Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 13 lipca 2006 r.
IV SA/Wr 62/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA-Henryk Ożóg.

Sędziowie WSA:-Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.),-Lidia Serwiniowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 lipca 2006 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) r. Nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 3 pkt 2, art. 5 ust. 1 art. 6 ust. 1 i art. 7 pkt 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta W. przez Głównego Specjalistę Działu Świadczeń Rodzinnych Urzędu Miejskiego w W. nr (...) z dnia (...) r. o odmowie przyznania I. G. zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami do tego zasiłku na syna K. G.

Organ I instancji odmówił przyznania I. G. zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami na dziecko K. G. urodzonego (...) r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek rodzinny przysługuje rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka, opiekunowi faktycznemu dziecka do ukończenia przez dziecko 18 roku życia lub nauki w szkole, jednak nie dłużej niż do ukończenia 21 roku życia, albo 24 roku życia jeżeli kontynuuje naukę w szkole lub szkole wyższej i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności. Ponadto w myśl art. 7 ust. 5 cytowanej ustawy zasiłek rodzinny nie przysługuje, jeżeli osobie samotnie wychowującej dziecko nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka od drugiego z rodziców dziecka. Z dokumentów przedłożonych przez I. G. wynika, że jest on osobą rozwiedzioną i nie ma zasądzonych świadczeń alimentacyjnych na dziecko K. G., zatem zgodnie z art. 7 ust. 5 zasiłek rodzinny nie przysługuje.

W odwołaniu od tej decyzji I. G. podniósł, że w sentencji wyroku rozwodowego Sądu Rejonowego w W. z dnia (...) r., Sąd powierzył jemu wykonywanie władzy rodzicielskiej i ponoszenie kosztów utrzymania syna K., zaś byłej żonie syna A. i tym samym nie zasądził wzajemnie od małżonków alimentów na rzecz synów. Wskazuje, że w myśl zdrowego rozsądku jest osobą samotnie wychowującą dziecko.

W motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia (...) r. sygn. akt (...) rozwiązano małżeństwo I. G. z E. G. i powierzono I. G. wykonywanie władzy rodzicielskiej nad synem K. G. zaś E. G. wykonywanie władzy rodzicielskiej nad synem A. G. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że nie ma zasądzonego od matki dziecka świadczenia alimentacyjnego na syna K. G.

Zgodnie z art. 7 pkt 5 ustawy zasiłek rodzinny nie przysługuje, jeżeli osobie samotnie wychowującej dziecko nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka od drugiego z rodziców dziecka, chyba że: 1) drugi z rodziców dziecka nie żyje, 2) ojciec dziecka jest nieznany, 3) powództwo o ustalenie świadczenia alimentacyjnego od drugiego z rodziców zostało oddalone.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 7 pkt 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazując, że I. G. nie spełnia przesłanek do przyznania prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na dziecko K. G., ponieważ nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka od drugiego z rodziców. Organ I instancji, wydając zaskarżoną decyzję, nie miał zatem podstaw prawnych do przyznania odwołującemu się prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego. Decyzja organu I instancji zgodna jest z prawem, a zatem brak jest podstaw do jej uchylenia.

W skardze na powyższą decyzję I. G. zarzuca, iż narusza ona jego prawa obywatelskie i ludzkie oraz prawa nabyte. Skarżący podnosi, że od dwudziestu lat otrzymywał zasiłek rodzinny na syna K. G. Zdaniem skarżącego prawodawca łamie prawo nie przewidując w ustawie o świadczeniach rodzinnych o takiej sytuacji jak sytuacja skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują, stąd skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organy administracji obu instancji dokonały właściwej oceny stanu faktycznego pod kątem obowiązujących przepisów prawa materialnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 7 pkt 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych stanowiący, iż prawo do zasiłku rodzinnego nie przysługuje, jeżeli osobie samotnie wychowującej dziecko nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka od drugiego z rodziców dziecka, chyba że: 1) drugi z rodziców dziecka nie żyje, 2) ojciec dziecka jest nieznany, 3) powództwo o ustalenie świadczenia alimentacyjnego od drugiego z rodziców zostało oddalone. Na podstawie art. 3 pkt 17 ustawy osobą samotnie wychowującą dziecko jest rozwiedziony, jeżeli nie wychowuje dziecka z matką dziecka.

Brzmienie przepisu art. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych zostało zmienione przez przepis art. 27 pkt 4 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732), który wszedł w życie z dniem 1 września 2005 r. Wprowadzona zmiana postanowień art. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych polegała na uzależnieniu prawa do zasiłku rodzinnego dla osób samotnie wychowujących dziecko od konieczności zasądzenia alimentów od drugiego z rodziców.

W świetle obowiązujących przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, decyzje w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatku do tego zasiłku są decyzjami o charakterze związanym. Ustawodawca bowiem w sposób ścisły określił kryteria ich przyznawania. W przypadku osoby samotnie wychowującej dziecko jednym z warunków jest zasądzone świadczenie alimentacyjne na dziecko od drugiego z rodziców.

Z ustaleń faktycznych sprawy wynika, że skarżący samotnie wychowuje swojego syna w rozumieniu art. 3 pkt 17 ustawy. Matka dziecka żyje, zaś powództwo o alimenty od niej na rzecz syna nie było oddalone. Tym samym spełnione zostały warunki do wydania decyzji odmawiającej prawa do świadczeń rodzinnych na podstawie art. 7 pkt 5 ustawy.

Okoliczność, że sąd w wyroku rozwodowym ustalił, kto ma ponosić koszty utrzymania i wychowania synów rozwiedzionych małżonków, nie oznacza, że tym samym rozstrzygnął sprawę o ustalenie świadczenia alimentacyjnego od drugiego z rodziców. Nie doszło bowiem do wszczęcia procedury postępowania sądowego o zasądzenie alimentów. Ustawa o świadczeniach o rodzinnych wyraźnie wymaga orzeczenia sądu w zakresie zasądzenia świadczeń alimentacyjnych.

Ponieważ wszczęte skargą I. G. postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do postawienia organom administracji zarzutu naruszenia prawa materialnego i procesowego, przeto - stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.