Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2145773

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 21 września 2016 r.
IV SA/Wr 375/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski.

Sędziowie WSA: Ewa Kamieniecka, Lidia Serwiniowska (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 września 2016 r. sprawy ze skargi T. I. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia (...) czerwca 2012 r. nr (...) w przedmiocie zwolnienie ze służby Policji oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Rozkazem personalnym z dnia (...) kwietnia 2012 r., nr (...) Komendant Powiatowy Policji w K. zwolnił, zawieszonego w czynnościach służbowych, T. I. (zwanego dalej stroną lub skarżącym) ze służby w Policji z dniem 31 maja 2012 r.

W uzasadnieniu, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia, organ pierwszej instancji podał art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm., zwanej dalej u.o.p.), który pozwala przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych na zwolnienie policjanta w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia.

Przyczyną zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych było prowadzone śledztwa o sygn. akt (...) oraz o sygn. akt (...). W dniu 27 listopada 2007 r. Prokurator Rejonowy w K. przedstawił skarżącemu zarzuty popełnienia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, to jest o czyn z art. 231 § 1, art. 189 § 1, art. 158 § 1, art. 246 w związku z art. 11 § 2 kodeksu karnego. W ocenie organu pierwszej instancji do dnia wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia w czynnościach służbowych, które to zawieszenie trwa od 11 kwietnia 2008 r., a więc ponad 48 miesięcy. Postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w K. prowadzone pod sygnaturą akt II K (...) zostało zakończone wydaniem w dniu 2 marca 2012 r. nieprawomocnego wyroku, którym skarżącego uznano winnym popełnienia czynu z art. 231 § 1, art. 189 § 1 i art. 246 w zw. z art. 11 § 2 kodeksu karnego oraz czynu z art. 231 § 1 i art. 189 § 1 w zw. z art. 11 § 2 kodeksu karnego, za co orzeczono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zawieszając jej wykonanie na okres próby wynoszący 5 lat.

Komendant Powiatowy Policji podał dalej, że skarżący, będąc zawieszonym w czynnościach służbowych, nie realizował swoich zadań, wynikających z zakresu obowiązków referenta Wydziału Ruchu Drogowego KPP w K., a które wpływają bezpośrednio na zapewnienie bezpieczeństwa i porządku w ruchu drogowym na terenie powiatu kłodzkiego. Zagrożony jest z tego powodu interes społeczny, bo zadania ruchu drogowego, w tym działania kontrolno - prewencyjne zmierzające do poprawy bezpieczeństwa użytkowników dróg, odgrywają w Policji ważną rolę. Organ pierwszej instancji dodał również, że należy uchronić adresatów czynności, podejmowanych przez Policję od działań funkcjonariuszy, którzy nie mogą godnie lub należycie wypełniać jej ustawowych zadań. Zwolnienie skarżącego umożliwi mianowanie na ten etat innego policjanta.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2012 r., nr (...) Komendant Wojewódzki Policji we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.) w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 9 u.o.p., po rozpoznaniu odwołania pełnomocnika skarżącego, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej określenia daty zwolnienia policjanta ze służby oraz ustalił datę zwolnienia na dzień 30 czerwca 2012 r., utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji skarżący został zwolniony ze służby z dniem 31 maja 2012 r. Z tą decyzją skarżący został zapoznany w dniu 2 maja 2012 r., a następnie wniósł odwołanie, co wstrzymało jednak wykonanie decyzji. W postępowaniu odwoławczym należało zmienić termin określony w decyzji Komendanta Powiatowego Policji ustalając nowy termin zwolnienia skarżącego ze służby na dzień 30 czerwca 2012 r.

Utrzymując zaś w mocy w pozostałej części zakwestionowane rozstrzygnięcie Komendant Wojewódzki podtrzymał ocenę dotychczasowych ustaleń faktycznych dokonanych przez organ pierwszej instancji. W szczególności zwrócił uwagę, że strona pozostaje zawieszona w czynnościach służbowych od 2008 r. w związku z wszczętym przeciwko niemu postępowaniem karnym, w toku którego aktualnie został wydany nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 2 marca 2012 r. o uznaniu funkcjonariusza winnym większości zarzucanych mu czynów i wymierzeniu kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszącej 5 lat.

Zdaniem organu odwoławczego, choć decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza Policji ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 u.o.p. jest decyzją uznaniową, to w niniejszej sprawie spełnione zostały wszelkie przesłanki do stwierdzenia, że wydane rozstrzygnięcie granic tego uznania nie przekracza. Przede wszystkim należało bowiem wziąć pod uwagę, że charakter i okoliczności zarzucanych stronie przestępstw nie spowodowały dezaktualizacji przesłanek dalszego zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Ponadto wydany wyrok - choć nieprawomocny - stanowić winien kolejny element przemawiający za zwolnieniem strony ze służby w Policji. Nie można bowiem również nie dostrzegać, że strona od ponad 4 lat pozostaje zawieszona w czynnościach służbowych, które jednocześnie muszą być wykonywane przez innych funkcjonariuszy. Dodatkowo, waga zarzucanych stronie czynów przestępnych oraz zaawansowany etap toczącego się w tej sprawie postępowania karnego nie pozwalał nie wziąć tej okoliczności pod uwagę. W takiej sytuacji nadrzędność interesu służby nad słusznym interesem strony wyrażającym się w woli dalszego pełnienia służby, przemawiała za podjęcie decyzji w zakwestionowanym kształcie, zwłaszcza że wszystkie zarzuty odwołania okazały się chybione.

Ostateczna decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów procedury administracyjnej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1)

art. 8 k.p.a. - poprzez brak konsekwencji i zmienność rozstrzygnięć wydawanych w stosunku do skarżącego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji w tym samym stanie faktycznym i prawnym sprawy, co podważa zaufanie do władzy publicznej;

2)

art. 7 k.p.a. - poprzez podjęcie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby mieszczącej się w ramach uznania administracyjnego bez należytego zbadania interesu społecznego i słusznego interesu strony przy niewłaściwym zinterpretowaniu interesu społecznego i z całkowitym pominięciem interesu strony;

3)

art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wydanego w ramach uznania administracyjnego rozstrzygnięcia, z pominięciem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, takich jak zasada pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej i konieczność należytego wyważenia interesu społecznego i interesu strony postępowania.

W uzasadnieniu podniósł, że w dniu 27 czerwca 2008 r. przedłużono okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, następnie w dniu 12 września 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji uchylił rozkaz personalny z dnia 9 czerwca 2011 r. zwalniający skarżącego ze służby. Zatem, jego zdaniem, Komendant Wojewódzki Policji jest konsekwentny i niezmienny w swoim zapatrywaniu o konieczności podjęcia ostatecznej decyzji w przedmiocie dalszej służby skarżącego po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego. Podniósł, że nie spodziewał się wcześniejszego niż przed prawomocnym wyrokiem w jego sprawie zwolnienia ze służby, zwłaszcza, że od czasu poprzednich decyzji z 2008 r. i 2011 r. w jego sytuacji nie zmieniło się nic, gdyż wydanie nieprawomocnego wyroku przez Sąd Rejonowy w K. w dniu 2 marca 2012 r. w sprawie o sygnaturze akt II K (...) skazującego skarżącego za jedynie część z zarzucanych mu czynów, nie stanowi o ukończeniu postępowania karnego.

Podniósł, że w dalszym ciągu jest osobą niewinną i liczy na całkowite oczyszczenie z zarzutów. Wobec powyższego, sposób działania Komendanta Wojewódzkiego Policji jest dla skarżącego niezrozumiały, a jego rozstrzygnięcie narusza zasadę określoną w art. 8 oraz art. 7 k.p.a. Zaznaczył przy tym, że reguła wyrażona w art. 7 k.p.a. ma zastosowanie we wszystkich tych przypadkach, w których rozstrzygnięcie sprawy powierzone zostało tzw. uznaniu administracyjnemu, co zachodzi wówczas, gdy norma prawna nie przewiduje obowiązku określonego zachowania się organu, lecz możliwość wyboru sposobu załatwienia sprawy. Tymczasem organ administracji publicznej, wydając decyzję o charakterze uznaniowym, nie wziął pod uwagę słusznego interesu skarżącego, a jedynie interes społeczny, na dodatek wadliwie go interpretując. Wyjaśnił, że słuszny interes strony w jego przypadku polega na braku możliwości dochodzenia - w razie przywrócenia do służby - uposażenia za cały okres pozostawania poza służbą. Podniósł, że na przeszkodzie uwzględnieniu jego słusznego interesu nie stoi przy tym żaden interes społeczny, w tym zwłaszcza podnoszony przez organ ważny interes służby w postaci realizowania zadań służbowych przez policjanta, na którym ciążą zarzuty popełnienia przestępstwa. Podniósł, że organ ma obowiązek dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i należytego uzasadnienia wydawanego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.) z uwzględnieniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym również z uwzględnieniem interesu strony, właściwym jego wyważeniem z poprawnie zinterpretowanym interesem społecznym i przy respektowaniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania sądowego do sprawy przystąpiło stowarzyszenie zwykłe - Komitet Obrony Policjantów w S., reprezentowane przez R. O., które brało również udział w postępowaniu administracyjnym, lecz nie otrzymało decyzji organu drugiej instancji.

Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 542/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (I punkt), orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana (II punkt) oraz zasądził od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz skarżącego kwotę 240,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (III punkt).

W uzasadnieniu Sąd wskazał na niekonsekwencję w podejściu organów obu instancji do udziału Komitetu Obrony Policjantów w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Organy bowiem nie rozpoznały formalnie przystąpienia tej organizacji do sprawy, akceptując początkowo - na etapie pierwszej instancji - przedkładane przez nią pisma, by następnie pominąć ją przy doręczeniu wydanych decyzji. W takiej sytuacji żądanie organizacji społecznej winno zostać rozpatrzone z uwzględnieniem jej celów statutowych oraz kryterium interesu społecznego.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, wyrokiem z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2363/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.

W motywach orzeczenia Sąd drugiej instancji wskazał, że zaskarżony wyrok nie zawierał niezbędnej analizy wpływu sygnalizowanych uchybień na wynik sprawy administracyjnej. Sąd zaś skoncentrował się na zagadnieniach procesowych związanych z dopuszczeniem organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym, nie uwzględniając tej okoliczności, że sprawa dotyczyła zwolnienia funkcjonariusza ze służby.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd winien ocenić legalność zaskarżonego rozkazu personalnego przez pryzmat wszystkich jego elementów, a następnie rozważyć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszenia prawa na treść kontrolowanej decyzji. Sąd pierwszej instancji winien również mieć na uwadze, że Komitet nie jest organizacja społeczną w rozumieniu przepisów k.p.a. i p.p.s.a., a więc nie ma potrzeby sprawdzania, czy odpowiada on pozostałym rygorom warunkującym skuteczne zgłoszenie udziału w postępowaniu dotyczącym innej osoby.

W toku ponownego postępowania przed Sądem wojewódzkim Komitet Obrony Policjantów - w piśmie z dnia 2 lipca 2015 r. - zakwestionował wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do możliwości udziału stowarzyszenia w przedmiotowej sprawie. Nadto w kolejnym piśmie z dnia 4 sierpnia 2015 r. Komitet, działający przez swojego regulaminowego reprezentanta, potwierdził umocowanie udzielone dotychczasowemu pełnomocnikowi stowarzyszenie (R. O.). Stwierdził również, że nie jest możliwe przedłożenie pełnomocnictwa podpisanego przez wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego w terminie siedmiodniowym.

Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 375/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił dopuszczenia R. O. w charakterze pełnomocnik do udziału w niniejszym postępowaniu.

Postanowieniem z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt I OZ 448/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując, że odmowa dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym danej osoby w charakterze pełnomocnika strony lub podmiotu działającego na prawach strony nie wiąże się z wydaniem w tym przedmiocie żadnego orzeczenia. W przypadku bowiem stwierdzenia nieprawidłowości umocowania należy poinformować o tym fakcie stronę, czy organizację społeczną, a w przypadku braku jej aktywności w tym zakresie, pominąć czynność zdziałaną przez osobę rzekomego pełnomocnika.

Zarządzeniem z dnia 8 czerwca 2016 r. Komitet Obrony Policjantów został wezwany do nadesłania pełnomocnictwa udzielonego R. O. pod rygorem pominięcia czynności podjętych przez osobę nieprawidłowo umocowanego pełnomocnika w toku postępowania sądowego. Komitet w wyznaczonym terminie nie nadesłał żądanego umocowania.

W toku rozprawy poprzedzającej bezpośrednio wydanie wyroku, strony podtrzymały swoje stanowiska w niniejszej sprawie. Nadto pełnomocnik organu podał, że postępowanie karne prowadzone w stosunku do skarżącego zakończyło się prawomocnym wyrokiem.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie związany był ustaleniami wynikającymi z wcześniejszych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego tj.: wyroku z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2363/13 oraz postanowienia z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt I OZ 448/16. Jak wynika bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Materialną podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia.

Przywołany przepis ma charakter względnie uznaniowy. Oznacza to z jednej strony, że decyzję co do zwolnienia ze służby funkcjonariusza ustawodawca pozostawia właściwym organom Policji, ale jednocześnie wskazuje przesłanki, które muszą być spełnione, aby organ mógł w ogóle rozpocząć rozważania w tym przedmiocie. Uznaniowy charakter decyzji nie zezwala organom administracji publicznej na całkowitą i niekontrolowaną swobodę w rozstrzyganiu sprawy. Na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, również działającym w ramach uznania administracyjnego, ciąży bowiem obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Natomiast z uwagi na specyficzny rodzaj służby, do jakiej należy formacja Policji, konieczne jest ponadto zbadanie możliwości pozostawienia w służbie funkcjonariusza przez pryzmat zadań, które określa ustawa o Policji, uprawnień przełożonego w zakresie zapewnienia prawidłowego działania podległych mu jednostek oraz kształtowania składu osobowego podległego mu zespołu ludzi oraz interesu służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1034/13 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 796/12 - dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że skarżący pozostawał w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych początkowo od 11 kwietnia do 10 lipca 2008 r., a następnie od 11 lipca 2008 r. do czasu ukończenia postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w K. o popełnienie przez skarżącego przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, tj. o czyn z art. 231 § 1, art. 189 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 246 w związku z art. 11 § 2 kodeksu karnego.

W dacie podjęcia decyzji o zwolnieniu ze służby w pierwszej instancji, czyli w dniu 12 kwietnia 2012 r., od momentu zawieszenia w czynnościach służbowych upłynęło ponad cztery lata. Nie ustały również przyczyny zawieszenia funkcjonariusza Policji w czynnościach służbowych, gdyż postępowanie karne nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone, choć został już wydany nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt II K (...), na mocy którego skarżący został uznany winnym większości z zarzucanych mu czynów i skazany za to na karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 5 lat.

Wobec powyższego zasadnie stwierdzono, że w sprawie ziściły się przesłanki umożliwiające zwolnienie funkcjonariusza ze służby. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie o zwolnieniu ze służby pozostawało już w ramach uznania organu. I choć decyzja o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, albowiem Sąd nie bada celowości jej podjęcia. Kontrola tego rodzaju decyzji przez Sąd polega na ustaleniu, czy wydanie decyzji na podstawie obowiązujących przepisów prawa było dopuszczalne, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 k.p.a. dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 476/15 - dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie naruszył granic uznania administracyjnego i należycie rozważył kwestię interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, o których mowa w art. 7 k.p.a. Uzasadnienie zakwestionowanej decyzji - wbrew podniesionemu zarzutowi naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. - zawiera bowiem odniesienie się do konieczności uwzględnienia interesu służby jaką zobowiązana jest wykonywać Policja. Nieobecność jednego z funkcjonariuszy jednostki powiatowej przez ponad czteroletni okres nie pozostaje bez wpływu na obciążenie innych policjantów dodatkowymi obowiązkami, które nie mogły być wykonywane przez skarżącego. Dodatkowo zasadnie organ podkreślił, że charakter zarzucanych stronie czynów przemawiał za koniecznością dalszego zawieszenia w czynnościach służbowych, co z kolei wiązało się z obowiązkiem wypłacania mu 50% uposażenia.

Z drugiej zaś strony podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z jego sytuacją osobistą oraz wolą pozostawienia w służbie nie przemawiały za odstąpieniem od zwolnienia go ze służby w Policji. Uniemożliwienie wyrównania uposażenia w sytuacji całkowitego oczyszczenia z zarzutów, czy też pogorszenie sytuacji materialnej po zwolnieniu ze służby nie mogły stanowić argumentu za utrzymaniem dotychczasowego stanu, w którym skarżący nie realizował żadnych czynności służbowych, a jednocześnie zajmował etat przypisany do Komendy Powiatowej Policji. W interesie społecznym nie leżało zatem nadmiernie przedłużające się zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych, które było nieefektywne i kosztowne.

Nie można również podzielić zarzutu skarżącego, że organ naruszył art. 8 k.p.a., poprzez zmianę swojego dotychczasowego stanowiska, czym podważył zaufanie do władzy publicznej. Trzeba jednak podkreślić, że organ nie był związany bezwzględnie treścią orzeczenia o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Wskazane rozstrzygnięcie nie wpływało w żaden sposób na kształtującą się możliwość zwolnienia funkcjonariusza, która pojawiła się dopiero po upływie 12 miesięcy od zawieszenia czynności służbowych. Istotne jest również, że jednym z warunków zwolnienia skarżącego ze służby było stwierdzenie, że nie ustały jeszcze przyczyny będące podstawą zawieszenia, czego nie można jednakże mylić z ustaniem stanu zawieszenia. Bez znaczenia również dla sprawy była okoliczność nieprawomocnego uniewinnienia od dwóch zarzutów prokuratorskich, gdyż ocena organów oraz Sądu nie dotyczy zarzucanego przestępstwa, lecz przesłanek ustawowych warunkujących zwolnienie ze służby w Policji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1410/10 - dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do kwestii udziału w postępowaniu administracyjnym stowarzyszenia zwykłego - Komitetu Obrony Policjantów należało stwierdzić, że jeśli nawet organ dopuścił się uchybienia procesowego w zakresie nierozpatrzenia żądania przystąpienia organizacji do udziału w sprawie, to jednakże naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Jak zaznaczył bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2363/13, którego to wykładnia prawna wiąże Sąd wojewódzki zgodnie z art. 190 zd. 1 p.p.s.a., zgłoszenie przez Komitet Obrony Policjantów udziału w postępowaniu administracyjnym nie miało, z racji jego struktury organizacyjnej, znaczenia dla kwestii ukształtowania stosunku prawnego między skarżącym a formacją, w której służył.

Reasumując powyższe rozważania należało stwierdzić, że zasadnie organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w zakresie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Upłynął bowiem już dwunastomiesięczny okres zawieszenia go w czynnościach służbowych oraz nie ustały przyczyny będące podstawą tego zawieszenia. Organ zaś nie przekroczył granic dopuszczalnego uznania administracyjnego, w sposób wystarczający rozważając wszelkie okoliczności sprawy z uwzględnieniem kryterium interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. Organ drugiej instancji prawidłowo również zastosował dyspozycję art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylając rozkaz personalny z dnia 12 kwietnia 2012 r. w części obejmujące określenie daty zwolnienia ze służby, wskazując ją jednocześnie na dzień 30 czerwca 2012 r.

Mając więc na uwadze, że podniesione zarzuty okazały się nieuzasadnione, zaś zakwestionowana decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.