Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 646089

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 11 września 2009 r.
IV SA/Wa 924/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.).

Sędziowie WSA: Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Krystyna Napiórkowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2009 r. sprawy ze skargi "G." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) kwietnia 2009 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji

1.

uchyla zaskarżoną decyzję;

2.

stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku;

3.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej "G." Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia (...) kwietnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej SKO) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.) w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm. - dalej ustawa środowiskowa) i w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm. - dalej Rozporządzenie) po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję SKO z dnia (...) marca 2009 r. sygn. akt (...) stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta W. nr (...) z dnia (...) września 2007 r. umarzającą postępowanie z wniosku G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżący) w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na instalacji parabolicznej anteny satelitarnej na dachu budynku przy ul. (...), na działce ew. nr (...) z obrębu (...) w Dzielnicy M.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że:

1. Sporządzony w sprawie "Raport w sprawie oddziaływania na środowisko" stanowi wystarczającą podstawę do tego, aby stwierdzić, że przedmiotowa antena nie jest radiolinią, w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia, wskazuje się w nim bowiem że chodzi o antenę satelitarną,

2. Powyższą ocenę potwierdza opinia opracowanie zamieszczone na stronach internetowych Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska,

3. Wobec powyższych okoliczności nie ma potrzeby powoływania biegłego do oceny czy przedmiotowe urządzenie jest radiolinią.

4. Odnosząc się do kwestii pełnomocnictwa udzielonego w dniu 22 czerwca 2007 r. przez skarżącą E. G., organ podniósł, że obejmowało ono prawo do reprezentowania Spółki "we wszelkich działaniach mających na celu uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w związku z instalacją przez Spółkę satelitarnej anteny nadawczej...". Obejmowało ono zatem prawo do reprezentowania skarżącej zarówno w postępowaniu I i II instancji, jak i w postępowaniach nadzwyczajnych (np. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji). W związku z powyższym, organ stwierdził, iż prawidłowo doręczył skarżącej zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta W.

W związku z powyższym zasadne było - w ocenie organu - uznanie, iż decyzja Prezydenta W. z dnia (...) września 2007 r. rażąco narusza prawo, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 13 lipca 2007 r. skarżący złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na instalacji anteny satelitarnej stacji nadawczej na dachu budynku w W. przy ul. (...). Prezydent W. decyzją z dnia (...) września 2007 r. nr (...) działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 46 ust. 1 i art. 46a ust. 7 ustawy środowiskowej oraz § 2 i § 3 Rozporządzenia w związku ze zmianą Rozporządzenia polegającą na wyłączeniu w § 2 ust. 1 pkt 7 przedsięwzięcia w postaci instalacji radiolinii z kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest obligatoryjne, a tym samym na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej z obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - umorzył postępowanie w sprawie.

Jednak 27 grudnia 2007 r. Prezydent W. złożył do SKO wniosek o stwierdzenie nieważności swojej decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa polegające na błędnym zakwalifikowaniu projektowanej przez skarżącego anteny jako radiolinii. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania przez SKO zostało wysłane na adres E. G. będącej pełnomocnikiem skarżącego ustanowionym w postępowaniu przed Prezydentem W.

Decyzją z dnia (...) marca 2009 r. nr (...) SKO uznało, iż przedmiotowa antena paraboliczna nie mieści się w pojęciu "radiolinii" i na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdziło nieważność ww. decyzji Prezydenta W. Powyższa decyzja została przez SKO utrzymana w mocy decyzją z dnia (...) kwietnia 2009 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO z dnia (...) kwietnia 2009 r. wniosła G. Sp. z o.o.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1.

naruszenie prawa materialnego, tj. art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia;

2.

naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 16 k.p.a., art. 40 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 84 k.p.a.

Uzasadniając ww. zarzuty strona skarżąca wskazała, iż:

1.

odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego:

-

popełniony przez SKO błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym uznaniu, że urządzenie skarżącej nie może być uznane za radiolinię spowodował, że organ doszedł do niewłaściwego wniosku, iż decyzja Prezydenta W. została wydana z naruszeniem prawa. Strona skarżąca zwróciła uwagę, iż w obowiązującym systemie prawnym nie ma legalnej definicji radiolinii, nie można więc - w jej ocenie - ograniczać definicji radiolinii do urządzeń komunikujących się między punktami typu ziemia - ziemia.

2.

odnośnie zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.:

-

stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Oznacza to, że zaistnienie podstawy stwierdzenia nieważności musi być oczywiste oraz rażące. W przedmiotowej sprawie nie istnieje natomiast legalna definicja radiolinii, nie można więc w sposób jednoznaczny przesądzić o zaistnieniu przesłanki do stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta W.

3.

odnośnie zarzutu naruszenia art. 16 k.p.a.

-

SKO w ocenie strony skarżącej uznało automatyzm stosowania art. 156 k.p.a., nie biorąc pod uwagę jednej z podstawowych zasad postępowania, jaką jest zasada trwałości decyzji administracyjnych;

4.

odnośnie naruszenia art. 40 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a. i art. 10 k.p.a.

-

nastąpiło nieskuteczne w stosunku do strony skarżącej doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania przez SKO i decyzji SKO, co pozbawiło stronę skarżącą aktywnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Naruszenie ww. przepisów związane było z faktem, iż korespondencja kierowana była przez SKO na adres E. G., która nie działała w charakterze pełnomocnika skarżącego, nie była też pełnomocnikiem skarżącego w momencie wszczynania postępowania w przedmiocie nieważności ani nie została nim ustanowiona w późniejszym okresie;

5.

odnośnie naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., art. 84 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a.

-

uzasadnienie decyzji SKO nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie strony skarżącej organ powinien również przeprowadzić dowód z opinii biegłego, który dopiero mógłby wskazać, czy paraboliczna antena satelitarna jest radiolinią. Niewystarczające z punktu widzenia przepisów postępowania uzasadnienie decyzji powoduje również naruszenie zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a.

Strona skarżąca wniosła o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy stwierdzić, iż przedmiotem rozpatrywanym w niniejszej sprawie nie jest, jak zdaje się przyjmować organ, rozważanie, która ze wskazanych interpretacji pojęcia radiolinii jest właściwa, a jedynie czy naruszenie prawa poprzez wydanie decyzji przez Prezydenta W. nie budzi wątpliwości. Aby można było bowiem stwierdzić nieważność decyzji muszą być spełnione przesłanki wskazane w jednym z punktów art. 156 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie może chodzić o pkt 2 ww. przepisu.

Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej może być w tym wypadku jedynie rażące naruszenie prawa. Zachodzi ono w sytuacji jednoznacznego naruszenia przepisu prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości może zostać ustalona w bezpośrednim rozumieniu (zob. wyrok NSA z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1418/06). Naruszenie to musi być więc widoczne "na pierwszy rzut oka". Za niezasadny uznać należy zatem zarzut strony skarżącej o nie powołaniu przez SKO biegłego mającego rozstrzygnąć czy przedmiotowa satelitarna antena paraboliczna jest radiolinią czy też nie mieści się ona w powyższym pojęciu. W sytuacji bowiem, gdy do zinterpretowania ww. pojęcia potrzebna byłaby opinia biegłego, w żadnym razie nie można by mówić o jego oczywistym znaczeniu. A tylko - jak wskazano wyżej - okoliczność, która nie budzi wątpliwości dla każdego (nie tylko dla eksperta) mogłaby przyczynić się do uznania, że zaskarżona decyzja narusza prawa w sposób rażący i stanowić przesłankę do stwierdzenia jej nieważności.

Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż w systemie prawnym nie istnieje legalna definicja radiolinii. Pojęcia tego nie definiuje ani ustawa środowiskowa, ani Rozporządzenie. Natomiast aktem prawnym odnoszącym się do ww. pojęcia jest załącznik nr 2 stanowiący aneks nr 1 i 2 do Rozporządzenia Ministra Transportu z 3 lipca 2007 r. w sprawie urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo - odbiorczych, które mogą być używane bez pozwolenia radiowego (Dz. U. Nr 138, poz. 972) w którym linia radiowa jest zdefiniowana jako urządzenie w służbie stałej typu punkt - punkt. Z zawartej we wskazanym przepisie definicji, która jednocześnie nie stanowi definicji legalnej, nie wynika czy łączność punkt-punkt dotyczyć musi obiektów zlokalizowanych na ziemi (w orientacji horyzontalnej), nie dotyczy natomiast łączności satelitarnej. Wobec braku zdefiniowania pojęcia technicznego, jakim jest niewątpliwie radiolinia, w aktach normatywnych, poszukując jego znaczenia odwołać się należy do jego znaczenia przyjmowanego powszechnie. Definicję pojęcia radiolinii zawiera przykładowo Nowa Encyklopedia Powszechna PWN (Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 2004), zgodnie z którą radiolinia (inaczej linia radiowa) to linia transmisyjna służącą do dwukierunkowego przesyłania sygnałów za pośrednictwem fal radiowych, ukształtowanych w wąską wiązkę z pomocą kierunkowych anten nadawczo - odbiorczych. Rozróżnia się radiolinie: horyzontalne, pozahoryzontalne i satelitarne. W radioliniach satelitarnych rolę stacji retransmisyjnej między stacjami naziemnymi odgrywają satelity telekomunikacyjne.

Biorąc pod uwagę już te dwie ww. definicje radiolinii należy stwierdzić - o czym zresztą wcześniej była już mowa - że pojęcia tego nie można uznać za zdefiniowane w sposób niebudzący wątpliwości, oczywisty. Twierdzenie organu, iż radiolinia oznacza wyłącznie połączenie w orientacji horyzontalnej, jest gołosłowne. Definicja zawarta w powszechnie dostępnym wydawnictwie wskazuje szerszy zakres znaczeniowy tego pojęcia (także połączenia satelitarne). Nie jest rolą organu administracji ani Sądu Administracyjnego ustalanie, czy powszechnie dostępna definicja zawarta w publikacji popularno-naukowej, sformułowana jest właściwie z punktu widzenia kryteriów naukowo-technicznych, jednak wskazana sytuacja-rozumienia pojęcia w różnych znaczeniach (organ powołał za to specjalistyczne opinie) - wyklucza uznanie, iż oparcie się na jednej z przyjętych interpretacji w sposób oczywisty jest wadliwe, co jest warunkiem uznania, iż doszło do rażącego naruszenia prawa.

W tej sytuacji zasadne są zarzuty skargi odnośnie naruszania popisów w zakresie oceny czy orzeczenie jest dotknięte rażącą wadliwością.

Odnosząc się natomiast do zarzutu strony skarżącej odnośnie niewłaściwego doręczenia jej przez organ powiadomienia o prowadzeniu postępowania oraz wydaniu decyzji należy stwierdzić, iż jest on bez znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy. Strona skarżąca nie wykazała bowiem, że powiadomienie przez SKO poprzedniego pełnomocnika skarżącego (który, co sam przyznaje skarżący powiadomił go o sprawie) ma istotne znaczenie dla wyniku zakończonej sprawy. Strona, niewątpliwie właściwe reprezentowana przed wydaniem końcowej decyzji, mogła zgłaszać stosowne uwagi i zarzuty, co zresztą uczyniła (we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy).

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w

Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Orzeczenie zawarte w pkt 2 sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 152 ustawy a o kosztach postępowania sądowego postanowiono w myśl art. 200 ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.