Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1819666

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 9 czerwca 2015 r.
IV SA/Wa 622/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski.

Sędziowie WSA: Alina Balicka (spr.), Marta Laskowska-Pietrzak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...) września 2014 r. nr (...) w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadu oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Główny Inspektor Ochrony Środowiska zaskarżonym do Sądu postanowieniem z (...) września 2014 r. znak: (...), wydanym na podstawie art. 144, art. 138 § 1 pkt 2, art. 127 § 3 w związku z art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", i w związku z art. 3a ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 686 z późn. zm.), art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 z późn. zm.), w związku z art. 24 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz.UE.L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. z późn. zm.), art. 18 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r. poz. 1162), po rozpatrzeniu zażalenia M. D. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z (...) maja 2014 r. znak: (...), zobowiązujące M. D. do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przemieszczania odpadów, uchylił postanowienie z (...) maja 2014 r. w części dotyczącej terminu jego wykonania i określił termin wykonania postanowienia jako nie dłuższy niż 30 dni od daty doręczenia postanowienia, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał postanowienie w mocy.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie sprawy.

M. D., zamieszkała w K. przy ulicy (...), w dniu 25 marca 2014 r. złożyła w Urzędzie Celnym w W. deklarację wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu marki FIAT (...) o numerze identyfikacyjnym nadwozia: (...), dalej również "pojazd".

Po dokonaniu czynności kontrolnych i analizy załączonych do deklaracji dokumentów Naczelnik Urzędu Celnego w W., w myśl art. 27 ust. 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, pismem z 17 kwietnia 2014 r. zawiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadu. Do pisma dołączył kopię rachunku dokumentującego sprzedaż pojazdu FIAT (...) z (...) stycznia 2014 r. oraz kopię dowodu rejestracyjnego pojazdu z 29 grudnia 2009 r.

Pismem z 25 kwietnia 2014 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zawiadomił M. D. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki FIAT (...), którego jest odbiorcą, odpowiedzialnym za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczanie z terytorium N. na terytorium Polski.

W toku postępowania strona wyjaśniła, że ww. pojazd został poddany badaniu technicznemu z wynikiem pozytywnym, został zarejestrowany i ubezpieczony. Tym samym pojazd jest całkowicie sprawny i pozostaje w bieżącej eksploatacji. Do wyjaśnień strona dołączyła kopię zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z 14 kwietnia 2014 r., kopię decyzji Starosty J. z (...) maja 2014 r. o rejestracji ww. pojazdu, kopię dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu, kopię karty pojazdu z 22 kwietnia 2014 r., kopię polisy ubezpieczeniowej oraz dokumentację fotograficzną przedstawiającą pojazd.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z (...) maja 2014 r., wezwał M. D. do zastosowania procedur określonych w art. 24. ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci wycofanego z eksploatacji pojazdu marki FIAT (...), przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od daty otrzymania postanowienia.

M. D. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. W zażaleniu podniosła, że pojazd został nabyty jako powypadkowy od legalnie działającego podmiotu zajmującego się sprzedażą używanych samochodów. Zawarte w umowie sprzedaży z (...) stycznia 2014 r. stwierdzenie o przeznaczeniu pojazdu na części jest wyłącznie subiektywną oceną zbywającego i nie jest w żaden sposób poparte dokumentami, które wskazywałyby, że pojazd nie nadaje się do naprawy. Strona zasugerowała również, iż ww. zapis o przeznaczeniu pojazdu na części może być spowodowany faktem, że koszty naprawy pojazdu w N. są znacznie wyższe niż w Polsce, a więc naprawa nieopłacalna w N. może być ekonomicznie uzasadniona w Polsce. Ponadto strona nie zgodziła się z twierdzeniem, iż decydujące znaczenie do uznania przedmiotu za odpad ma jego stan w momencie sprowadzenia na terytorium Polski oraz wola jego poprzedniego posiadacza. Podkreśliła, iż stan techniczny pojazdu nie był potwierdzony jakąkolwiek opinią urzędową, ani innym oficjalnym dokumentem uznającym go za wycofany z eksploatacji, bez możliwości jego naprawy i eksploatacji. Tym samym M. D. zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że pojazd w chwili jego zakupu spełniał warunki uznania go za odpad. Co więcej, zdaniem M. D., organ nie rozpoznał istoty sprawy, tj. nie ustalił faktycznego stanu technicznego pojazdu w chwili jego nabycia, natomiast ustalenia faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy organ oparł o prywatny dokument, który w świetle pozostałych dowodów (oświadczenia, dokumentacja fotograficzna, (...) dowód rejestracyjny) nie mógł być wiarygodną podstawą takiego rozstrzygnięcia.

Jednocześnie M. D. wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków w osobie sprzedawcy pojazdu i pracowników stacji diagnostycznej, w której przeprowadzono badanie techniczne pojazdu oraz dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy samochodowego, na okoliczność ustalenia stanu technicznego pojazdu przed dokonaniem jego naprawy. Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z (...) czerwca 2014 r. odmówił przeprowadzenia ww. dowodów, ze względu na fakt, iż okoliczności, które miałyby być przedmiotem dowodów zostały już rzetelnie udowodnione w toku postępowania.

Ponadto pismem z 21 lipca 2014 r., strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z korekty z (...) lipca 2014 r. do umowy sprzedaży z (...) stycznia 2014 r., która zawiera wyłącznie adnotację "pojazd z uszkodzeniami przodu" oraz wyjaśnień podmiotu sprzedającego pojazd - firmę S., że omyłkowo w umowie sprzedaży zostało wskazane, że pojazd jest nośnikiem części.

Po rozpoznaniu zażalenia, Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z (...) września 2014 r. uchylił postanowienie z (...) maja 2014 r. w części dotyczącej terminu jego wykonania i określił termin wykonania postanowienia jako nie dłuższy niż 30 dni od daty doręczenia postanowienia, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał postanowienie w mocy.

W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w odniesieniu do pojazdu zostały spełnione warunki wskazane w definicji odpadu, określonej w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21). W oparciu o analizę załączonej do deklaracji celnej dokumentacji, organ uznał, że pojazd marki FIAT (...) został sprzedany zgodnie rachunkiem z (...) stycznia 2014 r. przez (...) firmę S. na rzecz M. D. z adnotacjami: "pojazd powypadkowy" oraz "pojazd z mocnymi uszkodzeniami frontowymi, tylko jako nośnik części". Takie zapisy zawarte na rachunku dokumentującym sprzedaż pojazdu oznaczały, że poprzedni właściciel pojazdu, z uwagi na jego znaczne uszkodzenie, nie widział możliwości jego wykorzystania w inny sposób niż jako źródło części zamiennych.

Odnosząc się do kwestii stanu technicznego pojazdu w dacie jego zakupu, organ wyjaśnił, iż dokładna weryfikacja zakresu uszkodzeń jakie pojazd posiadał przed przeprowadzeniem napraw nie była konieczna w warunkach niniejszej sprawy. Strona pismem z 7 kwietnia 2014 r. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego w W. z prośbą o zmniejszenie kwoty należnego podatku akcyzowego od wewnątrzwspóinotowego nabycia pojazdu, powołując się na zapis w umowie sprzedaży: "pojazd z mocnymi uszkodzeniami frontowymi, tylko jako nośnik części". M. D. odwołując się do tego zapisu stwierdziła, iż kwota zakupu pojazdu jest adekwatną do jego stanu technicznego i jest odzwierciedleniem rzeczywistej wartości pojazdu. Powyższy zapis wyjaśnił również przyczynę sprzedaży pojazdu z przeznaczeniem na części zamienne. Oceny takiej nie zmieniła skorygowana w dniu (...) lipca 2014 r. umowa sprzedaży pojazdu oraz wyjaśnienia firmy S. z tego samego dnia.

Skoro w momencie zgłoszenia do procedury wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu M. D. nie kwestionowała zapisu zamieszczonego w dokumencie nabycia pojazdu "pojazd z mocnymi uszkodzeniami frontowymi, tylko jako nośnik części", to brak było podstaw do uznania, iż dokument nabycia pojazdu przedłożony funkcjonariuszom organu celnego został wystawiony omyłkowo, a umieszczona na nim adnotacja nie odpowiadała stanowi faktycznemu.

Wobec powyższego organ stwierdził, że pojazd marki FIAT (...), o numerze identyfikacyjnym nadwozia: (...), należy sklasyfikować jako odpad pod kodem 16 01 04* - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy - zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), albowiem posiada właściwości niebezpieczne z uwagi na zawartość (pozostałości) płynów eksploatacyjnych (w silniku, skrzyni biegów, amortyzatorach, przewodach hamulcowych, zbiorniku paliwa, itp.). Odpad ten został sprowadzony na terytorium Polski bez zastosowania procedur określonych w rozporządzeniu (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, tj. bez uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów, stąd przemieszczenie pojazdu nosi znamiona przemieszczenia nielegalnego. Odbiorcą tego odpadu była M. D., która zdaniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jest stroną odpowiedzialną za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu w postaci pojazdu marki FIAT (...). Zasadne jest zatem zobowiązanie M. D. do zagospodarowania sprowadzonego nielegalnie odpadu poprzez przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.

Ponadto organ wskazał, że w postanowieniu z (...) maja 2014 r. organ zobowiązał M. D. do wykonania ww. zobowiązania w terminie nie dłuższym niż 30 dni od daty jego doręczenia, a rozpatrzenie zażalenia na ww. postanowienie nastąpiło po upływie tego terminu, co skutkowałoby jego niewykonalnością. Z tej przyczyny Główny Inspektor Ochrony Środowiska uchylił postanowienie w części dotyczącej terminu jego wykonania i określił nowy termin wykonania zobowiązania.

Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z (...) września 2014 r. wywiodła M. D. Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1.

przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj.:

- art. 78 § 1 k.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków w osobie sprzedawcy pojazdu, pracowników stacji diagnostycznej w której przeprowadzono badanie techniczne pojazdu na okoliczność ustaleniu stanu technicznego pojazdu przed dokonaniem naprawy oraz z opinii biegłego rzeczoznawcy samochodowego na tą samą okoliczność,

- art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza poprzez tendencyjną i nieobiektywną ocenę materiału dowodowego sprawy w tym nierozpatrzenie dowodu w postaci umowy sprzedaży pojazdu z uwzględnieniem jego korekty wystawionej przez sprzedającego, a także poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia tylko na podstawie rachunku i subiektywnego zapisu sprzedawcy znajdującego się w tym rachunku,

- art. 8 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nie zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

- art. 76 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie co do dokumentu jakim jest rachunek wystawiony przez sprzedającego będący dokumentem prywatnym który nie jest objęty żadnym domniemaniem, i który w świetle zebranych dowodów w postaci oświadczeń, dokumentacji zdjęciowej, (...) dowodów rejestracyjnych ((...)) nie mógł być wiarygodną podstawą rozstrzygnięcia,

- art. 75 § 1 k.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków w osobie sprzedawcy pojazdu, pracowników stacji diagnostycznej w której przeprowadzono badanie techniczne pojazdu na okoliczność ustalenia stanu technicznego pojazdu przed dokonaniem naprawy oraz z opinii biegłego rzeczoznawcy samochodowego na tą samą okoliczność,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie rozstrzygnięcia oraz przyczyn z jakich nie uwzględniono korekty do rachunku zakupu pojazdu.

2.

przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik postępowania, tj.:

- art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, poprzez przekroczenie zasady uznania administracyjnego oraz błędną jego wykładnię, polegającą na nieuzasadnionej poszerzonej interpretacji i niesłusznemu zakwalifikowaniu pojazdu jako odpad, a nadto bezpodstawnym zakwalifikowaniu pojazdu do kategorii odpadów oznaczonych kodem 16 01 04*,

- art. 2 pkt 35 lit. a Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przemieszczania odpadów w związku z art. 25 ust. 1 pkt 2 o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie oraz przyjęcie, iż skarżąca dokonała nielegalnego wwozu na terytorium Polski odpadu.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, których rozwinięcie skarżąca zawarła w uzasadnieniu skargi, M. D. wniosła o uchylenie zaskarżonego postępowania w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, czy jest ono zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...) września 2014 r. oraz poprzedzające je postanowienie tego samego organu z dnia (...) maja 2014 r. w przedmiocie zobowiązania M. D. do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04*, w postaci uszkodzonego pojazdu marki FIAT (...), o numerze identyfikacyjnym nadwozia (...) wysłanego z N. na terytorium Polski, za pośrednictwem przedsiębiorcy posiadającego decyzję właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie punktu zbierania pojazdów.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było to, czy uszkodzony pojazd marki FIAT (...), o numerze identyfikacyjnym nadwozia (...), sprowadzony do Polski jest odpadem, czy też nie.

Sąd podzielił w sprawie stanowisko organu, uznającego ww. uszkodzony pojazd za odpad.

Zgodnie zart. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, z późn. zm.) przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Kluczowe znaczenie w definicji odpadu ma pojęcie "pozbycia się", które nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Jednocześnie uznaje się, że nie ma powodu, aby je rozumieć inaczej niż w języku potocznym, jako odsunąć coś od siebie, uwolnić się od czegoś. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 960/08 (dostępnym w bazie orzeczeń NSA) wskazał, że pojęcie "pozbycia się", które stanowi przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Analizy wymaga, czy w warunkach przedmiotowej sprawy, uszkodzony pojazd marki FIAT (...), może być zakwalifikowany jako odpad w rozumieniu definicji odpadu zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Pojazd marki FIAT (...), o numerze identyfikacyjnym nadwozia (...), na podstawie rachunku nr (...) z dnia (...) stycznia 2014 r. został nabyty przez M. D. od firmy S. w N. Z rachunku tego wynika, że S. dostarczyła M. D. pojazd używany, będący pojazdem powypadkowym z mocnymi uszkodzeniami frontowymi, tylko jako nośnik części.

Jednocześnie z dowodu rejestracyjnego tego pojazdu wystawionego na D. S. wynika, że został on wyrejestrowany (wymeldowany) w dniu 7 stycznia 2014 r. przez Miasto F. Wydział ds. rejestracji. A zatem w dacie nabycia tego pojazdu przez skarżącą nie posiadał on ważnego dowodu rejestracyjnego. Zbywca pojazdu, firma S., będąca przedsiębiorcą prowadzącym stację demontażu pojazdów, posiadająca decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów, sprzedała skarżącej pojazd powypadkowy, tylko jako nośnik części. Sama firma S. nie posiadając ważnego dowodu rejestracyjnego, bo pojazd został wyrejestrowany, nie mogła wykorzystywać go zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem jako pojazdu poruszającego się po drogach. Faktycznie pojazd ten, jako pojazd powypadkowy z mocnymi uszkodzeniami frontowymi, który został wyrejestrowany, stał się odpadem. Potwierdza to adnotacja sprzedawcy na rachunku z dnia (...) stycznia 2014 r., że pojazd ten sprzedawany jest tylko jako nośnik części. Z powyższego wynika, że uszkodzony pojazd marki FIAT (...), o numerze identyfikacyjnym nadwozia (...) stał się odpadem w rozumieniu definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. W tym stanie faktycznym i prawnym, obiektywnie skarżąca mogła nabyć tylko odpad w postaci pojazdu powypadkowego wycofanego z eksploatacji. Więcej praw do niego nie mogła nabyć, gdyż sprzedający w momencie zawierania umowy kupna-sprzedaży nie posiadał więcej praw do tego pojazdu co wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.

Oznacza to, że w świetle wykładni art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zastosowanej w stanie faktycznym sprawy, przedmiotowy pojazd, zasadnie został uznany przez organ za odpad.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206) uszkodzony pojazd marki FIAT (...) prawidłowo został zakwalifikowany przez organ jako odpad o kodzie 16 01 04*, czyli zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy. Skoro z uwagi na stan prawny, pojazd uszkodzony nie posiadający ważnego dowodu rejestracyjnego, pojazd ten nie może być dopuszczony do ruchu kwalifikuje się jako pojazd nienadający się do użytkowania. Ponieważ w momencie zgłoszenia, pojazd ten posiadał elementy, w których znajdowały się płyny eksploatacyjne wykazujące właściwości niebezpieczne, tj. substancje ropopochodne, należało pojazd ten zakwalifikować jako odpad niebezpieczny.

Wobec powyższego Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że sprowadzony przez nią pojazd nie jest odpadem. Biorąc pod uwagę to, że ocena, czy sprowadzony pojazd jest odpadem dokonywana jest na dzień sprowadzenia pojazdu do Polski, bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt późniejszego wyremontowani pojazdu.

Sąd podzielił stanowisko organu, że późniejsza, przedstawiona przez skarżącą korekta do faktury nr (...), została sporządzona jedynie na potrzeby przedmiotowej sprawy. Sama skarżąca miała świadomość, iż nabyła auto powypadkowe z mocnymi uszkodzeniami frontowymi, tylko jako nośnik części, co potwierdza jej pismo z dnia 7 kwietnia 2014 r. skierowane do Urzędu Celnego w W.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia Nr 1013/2006 - Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów (jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów) w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Stosownie zaś do art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu. Przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów).

Sąd podziela stanowisko organu, że skarżąca jest odpowiedzialna za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki FIAT (...).

Za prawidłowy uznać należy sposób zagospodarowania odpadu, gdyż zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (j.t. Dz. U. Z 2013 r., poz. 1162) właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.

Oceny Sądu nie zmienia fakt, że sprowadzony uszkodzony pojazd został wyremontowany, zarejestrowany i dopuszczony do ruchu.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy, w sposób wyczerpujący uzasadnił dlaczego sprowadzony pojazd uznał za odpad i w sposób prawidłowy zastosował normy prawa materialnego. Organ nie musi uzyskać opinii biegłego w celu ustalenia czy sprowadzony pojazd jest odpadem. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do poczynienia takiego ustalenia, a Główny Inspektor Ochrony Środowiska jako wyspecjalizowany organ posiada kompetencje do dokonania takiej oceny.

Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na dokumentach pochodzących od strony. Przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność treści dokumentów w przedmiotowej sprawie nie było celowe.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając że w sprawie organ nie naruszył przepisów postępowania oraz prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.