Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720717

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 4 września 2019 r.
IV SA/Wr 293/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 4 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia (...), nr (...) w przedmiocie uznania winnym zarzucanego naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym orzeczeniem Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia 27 marca 2019 r., nr (...) uznające skarżącego A. S. winnym zarzucanego naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzające skarżącemu karę dyscyplinarną nagany. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych orzeczeń wskazując, że ich wykonanie spowoduje obniżenie uposażenia skarżącego, co przełoży się bezpośrednio na sytuację materialną skarżącego i jego rodziny oraz doprowadzi do wyrządzenia im znacznej szkody finansowej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

W myśl art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej powoływana jako p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może po przekazaniu mu akt sprawy wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyty w treści art. 61 § 3 ustawy zwrot "sąd może" oznacza, że ustawodawca przyznał sądom administracyjnym możliwość, nie zaś obowiązek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w razie wystąpienia określonych w tym przepisie przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd samodzielnie dokonuje oceny, czy niniejsze przesłanki w konkretnej sprawie się ziściły, a jeśli tak to w jakim zakresie.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniosek o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia złożył w jednym piśmie łącznie ze skargą. Skarżący ogólnikowo wskazał, że wykonanie zaskarżonych decyzji spowoduje obniżenie uposażenia skarżącego, co przełoży się bezpośrednio na sytuację materialną skarżącego i jego rodziny oraz doprowadzi do wyrządzenia im znacznej szkody finansowej.

Zgodnie z ustalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, to wnioskodawca jest zobowiązany wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie decyzji trudne do odwrócenia. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane i na podstawie akt sprawy, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia (zob. postanowienie NSA z 26 lipca 2006 r., II FZ 452/2006, LexPolonica nr 418133, postanowienie WSA w Łodzi z 17 października 2007 r., I SA/Łd 1132/2007, LexPolonica 1793221). Skarżących nie uzasadnił w sposób należyty tych przesłanek. Obowiązkiem bowiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę.

Niezależnie jednak od powyższego, zdaniem Sądu orzeczenie o wymierzeniu dyscyplinarnej kary nagany nie zawiera samo w sobie elementu wykonalności, gdyż kara ta, jak stanowi art. 134a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 161 z późn. zm.; dalej powoływana jako ustawa), oznacza jedynie wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Jedyną zaś czynnością wykonawczą (o charakterze technicznym), związaną bezpośrednio z prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym jest włączenie tego dokumentu do akt osobowych policjanta (art. 135o ust. 5 ustawy). Orzeczenie dyscyplinarne o wymierzeniu kary nagany nie wywołuje również automatycznie i bezpośrednio skutków związanych z uposażeniem ukaranego funkcjonariusza, którego zasady kształtowania zostały zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 z późn. zm.). Przepisy przywołanego rozporządzenia nie przewidują możliwości obniżenia uposażenia zasadniczego policjanta ukaranego karą dyscyplinarną nagany. Możliwość taka występuje natomiast wyłącznie w odniesieniu do dodatku funkcyjnego (§ 8 ust. 8) oraz służbowego (§ 9 ust. 5). Jednakże rozstrzygnięcia w tym zakresie nie wynikają wprost z orzeczenia dyscyplinarnego, lecz z odrębnego aktu, w ramach którego rozważane są przesłanki prowadzące do obniżenia wskazanych dodatków. Obniżenie wynagrodzenia następuje zatem w odrębnym trybie. Rozkaz personalny dotyczący wysokości uposażenia będzie mógł zostać wzruszony, ale w odrębnym od niniejszego postępowaniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.