IV SA/Wr 199/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2541229

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2018 r. IV SA/Wr 199/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.).

Sędziowie WSA: Ireneusz Dukiel, Ewa Kamieniecka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2018 r., sprawy ze skargi M. P., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z dnia (...) stycznia 2018 r. nr (...), w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, oddala skargę w całości;, przyznaje adwokatowi J. M. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 (słownie: dwieście, dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23% podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.,

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) stycznia 2018 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej: organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania M. P. (dalej: strona, skarżąca) od wydanej z upoważnienia Prezydenta W. decyzji Starszego Administratora w Dziale (...) we W. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia (...) listopada 2017 r. nr (...) odmawiającej przyznania skarżącej prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na córkę E. P. (dalej osoba uprawniona) na okres świadczeniowy 2017/2018, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt sprawy wynika, że w dniu (...) września 2017 r. skarżąca (będąca przedstawicielką ustawową osoby uprawnionej) złożyła wniosek o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy 2017/2018.

Powołaną powyżej decyzją z dnia (...) listopada 2017 r. organ pierwszej instancji odmówił skarżącej prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Z ustaleń organu pierwszej instancji wynikało, że w 2016 r. w rodzinie skarżącej osiągnięto dochód w kwocie rocznej (...) zł, podlegający opodatkowaniu na zasadach ogólnych oraz dochód niepodlegający opodatkowaniu w kwocie rocznej (...) zł z tytułu zwrotu ulgi na dzieci. Jednocześnie organ pierwszej instancji ustalił, że w okresie świadczeniowym 2017/2018 rodzina skarżącej składała się z dwóch osób, tj. skarżącej i osoby uprawnionej. W związku z tym, organ wyliczył miesięczny dochód na osobę w rodzinie skarżącej w wysokości (...) zł ((...) zł + (...) zł/12 miesięcy = (...) zł/ 2 osoby = (...) zł), co przekraczało ustawowe kryterium dochodowe ((...) zł).

W odwołaniu od decyzji strona, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, podniosła, że w 2016 r. w skład jej rodziny wchodziła również starsza córka, która dopiero w sierpniu 2017 r. wyprowadziła się z domu i nie pozostaje na jej utrzymaniu.

Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, zaskarżoną decyzją z dnia (...) stycznia 2018 r. organ - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej: k.p.a.) - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2017 r. poz. 489 z późn. zm., dalej u.p.o.u.a.) nie przewidują na etapie ustalania i aktualizacji dochodu na osobę w rodzinie osiągniętego w roku bazowym (w rozpatrywanej sprawie 2016 r.) oraz ewentualnie uzyskanego lub utraconego po tym roku, uwzględniania także innych okoliczności, w tym np. faktu, że w roku bazowym w składzie rodziny było więcej osób, natomiast w okresie świadczeniowym liczba tych osób uległa obniżeniu, stosownie do treści art. 2 pkt 12 u.p.o.u.a. W związku z powyższym, okoliczność wyprowadzenia się z domu starszej córki skarżącej (M. P.) po roku bazowym, tj. w sierpniu 2017 r. powoduje, że córka ta nie może być wliczana do składu rodziny przy ustalaniu uprawnienia do świadczeń na okres 2017/2018. Zdaniem organu odwoławczego, oceniając spełnienie warunku w postaci kryterium dochodowego przez osobę ubiegającą się o świadczenia na okres 2017/2018, należy uwzględnić dochód osiągnięty w 2016 r., zaktualizowany zgodnie z przepisami o utracie lub uzyskaniu dochodu (art. 9 ust. 3, 4 i 4a oraz art. 2 pkt 17 i 18 u.p.o.u.a.) oraz aktualny na dzień rozpatrywania wniosku skład rodziny (art. 2 pkt 12 u.p.o.u.a.). Wyliczony w ten sposób miesięczny dochód na osobę w rodzinie skarżącej (w kwocie (...) zł), przekraczał ustawowe kryterium dochodowe ((...) zł), co uzasadniało odmowę przyznania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o zmianę decyzji organu odwoławczego poprzez przyznanie jej prawa do pobierania świadczeń alimentacyjnych, włączając w to niewypłacone sumy od dnia złożenia przez nią wniosku wraz z ustawowymi odsetkami. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu błędną wykładnię przepisów prawa materialnego. Strona podkreśliła, że na dzień złożenia przez nią wniosku o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy 2017/2018, skład jej rodziny był już dwuosobowy, ponieważ w sierpniu 2017 r. jej starsza córka wyprowadziła się. Zdaniem strony, niezasadnym było wyliczenie przez organ odwoławczy miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie skarżącej na okres 2017/2018 na podstawie dochodu uzyskanego przez skarżącą w 2016 r. i składu osobowego jej rodziny z roku 2017; w dochodzie za 2016 r. uwzględniono ulgę podatkową na starszą córkę, którą to ulgę skarżąca utraciła z datą wyprowadzenia się córki M.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia (...) lipca 2018 r. skarżąca, podtrzymując zarzuty zawarte w skardze, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1)

przepisów prawa materialnego, tj.: art. 9 ust. 1 i 2 u.p.o.u.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżąca nie spełniła przesłanek do przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego, gdyż przekroczony został próg finansowy, tj. dochód na osobę przekroczył w rodzinie skarżącej 725 zł, w związku z czym organ odmówił przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego; art. 9 ust. 4 u.p.o.u.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dochód uzyskiwany w roku bazowym jest wyłącznie właściwym, podczas gdy organ winien zaliczyć do podstawy dochodu rodzinnego wyłącznie taki dochód, który jest również uzyskiwany w okresie, na który ustalone jest prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, a zatem dochodu regularnego i mającego rzeczywisty wpływ na możliwość przyznania prawa do świadczeń; art. 2 pkt 4 u.p.o.u.a. w związku z art. 3 lit. c tiret 29 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1952 z późn. zm., dalej u.ś.r.) w związku z art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że ulga prorodzinna przyznana w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczenia wpływa na dochód stanowiący podstawę obliczenia dochodu rodziny, podczas gdy w związku ze zmianą liczby dzieci, skarżącej nie będzie przysługiwała ulga prorodzinna, a zatem do dochodu nie powinna zostać zaliczona kwota (...) zł, a tym samym dochód na osobę winien wynosić (...) zł;

2)

przepisów prawa procesowego, tj.: art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje prawo do otrzymania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, tj. nieustalenie, czy skarżącej przysługuje to prawo i czy skarżąca skorzysta z prawa do ulgi rodzinnej w okresie świadczenia; art. 8 i 9 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania uczestników do władzy publicznej, poprzez niepoinformowanie strony, że ulga prorodzinna wlicza się do dochodu, a brak jej uwzględnienia odpowiednio wpływa na zmniejszenie dochodu rodziny skarżącej; art. 136 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ odwoławczy w celu ustalenia, czy skarżąca w 2017 r. skorzystała z prawa do ulgi na dzieci, a tym samym nieustaleniu rzeczywistego dochodu w okresie świadczeniowym; art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, pomimo niewyjaśnienia prawidłowej wysokości dochodów uzyskiwanych przez skarżącą.

Na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2018 r., na pytanie Sądu, skarżąca oświadczyła, że zrezygnowała z ulgi, która przysługiwała jej na osobę uprawnioną, ponieważ podwyższa to jej dochód, co jest związane z przekroczeniem kryterium dochodowego umożliwiającego przyznanie jej zasiłku z funduszu alimentacyjnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej w skrócie: p.p.s.a.) sąd uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a stwierdza jej nieważność, gdy zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowiła decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą przyznania skarżącej świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy 2017/2018. Materialnoprawną podstawę decyzji organów administracji stanowiły zatem prawidłowo wskazane i przywołane w skarżonej decyzji przepisy u.p.o.u.a. oraz u.ś.r. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.o.u.a., świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują osobie uprawnionej do ukończenia przez nią 18 roku życia albo w przypadku gdy uczy się w szkole lub szkole wyższej do ukończenia przez nią 25 roku życia, albo w przypadku posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności - bezterminowo. Świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 725 zł (ust. 2). W przypadku utraty dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy lub po tym roku, ustalając jego dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego (ust. 3). W przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, ustalając dochód członka rodziny, osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (ust. 4). W przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny po roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy jego dochód ustala się na podstawie dochodu członka rodziny, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (ust. 4a).

W art. 2 u.p.o.u.a. ustawodawca zdefiniował między innymi pojęcia "dochodu", jako dochodu, o którym mowa w przepisach o świadczeniach rodzinnych (pkt 4), "dochodu rodziny" - jako dochodu rodziny, o którym mowa w przepisach o świadczeniach rodzinnych (pkt 5), "dochodzie członka rodziny" - oznacza to przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 3-4a (pkt 5a).

Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a u.ś.r. ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie, oznacza to, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, m.in. przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032, z późn. zm., dalej u.p.d.o.f.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Niesporne w sprawie pozostaje, że skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego w dniu (...) września 2017 r., tj. w okresie świadczeniowym od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r., a zatem rokiem poprzedzającym okres świadczeniowy był rok 2016 (rok bazowy). Spornym w sprawie jest natomiast, czy okoliczność wyprowadzenia się ze wspólnego gospodarstwa domowego starszej córki skarżącej po roku bazowym (w sierpniu 2017 r.), miała wpływ na ustalenie przez organ wysokości miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie skarżącej na okres świadczeniowy 2017/2018.

Powołane powyżej przepisy nakazują do stanu faktycznego wynikającego z wniosku o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego stosować stan przeszły, bowiem prawo do świadczeń ustala się w oparciu o dochód w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy. Przepis ten powinno się wykładać systemowo, mając na względzie cel ustawy o świadczeniach z funduszu alimentacyjnego. Zwrócić należy uwagę, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego, podobnie jak świadczenia rodzinne, są formami pomocy państwa skierowanymi do rodzin o najniższych dochodach. Ustalenie przeciętnego miesięcznego dochodu przypadającego na jedną osobę w rodzinie, w celu ustalenia prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, odbywa się poprzez zsumowanie dochodów wszystkich członków rodziny uzyskanych w roku poprzedzającym okres świadczeniowy, a otrzymaną w ten sposób kwotę dzieli się przez 12, a także na liczbę osób w rodzinie. Ustalenie dochodu rodziny wymaga również zdefiniowania pojęcia "członka rodziny". Zarówno przepisy u.p.o.u.a., jak i u.ś.r., nie definiują tego pojęcia. Przepis art. 2 pkt 12 u.p.o.u.a. zawiera natomiast legalną definicję "rodziny", przez co należy rozumieć odpowiednio następujących członków rodziny: rodziców osoby uprawnionej, małżonka rodzica osoby uprawnionej, osobę, z którą rodzic osoby uprawnionej wychowuje wspólne dziecko, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia oraz dziecko, które ukończyło 25. rok życia otrzymujące świadczenia z funduszu alimentacyjnego lub legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1518 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 60) albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162 i 972), a także osobę uprawnioną. Do rodziny nie zalicza się natomiast, zgodnie z powołanym przepisem: dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, rodzica osoby uprawnionej zobowiązanego tytułem wykonawczym pochodzącym lub zatwierdzonym przez sąd do alimentów na jej rzecz.

Jak wynika z analizy powyższych przepisów, ustawodawca określając pojęcie rodziny, uwzględnia status prawny, nie zaś faktyczny lub przesłankę wspólnego gospodarowania. Dla niniejszej sprawy okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdyż z akt sprawy (i treści skargi) wynika, że zmiana składu rodziny skarżącej nie nastąpiła w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy (2016), lecz miała miejsce w trakcie okresu świadczeniowego (od sierpnia 2017 r. liczba tych osób uległa obniżeniu w związku z wyprowadzeniem się starszej córki skarżącej ze wspólnego gospodarstwa domowego). W ocenie Sądu, rację należy przyznać organowi odwoławczemu, że przepisy u.p.o.u.a. nie przewidują na etapie ustalania i aktualizacji dochodu na osobę w rodzinie osiągniętego w roku bazowym oraz ewentualnie uzyskanego lub utraconego po tym roku, uwzględniania także innych okoliczności, w tym faktu, że w roku bazowym w składzie rodziny było więcej osób, natomiast w okresie świadczeniowym liczba tych osób uległa pomniejszeniu.

Wskazać w tym miejscu należy, że regulacje zawarte zarówno w przepisach u.p.o.u.a., jak i w u.ś.r., rozróżniają sytuację, w której następuje zmiana składu rodziny, od sytuacji, w której następuje uzyskanie/utrata dochodu przez członka rodziny. Czym innym jest zmiana składu rodziny, a czym innym uzyskanie/utrata dochodu przez członka rodziny. Sama zmiana składu osobowego rodziny (art. 2 pkt 12 u.p.o.u.a.), która nastąpiła po okresie poprzedzającym okres świadczeniowy, nie jest i nie może być utożsamiana z uzyskaniem/utratą dochodu w rozumieniu art. 2 pkt 17 i 18 u.p.o.u.a., który zawiera definicję legalną pojęcia "uzyskania/utraty dochodu" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 233/16, dostępny w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W kontekście powyższego, nie znajduje uzasadnienia argumentacja skarżącej zawarta w piśmie procesowym z dnia (...) lipca 2018 r., zgodnie z którą organy dokonały błędnej wykładni przepisów prawa i w sposób nieprawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, gdyż nie wzięły pod uwagę rzeczywistego dochodu, jaki skarżąca otrzymywała w okresie świadczeniowym. Jak już wspomniano powyżej, czym innym jest zmiana składu rodziny, a czym innym uzyskanie/utrata dochodu przez członka rodziny. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia przez organ odwoławczy, że nastąpiła zmiana sytuacji dochodowej skarżącej. W sposób prawidłowy organ odwoławczy nie uwzględnił zatem w treści zaskarżonej decyzji zmiany sytuacji dochodowej strony. Oceniając spełnienie warunku - w postaci kryterium dochodowego - przez osobę ubiegającą się o świadczenie na okres 2017/2018, organ prawidłowo uwzględnił dochód osiągnięty przez skarżącą w 2016 r., zaktualizowany zgodnie z przepisami o utracie lub uzyskaniu dochodu (art. 9 ust. 3, 4 i 4a oraz art. 2 pkt 17 i 18 u.p.o.u.a.). Na akceptację zasługuje również ustalenie wysokości tego dochodu. Organ wziął bowiem pod uwagę wszystkie elementy składowe dochodu uzyskiwanego przez skarżącą w 2016 r., tj.: dochód ze stosunku pracy (podlegający opodatkowaniu na zasadach ogólnych), jak również dochód niepodlegający opodatkowaniu z tytułu zwrotu ulgi na dzieci, na podstawie art. 27f ust. 8-10 u.p.d.o.f. (zgodnie z zaświadczeniem Urzędu Skarbowego z dnia (...) lipca 2017 r.). Powyższe bezzasadnym czyni zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 136 k.p.a., przez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy skarżąca w 2017 r. skorzystała z prawa do ulgi na dzieci, a tym samym nieustalenie rzeczywistego dochodu w okresie świadczeniowym. Dla przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres 2017/2018, ustalenie dochodu skarżącej w roku 2017 nie miało bowiem żadnego znaczenia.

Na marginesie jedynie należy zauważyć, że skarżąca będzie mogła ubiegać się - po udokumentowaniu okresu, w jakim pobierała świadczenie alimentacyjne za 2017 r. oraz po przedłożeniu dokumentu, z którego wynikałoby, czy skorzystała w tym roku z ulgi prorodzinnej - o uwzględnienie przez organ zmian dotyczących ilości osób w jej rodzinie, a tym samym wysokości dochodu w przeliczeniu na jednego członka rodziny w następnym okresie świadczeniowym 2018/2019 (dla którego rokiem bazowym będzie rok 2017).

Sąd stwierdza, że organy rozstrzygające w niniejszej sprawie działały na podstawie i w granicach przepisów prawa. Podejmując sporne rozstrzygnięcia, prawidłowo zastosowały zarówno przepisy prawa materialnego, jak i procesowego, a przyjęta przez nie podstawa prawna wynikała z obowiązującego prawa materialnego. Zdaniem Sądu, nie można organom odmówić respektowania zasad ogólnych wyrażonych w art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie (art. 77 k.p.a.), a przeprowadzone postępowanie nie naruszało zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej oraz zasady udzielania niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w toku postępowania.

Z tych powodów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.