Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 13 grudnia 2006 r.
IV SA/Wr 730/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca).

Sędziowie: NSA Tadeusz Kuczyński, WSA Małgorzata Masternak-Kubiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia (...) r. (bez numeru) w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Rozkazem personalnym nr (...)z dnia (...) r. Komendant Miejskiej Policji w J.G. na podstawie art. 39 ust. 1, w oparciu o art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. Nr 7 z 2002 r. poz. 98 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120 z 2002 r. poz. 129) zawiesił A. Ż. w czynnościach służbowych w okresie od (...) do (...) r. Jednocześnie na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o Policji zawieszono płatność 50% ostatniego należnego uposażenia.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu (...) r. Prokurator Prokuratury Okręgowej we W. w prowadzonym śledztwie (...) przedstawił st. asp. A. Ż. zarzut popełnienia przestępstwa określonego w art. 231 § 1 k.k. Stwierdzono też, że wobec postawienia zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego,ściganego z oskarżenia publicznego, zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych jest obligatoryjne.

Odwołanie od powyższego rozkazu z zarzutem naruszenia prawa - art. 43 ustawy o Policji oraz art. 155 k.p.a. poprzez dokonanie zmiany uprzedniej ostatecznej decyzji Komendanta Miejskiego Policji w J.G. z dnia (...) r. wniósł A. Ż.

W uzasadnieniu twierdził, że mimo, iż nie dopełniono formalności w związku z podjętą ostateczną decyzją o zwolnieniu go ze służby a to wobec osiągnięcia wieku emerytalnego - uznał się za osobę zwolnioną ze służby.

Stwierdził, że skoro przebywa na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim to nie świadczy pracy a tym samym zawieszenie w obowiązkach służbowych nie jest uzasadnione prawnie ani faktycznie. Dodał też, że zmiana decyzji o rozwiązaniu z nim stosunku służbowego sprawia, że nabył prawo do emerytury, której początek nastąpi po upływnie 12 miesięcy od dnia (...) r.

W tej sytuacji mając na uwadze treść art. 155 k.p.a. nie można dokonać zmiany ww. decyzji, na jego niekorzyść, bez jego zgody.

Po rozpoznaniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji we W. decyzją z dnia (...) r. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 poz. 1071 ze zm.) zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wobec pisemnej informacji, o treści postawionego A. Ż. zarzutu właściwy przełożony po myśli art. 39 ust. 1 ustawy o Policji miał obowiązek zawieszenia go w czynnościach służbowych policjanta. Dodał, że ani ustawa o Policji ani rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. z 2002, nr 120 poz. 1029) nie wskazują szczegółowych okoliczności, które należy brać pod uwagę przy określaniu czasu trwania zawieszenia.

Skargę na powyższą decyzję z wnioskiem o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem - wniósł A. Ż.

W uzasadnieniu skargi podał, że w (...) roku nabył uprawnienia emerytalne, po przepracowaniu 30 lat w Policji. Od (...) r. podjął z przełożonymi rozmowy, w których zobowiązał się do przejścia na emeryturę w roku (...). Wskazał również na konflikty w pracy we (...) r., które były według skarżącego przyczyną jego choroby i zwolnienia lekarskiego, które trwało od (...) r. do co najmniej daty wydania zaskarżonej decyzji.

Skarżący wskazał ponadto na pismo Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia (...) r., w którym odpowiadając na zarzuty skarżącego zawarte w piśmie z dnia (...) r. - potwierdził iż przyjęta przez niego decyzja o rozwiązaniu ze skarżącym stosunku służbowego jest decyzją ostateczną.

Skarżący stwierdził, że przedstawione wyżej okoliczności ocenił, w ten sposób, że w (...) r. został zwolniony ze służby a niedopełnienie emerytalnych formalności wiązał z faktem przebywania na służbie, stąd też niezrozumiała jest zaskarżona decyzja w sprawie zawieszenia w obowiązkach służbowych.

Dodał, iż nie kwestionuje że w normalnym przebiegu służby zaskarżona decyzja byłaby zasadna lecz w jego konkretnej sytuacji została wydana z naruszeniem nie tylko zasad współżycia społecznego ale także przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro decyzja organu o rozwiązaniu stosunku służbowego była ostateczna, to oczekiwał, że zostanie wykonana. Jeżeli niezbędne były w tym zakresie jakieś działania skarżącego stosownie do treści art. 9 k.p.a. powinien być o tym także poinformowany. Organy zobowiązane są do czuwania aby strony postępowania nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Nie zwolnienie ze służby we wskazanym terminie spowodowało określone skutki - to jest wydanie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Decyzje dotyczyły fikcji, gdyż będąc na zwolnieniu lekarskim nie wykonywał żadnych czynności służbowych a odpowiadając za popełnienie przewinienia służbowego, w przypadku ich udowodnienia mógł ponieść karę będąc emerytem.

Zatem postępowanie organu naruszyło zasadę praworządności określoną w art. 7 k.p.a., organ powinien bowiem podjąć wszelkie środki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela.

Dodał, że organ I i II instancji mając wiedzę tak co do jego sytuacji zawodowej jak i zdrowotnej nie znalazł nic aby sprawę załatwić w sposób uwzględniający wszystkie jej aspekty faktyczne i prawne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że nie tylko nie doszło do naruszenia zasady praworządności lecz przeciwnie - wydanie decyzji było wynikiem poszanowania prawa. Podtrzymał ponadto argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia (...) r. w sprawie zawieszenia skarżącego A.Ż. w czynnościach służbowych na okres (...) miesięcy tj. od (...) r. do (...) r. Została ona wydana na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. Nr 7 poz. 58 ze zm.).

Zadaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczonym treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych jest kontrola zgodności decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego.

Przeprowadzona we wskazanym zakresie kontrola sądu daje podstawę do uznania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wskazane badanie zostało dokonane po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 173 poz. 1270 ze zm.) w granicach rozpatrywanej sprawy. W istocie skarżący nie podniósł żadnego zarzutu dotyczącego zaskarżonej decyzji, odwrotnie stwierdził, że stan faktyczny uzasadnia zastosowanie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Twierdził natomiast że uchybieniem organu jest brak decyzji o zwolnieniu go ze służby w marcu 2006 r., a to w związku z wcześniejszymi uzgodnieniami i deklaracjami skarżącego o przejściu na emeryturę i podjętym przez przełożonych ostatecznym zobowiązaniem o zwolnieniu go ze służby w związku z uzyskaniem wieku emerytalnego. Jak stwierdzono wyżej materialno-prawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowi art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Brzmi on: Policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne ściganie z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

Poza sporem pozostaje, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji jak również decyzji organu I instancji skarżący pozostawał w stosunku służbowym. Niesporną okolicznością również jest to, że w dniu (...) r. Prokurator Prokuratury Okręgowej we W. w prowadzonym śledztwie (...)przedstawił A. Ż. zarzut popełnienia przestępstwa określonego w art. 231 § 1 k.k., art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k., w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz to, że jest to przestępstwo umyślne.

Tym samym została spełniona dyspozycja z art. 39 § 1 powołanej ustawy. Tak więc jak podnosi to organ II instancji, upoważnione organy miały obowiązek uruchomienia sankcji przewidzianej we wskazanym przepisie.

Zatem stan faktyczny sprawy jak i obowiązujące prawo nie dają podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja uchybia prawu i należałoby ją wyeliminować z obrotu prawnego.

W ocenie Sądu badanie przyczyn a tym samym zasadności zarzutów skargi w przedmiocie braku decyzji uprawnionych organów dotyczącej zwolnienia skarżącego ze służby w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego wykracza poza granice sprawy.

Powtórzyć jeszcze raz należy, że przedmiotem badania, kontroli Sądu jest prawidłowość wydania decyzji z dnia (...) r., (...) r. - czyli zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych.

Oczywistym jest, że pozostawanie skarżącego na zwolnieniu lekarskim nie powoduje ustania stosunku służbowego, może on po czasowej niezdolności do pracy natychmiast ją podjąć. To, że faktycznie w czasie zawieszenia stosunku służbowego skarżący pozostawał na zwolnieniu lekarskim, jest zupełnie inną kwestią, nie mogącą w jakikolwiek sposób wpływać na treść decyzji opartej na art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Na marginesie zarzutów skargi należy zauważyć tylko iż zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej - czyli decyzja o zwolnieniu ze służby na wskazanej podstawie jest fakultatywna a nie obligatoryjna.

Ponadto pismo z dnia (...) r., na które wskazuje skarżący dowodzi zobowiązania się przełożonych do zwolnienia go ze służby w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego. Nie jest to decyzja w rozumieniu ustawy o Policji lub kodeksu postępowania administracyjnego a jedynie oświadczenie, co do podjęcia w przyszłości działań zmierzających do zwolnienia.

Wynika to zresztą z treści pisma z (...) r. w którym powołano § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151 poz. 1261).

Przepis ten stanowi, iż o zamiarze rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, który nabył prawo do emerytury przełożony właściwy w sprawach kadrowych jest zobowiązany poinformować policjanta co najmniej 3 miesiące przed przewidywanym terminem zwolnienia ze służby.

Zatem niezrealizowanie zamiaru - ze znanych skarżącemu przyczyn - pozostawania na zwolnieniu lekarskim (pismo Komendy Miejskiej Policji w J. G. z dnia (...) r. k. (...) akt administracyjnych) - nie można traktować jako naruszenie prawa. Choćby z uwagi na fakultatywność takiego zwolnienia - o czym Sąd stwierdził we wcześniejszych wywodach.

Dodać też należy iż oczywistym jest, że skarżący posiadał wiedzę iż nadal pozostaje w służbie i nie są podejmowane kroki zmierzającego do rozwiązania stosunku służbowego - świadczyły o tym fakcie: pobierane wynagrodzenie, przedkładane zwolnienia lekarskie i brak jakichkolwiek działań organu, w których musiałby uczestniczyć skarżący.

Zauważyć też należy, że gdyby skarżący faktycznie był zainteresowany wcześniej - przed wydaniem rozkazu z dnia (...) r. przejściem na emeryturę - to uruchomiłby odpowiednią procedurę.

Zatem w ocenie Sądu zaskarżoną decyzją organ nie naruszył prawa - tym samym skargę po myśli art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało oddalić.