Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 13 lipca 2006 r.
IV SA/Wr 803/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA-Henryk Ożóg (spr.).

Sędziowie WSA:-Małgorzata Masternak-Kubiak,-Lidia Serwiniowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 lipca 2006 r. sprawy ze skargi R. Ś. na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie przyznania i wypłaty odprawy emerytalnej dla strażaka zwolnionego ze służby oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Ś. działając na podstawie art. 98 ust. 1 pkt 1 oraz art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm); dalej ustawy, decyzją z dnia (...) r. Nr (...) przyznał i wypłacił R. Ś. zwolnionemu ze służby z dniem (...) r. odprawę w wysokości 320% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy wysokość odprawy dla strażaka mianowanego na stałe równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad (...) lat nieprzerwanej służby. Ogniomistrz R. Ś. na dzień zwolnienia ze służby posiadał (...) lata i (...) dni wysługi. Jednakże z posiadanych dokumentów osobowych wynika, że nastąpiła przerwa (...) dni w zatrudnieniu pomiędzy zwolnieniem z "A" w B., a zatrudnieniem w k.p. PSP w Ś. i w związku z tym R. Ś. nie spełnia wymagań określonych w art. 99 ust. 1 ustawy.

W odwołaniu od tej decyzji R. Ś. podniósł, że nie zgadza się z wysokością odprawy emerytalnej, gdyż jego zdaniem przysługuje mu odprawa w wysokości 600% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Nietrafnie przyjęto, iż w jego zatrudnieniu nastąpiła przerwa w wymiarze (...) dni, ponieważ zgodnie z art. 129 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 129 ust. 7 pkt 1 ustawy deklaracja o wstąpieniu w struktury PSP podpisana w 1992 r. gwarantuje mu ciągłość zatrudnienia w PSP, gdyż został mianowany na stanowisko w służbie stałej dnia (...) r. Zgodnie z art. 99 ust. 2 i ust. 3 ustawy podjęcie przez niego służby w ciągu roku od zwolnienia go z A w B. gwarantuje mu uznanie poprzedniego okresu służby. Wszystkie niezbędne formalności związane z jego zatrudnieniem w PSP w Ś. dopełnił w piątek tj. (...) r. Do służby w JGR w Ś. gotowy był już od soboty - (...) r., ale ze względu na zmianowy system służby w straży pożarnej tj. "(...)" godzin i wyznaczoną mu przez Komendanta służbę na 3 zmianie, do pracy zobligowany był stawić się w poniedziałek (...) r.

Po rozpoznaniu odwołania R. Ś. D. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W. decyzją z dnia (...) r., Nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w związku z art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy-utrzymał w mocy zaskarżona decyzję.

W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono na podstawie akt osobowych, że R. Ś. w dniu zwolnienia ze służby posiadał (...) lata i (...) dni wysługi w służbie. R. Ś. był zatrudniony w A S.A. w B. w okresie od (...) r. do (...) r., zaś w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Ś. był zatrudniony w okresie od (...) r. do (...) r. Z powyższego wynika, że występuje przerwa w liczbie (...) dni (tj. od (...) r. do (...) r.) pomiędzy zwolnieniem z A z dniem (...) r., a mianowaniem na stanowisko stażysty w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Ś. z dniem (...) r., gdzie podjął służbę w jednostce organizacyjnej ochrony przeciwpożarowej.

Ustawodawca w art. 99 ust. 1 ustawy uzależnia wysokość odprawy od ciągłości służby ustalając, że odprawa ulega zwiększeniu "za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby". Każde zwolnienie ze służby, nawet jeżeli następnego dnia zwolniona osoba podejmuje służbę w innej jednostce, powoduje przerwę w służbie i okres przed przerwą nie jest wliczany do okresu, od którego uzależniona jest wysokość odprawy. Dlatego też przerwa w liczbie (...) dni uniemożliwia zaliczenie spornego okresu zatrudnienia w A S.A. w B., tym bardziej, że jednostką zwalniającą nie była już jednostka ochrony przeciwpożarowej. Art. 99 ust. 2 ustawy, na który powołuje się R. Ś. nie może mieć w tej sprawie zastosowania z uwagi na treść art. 129 ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. Ś. wniósł o uchylenie decyzji z powodów wskazanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej odrzucenie, gdyż dotyczy ona decyzji organu I instancji tj. decyzji Komendanta Powiatowego z dnia (...) r. Wskazano, że w skardze - nazwanej odwołaniem - brak jest jakiejkolwiek wzmianki, że skarżący wniósł dnia (...) r. od powyższej decyzji Komendanta Powiatowego odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego, który utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W decyzji Komendanta Wojewódzkiego, doręczonej skarżącemu w dniu (...) r. stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga przysługuje od orzeczenia organu II instancji, wobec tego skarga wniesiona przez skarżącego od decyzji organu I instancji powinna ulec odrzuceniu. Kolejną podstawa do odrzucenia skargi jest brak podpisu skarżącego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. skargi na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia (...) r., Nr (...) w przedmiocie przyznania i wypłaty emerytalnej dla zwolnionego ze służby strażaka R. Ś.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 99 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym wysokość odprawy dla strażaka mianowanego na stałe równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający sześć miesięcy liczy się jako pełny rok.

Przytoczony przepis art. 99 ust. 1 ustawy (zdanie drugie tego przepisu) uzależnia przyznanie strażakowi zwalnianemu ze służby prawa do odprawy zwiększonej o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, od wykazania ciągłości tej służby, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot "nieprzerwanej służby".

Słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, że każde zwolnienie ze służby, nawet jeżeli następnego dnia osoba zwolniona podejmuje służbę w innej jednostce, powoduje przerwę w służbie i okres przed przerwą nie jest wliczany do okresu, od którego uzależniona jest wysokość odprawy.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż w służbie skarżącego wystąpiła przerwa w ilości (...) dni (tj. od (...) r. do (...) r.), gdyż skarżący został zwolniony z Zakładowej Zawodowej Straży Pożarnej "A" S. A. w B. z dniem (...) r., zaś kolejne zatrudnienie w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Ś. nastąpiło dopiero w dniu (...) r.

Przyjąć zatem należy, iż okresem nieprzerwanej służby skarżącego, który został uwzględniony przy ustaleniu wysokości odprawy jest okres od (...) r. do (...) r.

Argumenty skarżącego, iż wszystkie formalności związane ze służbą w Ś. dopełnił w piątek (...) r., a w sobotę tj. (...) r. był gotowy do pracy, lecz podjął ją dopiero w poniedziałek tj. (...) r. ze względu na zmianowy system pracy, pozostają bez wpływu na ustalenie, że w okresie od (...) do (...) r. wystąpiła przerwa w służbie skarżącego. Załatwianie formalności związanych z kolejną służbą po rozwiązaniu stosunku służbowego w poprzedniej czy też gotowość do pracy w dniach poprzedzających kolejne zatrudnienie nie stanowi okoliczności powodujących nieprzerwaną służbę, o której mowa w zdaniu drugim art. 99 ust. 1 ustawy.

Nie można uwzględnić twierdzenia skarżącego, iż podpisana przez niego w dniu (...) r. deklaracja o wstąpieniu w struktury PSP (k-(...) akt adm.), o której mowa w art. 129 ust. 1 ustawy i mianowanie na stanowisko w służbie stałej przed dniem 30 czerwca 1999 r. powoduje, iż nie zachodzi przerwa w jego służbie w okresie od (...) do (...) r. Przepis art. 129 ust. 1 ustawy stanowi, że dotychczasowi funkcjonariusze pożarnictwa stają się strażakami Państwowej Straży Pożarnej, jeżeli w ciągu 1 miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (1 stycznia 1992 r.) wyrażą na to pisemną zgodę. Przepis art. 129 ust. 2 ustawy zapewnia ciągłość służby strażakom, o których mowa w ust. 1. Przytoczony przepis art. 129 ust. 1 i 2 ustawy zapewnia zatem, ciągłość służby, związaną z przejściem dotychczasowych funkcjonariuszy pożarnictwa w struktury Państwowej Straży Pożarnej. Po podpisaniu tej deklaracji dotychczasowy funkcjonariusz pożarnictwa powinien otrzymać do dnia 30 czerwca 1999 r. akt mianowania na stanowisko służbowe w PSP, zaś strażacy niemianowani do dnia 30 czerwca 1999 r. tracą status strażaka (art. 129 ust. 6 ustawy).

Nie zasługuje również na uwzględnienie argument skarżącego, iż podjęcie przez niego służby w ciągu roku od zwolnienia go w "A" w B. zapewnia mu na podstawie art. 99 ust. 2 i 3 ustawy ciągłość zatrudnienia. Przepis art. 99 ust. 2 ustawy nie znajduje bowiem zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ na podstawie tego przepisu uwzględnia się przy ustalaniu wysokości odprawy okresy nieprzerwanej służby wojskowej żołnierzy zwalnianych z zawodowej służby wojskowej, jeżeli w ciągu roku po zwolnieniu z tej służby, zostali przyjęci do służby w PSP, zaś ust. 3 tego przepisu stosuje się odpowiednio do osób podejmujących zatrudnienie po zwolnieniu w innych służbach, w których przysługują świadczenia tego rodzaju.

Odnośnie zaś zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o jej odrzucenie, wskazać trzeba, iż jest on nieuzasadniony, gdyż skarga ta dotyczy w istocie decyzji wydanej przez organ II instancji, ponadto została wniesiona we właściwym trybie i terminie, po doręczeniu skarżącemu decyzji organu II instancji. Zaś brak formalny skargi, czyli brak podpisu skarżącego został skutecznie uzupełniony. Powyższe zobowiązywało Sąd do merytorycznego rozpoznania skargi.

Z tych względów zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

Skargę zatem, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., należało oddalić.