Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1098398

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 10 lutego 2011 r.
IV SA/Wa 53/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA-Grzegorz Czerwiński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Z. na projekt uchwały Rady Gminy S. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. postanawia-odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W. Z. przedmiotem skargi z dnia 20 grudnia 2010 r. uczynił planowaną zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. Zażądał, aby w uchwalanej zmianie dokonano przeznaczenia wskazanych działek ewidencyjnych zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wskazał, że w projekcie uchwały Rady Gminy S. w sprawie uchwalenia zmiany planu miejscowego, opublikowanej w internecie w dniu 2 listopada 2011 r., przewidziane jest przeznaczenie sprzeczne z ustalonym w studium i naruszające jego interes prawny.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy S. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że uchwała, którą kwestionuje skarżący nie istnieje i nie została uchwalona przez Radę Gminy S. Procedura planistyczna, mająca na celu zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, jest w toku. Nie została jeszcze zamknięta, a w ocenie Wójta, projekt zmiany planu miejscowego nie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Pismem z dnia 3 stycznia 2011 r. W. Z. cofnął skargę, wskazując, że w dniu 3 listopada 2010 r. został wprowadzony w błąd przez pracownika Urzędu Gminy S., poprzez udzielenie informacji, iż projekt uchwały w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. został opublikowany w internecie w dniu 2 listopada 2010 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej również p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1)

decyzje administracyjne,

2)

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3)

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4)

inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

5)

akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

6)

akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7)

akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego

8)

oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.

Z kolei zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Przepisem szczególnymi, o którym mowa w art. 3 § 3 p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Stanowi on, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Kognicja sądów administracyjny jest określona w sposób pozytywny i obejmuje prawne formy działania administracji publicznej, które zostały określone w powołanym art. 3 § 2 p.p.s.a. lub w przepisach szczególnych. Skargi na inne przejawy działań organów administracji, podlegają odrzuceniu jako niedopuszczalne.

Zaskarżony przez W. Z. projekt uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. nie jest objęty kognicją sadu administracyjnego. Zarówno bowiem na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., jak i art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym można stwierdzić, że kontrola sądów administracyjnych obejmuje akty już podjęte przez organy jednostek samorządu terytorialnego, a nie ich projekty, chociażby zostały opublikowane w internecie lub prasie.

Także ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie przewiduje możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności podejmowanych przez organy gminy w toku procedury przyjęcia, bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem także z tego aktu ustawowego nie można wywieść dopuszczalności skargi na projekt uchwały w tym przedmiocie.

Ochrona interesu prawnego, naruszonego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest możliwa przed sądem administracyjnym, dopiero po przyjęciu uchwały w sprawie tej zmiany przez organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego.

Wprawdzie W. Z. cofnął skargę z dnia 20 grudnia 2010 r., a stosowanie do art. 160 zd. 2 p.p.s.a. cofnięcie skargi wiąże sąd, który wydaje w takiej sytuacji postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 160 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), to jednak zgodnie z art. 160 zd. 3 p.p.s.a. sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa. Prawo, a dokładnie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., nakazuje odrzucić skargę, jeżeli jest niedopuszczalna z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a. Jak powyżej wykazano, sprawa wszczęta skargą na projekt uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego. W konsekwencji jest niedopuszczalna. Ponieważ zatem cofnięcie skargi zmierza do obejścia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd uznał je za niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.