Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 27 marca 2008 r.
IV SA/Wa 400/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Karolina Kisielewicz-Malec (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi E. D. i D. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia (...) stycznia 2008 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków postanawia: I. zwolnić E. D. od kosztów sądowych II. ustanowić dla E. D. radcę prawnego z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

E. D. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego oraz zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Wniosek ten złożyła w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 400/08.

Postępowanie wszczęte niniejszą skargą nie zostało zakończone przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Na obecnym etapie rozpoznawania skargi, skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia wpisu od skargi, którego wysokość, z uwagi na przedmiot zaskarżenia (ewidencja gruntów i budynków) wynosi 200 zł.

O przyznaniu praw pomocy mają według skarżącej decydować następujące względy: E. D. mieszka wraz z mężem i córką w mieszkaniu o powierzchni 58,26 m2. Koszty utrzymania mieszkania wynoszą ok. 700 zł (prąd i czynsz 540 zł). Mąż skarżącej prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. Miesięczny dochód z tej działalności oscyluje w granicach 1.800 zł miesięcznie. Skarżąca natomiast utrzymuje się z renty z wysokości 459,60 zł brutto. Na leki niezbędne ze względu na jej stan zdrowia, wydaje ok. 150 zł miesięcznie. Najbliższa rodzina E. D. nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów majątkowych.

Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje:

Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sadowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Należy dodać, że prawo pomocy może dotyczyć wyłącznie postępowania przed sądem administracyjnym i nie rozciąga się na postępowanie administracyjne.

Na prawo pomocy składa się zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Według treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej P.p.s.a, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Wniosek skarżącej dotyczy zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Tym samym ubiega się ona o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Aby uzyskać prawo pomocy w zakresie całkowitym, musi więc wykazać, że jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania. Do udowodnienia takiego stanu zobowiązuje wnioskodawcę norma art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu skarżąca wykazała, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jej sytuacja materialno-bytowa wskazuje, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek, nawet minimalnych, kosztów postępowania sądowego. Uzyskiwany przez rodzinę skarżącej dochód wystarcza na zaspokojenie elementarnych potrzeb egzystencjalnych. Nie pozwala jednak na poniesienie innych kosztów, niż związanych z zaspokojeniem niezbędnych potrzeb życiowych. Nie można bowiem wymagać od skarżącej aby z uzyskiwanego przez jej rodzinę dochodu, poczyniła oszczędności i przeznaczyła je na koszty postępowania sądowego oraz koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru.

Odmowa przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie stanowiłaby więc naruszenie przepisów regulujących jej przyznawanie, pozbawiając skarżącego prawa do sądowej kontroli zaskarżonej decyzji.

Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.