IV SA/Wr 367/18 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2537961

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 sierpnia 2018 r. IV SA/Wr 367/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia (...) maja 2018 r., nr (...) w przedmiocie ustalenia wysokości należności podlegającej zwrotowi z tytułu zaległych opłat za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 12 lipca 2018 r. A. P. (dalej wnioskodawca, strona lub skarżący) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia (...) maja 2018 r., nr (...) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia (...) marca 2018 r., nr (...) w przedmiocie ustalenia należności w kwocie 6.993,86 złotych podlegającej zwrotowi z tytułu zaległych opłat za pobyt ojca w Domu Opieki "(...)" w L. w okresie od 8 września 2017 r. do 6 listopada 2017 r.

W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji wskazując, że wydane decyzje mogą spowodować w jego majątku niepowetowaną szkodę. Dodał również, że powyższe rozstrzygnięcia zapadły po uchyleniu przez tutejszy Sąd dwóch innych decyzji wydanych w sprawie ustalenia opłaty za pobyt w ojca w domu opieki, gdzie organy zostały dopiero zobowiązane do dokonania prawidłowych obliczeń tej należności. Dotychczasowe ustalenia nie mogły zatem - zdaniem skarżącego - stanowić podstawy do określenia odpłatności za pobyt ojca w placówce opiekuńczej w okresie od 8 września 2017 r. do 6 listopada 2017 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).

Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).

Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06).

Zwrócić zatem uwagę należy, że przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.

Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia NSA z: 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 oraz 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wnioskodawca, poza stwierdzeniem, że ich wykonanie może prowadzić do powstania w jego majątku niepowetowanej szkody, nie poparł swojego żądania jakimikolwiek argumentami, które rzeczywiście by o tym mogły świadczyłyby. Nie można za takie przesłanki uznać zaś ogólnych zarzutów stawianych wprost skarżonym rozstrzygnięciom, gdyż mogą one zostać rozstrzygnięte dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe.

Skoro brak było po stronie skarżącego jakichkolwiek wyjaśnień uzasadniających wstrzymanie wykonania zakwestionowanych decyzji, to należało tym samym uznać, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej.

Nadmienić również trzeba, że kwestionowane rozstrzygnięcia obejmowały należność pieniężną, a więc ich wykonanie nie pociągałoby - co do zasady - niemożliwych, czy też trudnych do odwrócenia skutków. W sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji możliwy byłby bowiem pełny zwrot pobranej opłaty.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.