IV SA/Wr 434/18, Zakres zastosowania art. 195a ustawy. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2591314

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 listopada 2018 r. IV SA/Wr 434/18 Zakres zastosowania art. 195a ustawy.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.).

Sędziowie WSA: Ireneusz Dukiel, Wanda Wiatkowska-Ilków.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi B.S. na decyzję Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego we W. z dnia (...), nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego

I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji;

II. zasądza od Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego we W. na rzecz skarżącego kwotę 200 (słownie dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

We wniosku z dnia 13 listopada 2017 r. B. S., uczestnik II roku Stacjonarnych Studiów Doktoranckich na Wydziale Zarządzania, Informatyki i Finansów Uniwersytetu Ekonomicznego we W. zwrócił się do Rektora o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2017/2018.

Decyzją z dnia 22 grudnia 2017 r. nr (...) Rektor na podstawie art. 200 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2183) odmówił wnioskodawcy przyznania stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2017/2018. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z § 1 Zarządzenia nr 75/2017 Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego we W. z dnia 2 listopada 2017 r. w sprawie przyznawania stypendiów doktoranckich dla doktorantów Uniwersytetu Ekonomicznego we W. rozpoczynających studia doktoranckie w roku akademickim 2017/2018 i stypendiów doktoranckich z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych dla doktorantów Uniwersytetu Ekonomicznego we W. wynika, że uprawnienie w zakresie ubiegania się o przyznanie stypendium doktoranckiego przysługuje tylko doktorantom Uniwersytetu Ekonomicznego, rozpoczynającym studia doktoranckie w roku akademickim 2017/2018. Takiej wykładni nie stoi na przeszkodzie § 3 ust. 2 Regulaminu, stanowiącego załącznik nr 1 do Zarządzenia, zgodnie z którym stypendium doktoranckie może być przyznane doktorantowi II roku i kolejnych lat studiów. Znaczenie § 3 ust. 2 Regulaminu powinno być wykładane łącznie z § 1 Zarządzenia. Rozpoczęcie studiów doktoranckich w roku akademickim 2017/2018 jest konieczną przesłanką istnienia uprawnienia stypendialnego, jak i kompetencji do jego przyznania. Brak tej przesłanki powoduje, że bezprzedmiotowe jest rozważanie dalszych, wtórnych przesłanek ubiegania się i przyznawania tego stypendium. Natomiast wnioskodawca nie rozpoczął studiów doktoranckich w roku 2017/2018, lecz rok wcześniej i obecnie jest uczestnikiem drugiego roku studiów.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawca wskazał, że zgodnie z art. 93 ust. 2 Konstytucji RP akty normatywne wewnętrzne nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji wobec obywateli. Wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego został złożony w oparciu o nadrzędne wobec Regulaminu akty prawne, tj. ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i akt wykonawczy do ustawy. Uprawnienie do stypendium doktoranckiego zostało nadane przez wyższy w hierarchii akt prawny - art. 200 ustawy. Podstawą decyzji odmownej nie może być fakt, że uczestnik studiów doktoranckich rozpoczął studia przed rokiem akademickim 2017/2018. Organ nie jest zwolniony z rozpatrzenia wniosku w oparciu o art. 200 ust. 1 ustawy. Według wnioskodawcy, jeśli w sprawach pozostawionych przez ustawodawcę uznaniu administracyjnemu organu, interes społeczny nie stoi na przeszkodzie i leży to w możliwości organu administracji, organ ma obowiązek załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony. Wnioskodawca zarzucił organowi naruszenie art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ wnioskodawca spełniając warunki do otrzymania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych, spełnia również warunki przewidziane dla stypendium doktoranckiego, co w konsekwencji powinno skutkować pozytywną opinią Doktoranckiej Komisji Stypendialnej. Zarzucił również naruszenie art. 10 k.p.a. przez brak umożliwienia wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego.

Decyzją z dnia 2 marca 2018 r. nr (...) Rektor utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ ponownie wskazał, że uprawnienie w zakresie ubiegania się o przyznanie stypendium doktoranckiego przysługuje tylko doktorantom, rozpoczynającym studia doktoranckie w roku akademickim 2017/2018. Brak tej przesłanki powoduje, że bezprzedmiotowe jest rozważanie dalszych, wtórnych przesłanek ubiegania się i przyznawania tego stypendium. Organ zauważył, że art. 200 ust. 1 ustawy ma charakter uznaniowy, ponieważ uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymywać stypendium doktoranckie. Granice tego uznania wyznacza nie tylko to, czy doktorant spełnia kryteria merytoryczne do uzyskania stypendium, ale także polityka finansowa uczelni. Uczelnia publiczna prowadzi samodzielną gospodarkę finansową na podstawie planu rzeczowo-finansowego, zatwierdzanego przez Senat uczelni, zgodnie z przepisami o finansach publicznych oraz rachunkowości. Rektor może legalnie wydatkować środki, które zostały odpowiednio umieszczone w planie rzeczowo-finansowym, zatwierdzonym przez Senat uczelni. Senat nie zapewnił środków na stypendia doktoranckie dla słuchaczy II roku i lat następnych w uchwalonym planie rzeczowo-finansowym. Zważywszy na fakultatywny charakter stypendium doktoranckiego oraz autonomię uczelni, wynikającą z przepisów, organ uczelni miał do tego pełne prawo. Stypendium doktoranckie nie było w ogóle przyznawane przez Uniwersytet Ekonomiczny. Dlatego organ uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 7, art. 10 i art. 107 § 3 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 200 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym przez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że wypłata stypendium doktoranckiego zależy od w pełni uznaniowej decyzji Rektora. Ponadto strona zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a., art. 7 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a.

Skarżący argumentował, że wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego został złożony w oparciu o nadrzędne wobec Regulaminu akty prawne, tj. ustawę i akt wykonawczy do ustawy. Uprawnienie do przyznania stypendium zostało nadane przez wyższy w hierarchii akt prawny - art. 200 ustawy. Podstawą decyzji odmownej nie może być fakt, że uczestnik studiów doktoranckich rozpoczął studia przed rokiem akademickim 2017/2018. Przedstawiona przez organ argumentacja sugeruje, że organ działa dowolnie, a nie w granicach uznania administracyjnego.

Skarżący wskazał, że prawie wszystkie uniwersytety w Polsce przyznawały w roku akademicki 2016/2017 stypendia doktoranckie swoim doktorantom. Stypendium doktoranckie stanowi swoistego rodzaju wynagrodzenie za wykonywanie czynności na rzecz uczelni, m.in. za prowadzenie zajęć dydaktycznych czy też prowadzenie badań naukowych. Wypłata stypendiów doktoranckich przyczynia się do podwyższenia jakości kształcenia na studiach doktoranckich, a zatem jest w interesie zarówno organu, a także w interesie społecznym, jak i obywateli, w tym w interesie strony. Ponadto jest zgodna z celowością gospodarczą uniwersytetu. Skarżący wskazał też, że nadwyżka ponad skorygowany plan rzeczowo-finansowy wynosi 5,08 mln złotych ponad planowany zysk netto. Brak ujęcia wydatków na wypłatę stypendiów w planie rzeczowo-finansowym jest potwierdzeniem dowolności, jaką kierował się Rektor w swoim działaniu (z góry założył brak przyznania stypendiów doktoranckich dla uczestników studiów doktoranckich na II i kolejnych latach studiów), co jest sprzeczne z zasadami uznania administracyjnego. Organ może też po dokonaniu zmian w planie rzeczowo-finansowym legalnie wydatkować środki na stypendium doktoranckie, o które wnioskuje strona.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że uczelnia działa w oparciu o plan rzeczowo-finansowy uchwalany przez Senat uczelni. Skoro Senat nie przewidział w uchwalonym planie rzeczowo-finansowym środków na wypłatę stypendiów doktoranckich dla słuchaczy II roku i następnych, to Rektor nie miał koniecznej, pozytywnej przesłanki do szczegółowego uregulowania kwestii przyznawania stypendiów doktoranckich. Ani Zarządzenie Rektora nie przewidywało wypłat stypendiów dla słuchaczy II roku, ani żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie nakładał takiego obowiązku. W takiej sytuacji uzasadnienie decyzji uznaniowej nie musi być dodatkowo zindywidualizowane. Rektor może legalnie wydatkować środki, które zostały odpowiednio umieszczone w planie rzeczowo-finansowym, zatwierdzonym przez Senat uczelni. Senat nie zapewnił środków na stypendia doktoranckie dla słuchaczy II roku w uchwalonym planie rzeczowo-finansowym.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga w rozpatrywanej sprawie jest zasadna.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2183). Zgodnie z art. 207 ust. 1 i 2 ww. ustawy do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego (ust. 1). Decyzje wydawane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (ust. 2). Odpowiednie stosowanie oznacza, że pewne regulacje znajdą zastosowanie wprost, inne z pewnymi modyfikacjami, natomiast jeszcze inne - z uwagi na specyfikę podmiotu jakim jest uczelnia publiczna - nie będą miały zastosowania. Zauważyć bowiem należy, że organ uczelni pełni funkcję organu administracji publicznej w ściśle określonym zakresie spraw wyznaczonych w art. 207 ust. 1 wymienionej powyżej ustawy.

Odpowiednie stosowanie w przypadku, który dotyczy wydawania decyzji administracyjnej (a taki ma miejsce w niniejszej sprawie), powinno oznaczać, że rozstrzygnięcia wydawane przez organy szkoły wyższej w indywidualnych sprawach studentów, jak również postępowania w których one zapadają, muszą zachowywać chociażby minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do zagwarantowania ustawowych uprawnień strony, przy zachowaniu autonomii szkoły wyższej. A zatem gwarancje, jakie przysługują adresatowi decyzji administracyjnej na podstawie przepisów k.p.a., powinny mieć zastosowanie także do adresata decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich, chyba że szczególne cechy sprawy wprost to uniemożliwiają (wyroki z dnia 9 listopada 2017 r., IV SA/Po 223/17, z dnia 20 kwietnia 2017 r., III SA/Kr 161/17, z dnia 28 czerwca 2016 r., II SA/Op 172/16, opublikowane na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Decyzje organów uczelni muszą spełniać wymogi umożliwiające przeprowadzenie kontroli przez sądy administracyjne. Oznacza to, że organy uczelni w postępowaniu w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego winny przestrzegać ogólnych zasad postępowania administracyjnego i respektować podstawowe założenia procedury administracyjnej. Powinny zatem poczynić ustalenia w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a następnie podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania stypendium doktoranckiego uzasadnić zgodnie z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.

Zgodnie zaś z art. 107 § 1 k.p.a., jednym z podstawowych elementów decyzji oprócz daty wydania, oznaczenia organu, rozstrzygnięcia, pouczenia jest powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Powołanie podstawy prawnej i jej uzasadnienie, tj. wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.) jest o tyle istotne, że realizuje zasadę legalności, czyli działania organów administracji publicznej na podstawie prawa (art. 6 k.p.a.). Przy czym prawo to powinno być prawem obowiązującym w dniu orzekania przez organy, chyba że zachodzi przypadek wyjątkowy i należy zastosować inne przepisy.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 200 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Na podstawie tego przepisu uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymywać stypendium doktoranckie, na podstawie decyzji rektora o przyznaniu stypendium doktoranckiego, okresie jego pobierania oraz wysokości. Decyzja, o jakiej mowa w art. 200 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym jest decyzją uznaniową. Wskazuje na to wyrażenie "może" użyte w tekście prawnym. Oznacza ono, że organ orzekający na podstawie takiego przepisu nie jest związany sposobem załatwienia sprawy, ma wybór jednej z możliwości prawnych (przyznanie, odmowa przyznania). Kontrola sądowa takich decyzji nie może obejmować samego uznania; powinna dotyczyć w szczególności tego, czy wybór, o jakim mowa, został należycie umotywowany. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, iż organ ma w sprawie prawo wyboru treści rozstrzygnięcia, jednakże wybór taki nie może być dowolny, a więc musi wynikać z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w następnej kolejności wyczerpującego uzasadnienia.

Skoro decyzja w przedmiocie przyznania stypendium doktoranckiego jest decyzją uznaniową, to brak pozytywnego załatwienia wniosku doktoranta może wiązać się również z sytuacją ekonomiczną uczelni. Wówczas jednak organ orzekający winien wyjaśnić powody odmowy, przedstawiając, jakimi środkami dysponował w chwili złożenia wniosku i na co środki te były przeznaczone, jeśli w planach finansowych stypendiów doktoranckich nie przewidziano. Stosowna dokumentacja, potwierdzająca argumentację organu, powinna być dołączona do akt sprawy.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Rektora wynika, że pierwszą przesłanką odmowy przyznania stypendium doktoranckiego skarżącemu w roku akademickim 2017/2018 był fakt rozpoczęcia studiów w roku akademickim 2016/2017, z powołaniem na art. 195a Prawa o szkolnictwie wyższym oraz art. 18 ustawy zmieniającej.

Zgodnie z art. 195a ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, w jednostce organizacyjnej uczelni oraz w jednostce naukowej liczba uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich, którym przyznano stypendium doktoranckie finansowane ze środków, o których mowa w art. 200 ust. 5 lub 6, z wyłączeniem liczby uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich, którym przyznano wyłącznie środki finansowe, o których mowa w art. 200a ust. 2, nie może być mniejsza niż 50% liczby uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich ogółem. Tak więc liczba doktorantów, którym przyznano stypendium finansowane z przychodów uczelni powinna wynosić co najmniej 50% liczby doktorantów ogółem. Jednakże stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 1311) do obliczenia proporcji, o których mowa w art. 195a ustawy, (...), uwzględnia się liczbę uczestników studiów doktoranckich rozpoczynających te studia, począwszy od roku akademickiego 2017/2018, przy czym w myśl art. 18 ust. 2 tej ustawy procentowy udział liczby uczestników studiów doktoranckich, którzy rozpoczęli studia doktoranckie przed rokiem akademickim 2017/2018 i którym przyznano stypendium doktoranckie, w liczbie uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich w jednostce organizacyjnej uczelni lub jednostce naukowej, którzy rozpoczęli studia doktoranckie przed tym rokiem akademickim, nie może być mniejsza niż procentowy udział liczby uczestników studiów doktoranckich, którym przyznano stypendium doktoranckie w roku akademickim 2015/2016, w liczbie uczestników studiów doktoranckich odbywających stacjonarne studia doktoranckie w tych jednostkach w tym roku akademickim. W art. 18 ustawy zmieniającej nie pozbawiono więc możliwości otrzymania stypendium doktoranckiego doktorantów, którzy rozpoczęli studia doktoranckie przed rokiem akademickim 2017/2018. Nie obowiązuje jednak w tym przypadku co najmniej 50% proporcja liczby doktorantów otrzymujących stypendium w liczbie doktorantów ogółem, jednakże proporcja ta nie może być mniejsza niż proporcja właściwa dla roku akademickiego 2015/2016.

W rozpatrywanej sprawie organ nie wyjaśnił, jaka była proporcja liczby doktorantów otrzymujących stypendium w liczbie doktorantów ogółem w roku akademickim 2015/2016. Kwestii tej nie wyjaśnia ogólne stwierdzenie, że "stypendium doktoranckie nie było w ogóle przyznawane przez Uniwersytet Ekonomiczny", ponieważ nie wiadomo którego okresu dotyczy ta uwaga. Ponadto należy zauważyć, że proporcja z roku akademickiego 2017/2018 nie może być mniejsza niż proporcja z roku akademickiego 2015/2016, a więc udział stypendystów w ogólnej liczbie doktorantów w roku 2017/2018 może być większy niż w roku 2015/2016. Nawet jeśli stypendia doktoranckie nie były przyznawane w roku akademickim 2015/2016, to mogą być one przyznawane w roku akademickim 2017/2018. Decyzja w kwestii stypendium za rok 2017/2018 odnośnie doktorantów, którzy rozpoczęli studia przed rokiem akademickim 2017/2018 nadal pozostaje decyzją uznaniową, która powinna być prawidłowo uzasadniona zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Uczelnia bowiem w miarę posiadanych środków finansowych może przyznać stypendia także doktorantom, którzy rozpoczęli studia przed rokiem akademickim 2017/2018.

Jak wyjaśnił organ, odmowa przyznania stypendium doktoranckiego skarżącemu w roku akademickim 2017/2018 spowodowana była także brakiem środków finansowych przeznaczonych na stypendia dla doktorantów drugiego i wyższych lat studiów doktoranckich w uczelni. Organ w uzasadnieniu decyzji nie przedstawił jednak, jakimi środkami dysponował w chwili złożenia wniosku przez skarżącego i na co środki te były przeznaczone. Nie jest wystarczające w tym zakresie stwierdzenie, że Senat uczelni nie przewidział w uchwalonym planie rzeczowo - finansowym środków na wypłatę stypendiów dla doktorantów drugiego i wyższych lat studiów doktoranckich w uczelni.

Należy bowiem zauważyć, że § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2017 r. poz. 1696) ściśle wiąże przyznanie stypendium doktoranckiego z wynikami pracy naukowej i dydaktycznej. Sposób ustalania wysokości stypendium wskazuje na powiązanie tego stypendium z wykonywaną przez doktoranta pracą naukową i dydaktyczną na uczelni bądź w jednostce naukowej. Zgodnie bowiem z art. 200 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym minimalne stypendium doktoranckie nie może być niższe niż 60% minimalnego wynagrodzenia zasadniczego asystenta, ustalonego w przepisach o wynagradzaniu nauczycieli akademickich. Stypendium doktoranckie stanowi rodzaj wynagrodzenia dla doktoranta za wykonywaną pracę i jest przyznawane niezależnie od otrzymywanych przez doktoranta środków pomocy materialnej, stypendiów naukowych i za wybitne osiągnięcia.

Decyzje wydane w rozpatrywanej sprawie są więc orzeczeniami ułomnymi, nienależycie uzasadnionymi, a przez to naruszającymi art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 7 i 77 § 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując ponownie sprawę organ winien podjąć rozstrzygnięcie, uwzględniając przedstawioną powyżej ocenę Sądu i uzasadnić je zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.