k.p.a. ale jednocześnie podkreślił, że decyzja ta sporządzona została zgodnie z wzorem stanowiącym załącznik Nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15).

Decyzja organu pierwszej instancji narusza, zdaniem Sądu, w sposób istotny przepis art. 7 i 77 k.p.a.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten konstytuuje podstawowe zasady postępowania i obowiązki organu administracji publicznej na jakich powinien się opierać organ w toku postępowania. Podstawowe zasady wynikające z ww. przepisu, to zasada kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa, zasada prawdy obiektywnej, zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają między innymi gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe.

Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Z kolei przepis art. 107 k.p.a. określa przesłanki formalne, jakie powinna spełniać decyzja administracyjna. Przepis ten nakłada na organ rozstrzygający obowiązek prawidłowego uzasadnienia decyzji. Powinno ono wyczerpująco informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są przesłanki powziętej decyzji. Zatem uzasadnienie powinno odzwierciedlać tok rozumowania organu a także dokonaną wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa (art. 9 i art. 11 k.p.a.).

Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione.

Pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 4).

Wniesienie odwołania nakłada na organ drugiej instancji obowiązek ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji z zachowaniem zasady dwuinstancyjności i ograniczeniami dowodowymi wynikającymi z art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji.

Mając z jednej strony na względzie to co powiedziano wyżej, z drugiej zaś treść wydanych w sprawie decyzji, należało uznać, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna zostały wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Decyzja pierwszoinstancyjna nie spełniła przesłanki formalnej, jaką powinna spełniać decyzja administracyjna. Nie zawiera uzasadnienia wymaganego przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Organ drugiej instancji utrzymał ww. decyzję w mocy, podając że co prawda decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera wymaganego uzasadnienia, jednakże spełnia wymogi wzoru takiej decyzji, określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w związku z czym decyzja ta nie musi zawierać uzasadnienia. Z poglądem tym nie można się zgodzić.

Wymogi formalne, jakim musi odpowiadać decyzja administracyjna określa art. 107 k.p.a. Przepis ten w § 4 i § 5 k.p.a. ustanawia dwa wyjątki od obowiązku uzasadniania decyzji. Każdy z nich jest inny w swej treści, a obydwa z nich muszą być interpretowane jednakowo, tzn. ścieśniająco. Przepisy te przewidują, że w pewnych, określonych sytuacjach organ wydający decyzję w sprawie zwolniony jest z obowiązku sporządzenia uzasadnienia. Dotyczy to między innymi sytuacji, kiedy decyzja uwzględnia w całości żądanie strony lub przepisy ustawy stwarzają możliwość zaniechania jego sporządzenia ze względu na interes bezpieczeństwa państwa lub porządek publiczny.

W przedmiotowej sprawie żadna z powyższych sytuacji nie występuje. Przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r., na które powołał się organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zwalniają organu wydającego decyzję z obowiązku określonego w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Wprawdzie z załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia określono wzór decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, jednakże fakt ten nie zwalnia organu administracji wydającego ww. decyzję od obowiązku uzasadnienia jej zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów rangi ustawowej, tj. przepisów art. 107 § 1 i 3 k.p.a. nawet, gdyby przyjąć, że przepisy ww. rozporządzenia pozostają w sprzeczności z powołanymi wyżej przepisami kodeksu postępowania administracyjnymi, to jest przepisami rangi ustawowej.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2000 r., sygn. akt IV SA 2533/97 wskazuje, że strona ma prawo znać przesłanki i motywy jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji nakładającej na nią obowiązki, albowiem umożliwia to jej ochronę własnych interesów.

Podkreślenia wymaga, że brak uzasadnienia decyzji uniemożliwia skarżącemu skuteczną ochronę swych praw oraz zrozumienie podstaw nałożonych na niego obowiązków.

Gdyby podzielić pogląd organu odwoławczego przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, należałoby uznać, że każdą osobę można skierować na obowiązkowe badania lekarskie dla kierowców bez przedstawienia na poparcie takiej decyzji jakichkolwiek dowodów. Z poglądem tym nie sposób się zgodzić. Niezależnie od tego, że pogląd ten nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, to uznanie go za trafny prowadziłoby do pozbawienia strony możliwości skutecznej obrony swych praw w toku postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w wyroku z dnia 3 października 2002 r., II SA/Wr 328/2000 stanął na stanowisku, że: "z ustanowionej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika nie tylko prawo strony do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy przez organy administracji, ale także prawo do zapoznania się z motywami rozstrzygnięcia sprawy zawartego w sentencji decyzji. Uzasadnienie decyzji ma szczególne znaczenie nie tylko przy ocenie prawidłowości decyzji przez organ wyższego stopnia ale także daje stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia zawartego w decyzji możliwości polemiki ze stanowiskiem organu i to zarówno jeśli idzie o ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, jak i dokonaną przez organ decyzyjny wykładnię przepisów prawa będących podstawą jej rozstrzygnięcia".

Organ drugiej instancji rozpatrując w wyniku odwołania przedmiotową sprawę winien był, w związku z brakami formalnymi decyzji pierwszoinstancyjnej, uchylić ją i sprawę przekazać organowi pierwszej instancji celem wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, co winno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Skoro decyzja organu pierwszej instancji nie odpowiadała wymogom art. 107 § 1 i 3 k.p.a., nie zwierała bowiem istotnych w sprawie ustaleń, organ odwoławczy winien był decyzję tę uchylić i sprawę przekazać temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Wyżej wskazane uchybienia procesowe jakich dopuściły się organy obu instancji skutkowały konieczność uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, co orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozstrzygając w myśl art. 152 u.p.s.a. w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono, iż nie może być ona wykonana, bowiem do czasu uprawomocnienia się wydanego w niniejszej sprawie wyroku organ administracyjny nie może domagać się od skarżącego poddania się badaniom przewidzianym dla kierowców.

Orzeczenie o kosztach wydano zgodnie z art. 200 u.p.s.a.