IV SA/Wa 350/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3100519

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2020 r. IV SA/Wa 350/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska.

Sędziowie WSA: Joanna Borkowska (spr.), Piotr Korzeniowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi "(...)" Sp. z o.o. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia (...) grudnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie nakazania zniszczenia przesyłki w zakładzie utylizacji

1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Granicznego Lekarza Weterynarii w (...) z dnia (...) października 2019 r. nr (...),

2. zasądza od Głównego Lekarza Weterynarii na rzecz "(...)" Sp. z o.o. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) grudnia 2019 r. znak (...) Główny Lekarz Weterynarii (dalej organ) po rozpatrzeniu odwołania (...) sp. z o.o. z siedzibą w (...) (dalej skarżący) od decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii w G. z (...) października 2019 r. znak: (...), nakazującej zniszczenie przesyłki kazeiny podpuszczkowej w zakładzie utylizacyjnym kategorii "2 lub 1" znajdującym się możliwie blisko Granicznego Posterunku Kontroli w G., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Stan sprawy był następujący:

Graniczny Lekarz Weterynarii w G. decyzją nr (...) z dnia (...) października 2019 r. znak: (...) wydaną na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 2 oraz 34 ust. 4 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej nakazał zniszczenie przesyłki kazeiny podpuszczkowej w zakładzie utylizacyjnym kategorii "2 lub 1" znajdującym się możliwie blisko Granicznego Posterunku Kontroli w G. Powyższa decyzja została wydana w związku z wykryciem nieprawidłowości w trakcie weterynaryjnej kontroli granicznej, przeprowadzonej w oparciu o zgłoszenie przesyłki kazeiny podpuszczkowej do weterynaryjnej kontroli granicznej w procedurze reimportu (zwrot towaru pochodzenia krajowego z Arabii Saudyjskiej). Organ I instancji stwierdził uchybienia w zakresie kontroli dokumentów, kontroli tożsamości oraz kontroli fizycznej przesyłki. Nieprawidłowości w zakresie dokumentacji dotyczyły: braku wskazania środka transportu, braku informacji o założonych plombach oraz o warunkach transportu od momentu wyjścia przesyłki z zakładu produkcyjnego do momentu załadunku na statek, przy uwzględnieniu wszystkich zmian w zakresie środków transportu. Stwierdzony został także brak pisma właściwej władzy kraju przeznaczenia, tj. (...), potwierdzającego, że zawartość przesyłki nie była poddana jakimkolwiek czynnościom, brak powiązania dokumentacji powracającej przesyłki z deklarowanym kontenerem, a także błędne wskazanie weterynaryjnego numeru zatwierdzania (...) sp. z o.o. W wyniku przeprowadzonej kontroli tożsamości oraz kontroli fizycznej przesyłki stwierdzono niezgodną z deklarowaną łączną ilość opakowań w przesyłce. Ponadto stwierdzono, że opakowania nosiły ślady wcześniejszego zamoczenia oraz uszkodzeń (zewnętrzne worki papierowe uszkodzone, ze śladami zabrudzeń, podczas kontroli suche).

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w sprawie doszło do niespełnienia wymagań przywozowych. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy oraz poczynione ustalenia, w tym wyjaśnienia złożone przez osobę odpowiedzialną za przesyłkę stwierdzono: brak warunków określonych w art. 32 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej oraz w art. 32 ust. 2 ww. ustawy - brak wyrażonej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. zgody na przyjęcie z powrotem przesyłki kazeiny podpuszczkowej, na co wskazuje pismo z dnia 28 sierpnia 2019 r. W związku z powyższym na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy Graniczny Lekarz Weterynarii wydał decyzję nakazującą zniszczenie przesyłki kazeiny.

Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzucono:

1) naruszenie art. 7, art. 70, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 i w zw, za art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 o weterynaryjnej kontroli granicznej poprzez błędną ocenę materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że przesyłka produktów (kazeiny podpuszczkowej) nie spełnia wymagań przywozowych i/lub kontrola wykazała nieprawidłowości, które powodują zasadność zniszczenia przesyłki;

2) naruszenie art. 34 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej poprzez przyjęcie, że niezawinione przez stronę, a wynikające z procedur w kraju odbioru uchybienia w dokumentacji przesyłki zwracanej do zakładu produkcyjnego na terenie UE upoważniają do wydania decyzji o zniszczeniu przesyłki i to w całości bez dokonania jakichkolwiek jej badań.

W odwołaniu wniesiono o:

1) uchylenie w całości decyzji i zaniechanie zniszczenia przesyłki;

2) dopuszczenie dowodu z badań laboratoryjnych celem ustalenia zgodności jakości i stanu kazeiny z przepisami weterynaryjnymi.

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) grudnia 2019 r. znak (...) Główny Lekarz Weterynarii po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii w G. z (...) października 2019 r. znak: (...), nakazującej zniszczenie przesyłki kazeiny podpuszczkowej w zakładzie utylizacyjnym kategorii "2 lub 1" znajdującym się możliwie blisko Granicznego Posterunku Kontroli w G., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że ustawa z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej określa zasady dotyczące ponownego przywozu przesyłki produktów pochodzących z terytorium państwa członkowskiego, której przyjęcia odmówiło państwo trzecie. Zgodnie z art. 32 ust. 1 tej ustawy dopuszcza się ponowny przywóz przesyłki produktów, jeżeli ta przesyłka jest zaopatrzona w oryginał albo poświadczoną kopię świadectwa weterynaryjnego zawierającego wskazanie powodów odmowy przyjęcia przesyłki przez państwo trzecie oraz gwarancje, że warunki dotyczące przechowywania i transportu przesyłki zostały zachowane, a także stwierdzenie, że przesyłka nie została poddana jakimkolwiek czynnościom. W przypadku zaplombowanego kontenera przesyłce produktów powinien towarzyszyć dodatkowo dokument od przewoźnika, potwierdzający, że zawartość kontenera nie była poddana manipulacji lub nie została wyładowana. Dalej przesyłka produktów ponownie przywożona na terytorium państwa członkowskiego z państwa trzeciego podlega kontroli dokumentów i kontroli tożsamości, jak również kontroli fizycznej w ściśle określonych przypadkach, m.in. w razie podejrzenia przez granicznego lekarz weterynarii naruszenia przepisów o weterynaryjnej kontroli granicznej. Kolejnym warunkiem, jaki musi być spełniony w procedurze reimportu, jest zwrot przesyłki bezpośrednio do zakładu pochodzenia w państwie członkowskim, w którym zostało wydane na nią świadectwo weterynaryjne.

Podczas weterynaryjnej kontroli granicznej przeprowadzonej w przedmiotowej sprawie, zdaniem organu strona nie przedstawiła dowodów, które wskazywałyby, że przesyłka nie została poddana jakimkolwiek czynnościom. W toku prowadzonego postępowania nie uzyskano również wiarygodnego i pełnego wyjaśnienia w zakresie warunków przechowywania przesyłki. W wyniku przeprowadzonej kontroli fizycznej ustalono rozbieżną z deklarowaną ilość produktów, 190 worków po 25 kg w tym jeden otwarty o wadze 15,2 kg. Ustalenie to odbiega od pierwotnej wielkości przesyłki 200 worków po 25 kg, oraz deklarowanej w oświadczeniu pochodzącym od partnera handlowego skarżącego, N. wydanym w zw. z odmową przyjęcia przesyłki, 189 worków po 25 kg. Ponadto ogólnikowe wskazanie w oświadczeniu, że przesyłka była przechowywana we właściwych warunkach, przeczy ustaleniom kontroli, która stwierdziła uszkodzenia i ślady zawilgocenia części worków.

Z powyższego zdaniem organu wynika, że wprowadzenie z powrotem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedmiotowej przesyłki jest niedopuszczalne wskutek niespełnienia wymagań dotyczących reimportu, ustanowionych w art. 32 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej.

Odnosząc się do regulacji zawartej w art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej organ wskazał, iż zgodnie z tym przepisem państwo członkowskie nie może sprzeciwić się ponownemu wprowadzeniu przesyłki produktów pochodzącej z terytorium państwa członkowskiego i odrzuconej przez państwo trzecie, jeżeli właściwa władza, która wydała oryginalne świadectwo weterynaryjne, zgodziła się przyjąć z powrotem przesyłkę, a warunki określone w ust. 1 art. 32 ww. ustawy zostały spełnione. Wskazano również, że w piśmie z dnia 28 sierpnia 2019 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. znak: (...) powiadomił o braku zgody na ponowny przywóz przesyłki do (...) sp. z o.o. Zakład Mleczarski w W. W tych okolicznościach, zdaniem organu nie został zatem spełniony także drugi warunek konieczny do dopuszczenia reimportu przesyłki.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 34 ust. 2 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej w przypadku niespełnienia przez przesyłkę wymagań przywozowych lub w razie wykrycia nieprawidłowości w wyniku weterynaryjnej kontroli granicznej, przesyłka podlega zniszczeniu, jeżeli jej odesłanie jest niemożliwe albo upłynął termin, o którym mowa powyżej, albo osoba odpowiedzialna za przesyłkę wyraziła na to zgodę.

Główny Lekarz Weterynarii nie przychylił się do wniosku dowodowego dotyczącego przeprowadzenia badań, ponieważ w jego opinii nie byłoby to przydatne do wyjaśnienia sprawy i nie wpłynęłoby na wynik postępowania. Jego zdaniem organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, a ocena dowodów została dokonana w sposób całościowy i zgodny z zasadą swobodnej oceny dowodów.

Z takim stanowiskiem nie zgodziła się skarżąca spółka zaskarżając w całości decyzję z Głównego Lekarza Weterynarii dnia (...) grudnia 2019 r. znak (...) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzucił powyższej decyzji:

- naruszenie art. 7,70, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 i w zw. z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej poprzez błędną ocenę materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że przesyłka produktów (kazeiny podpuszczkowej) nie spełnia wymagań przywozowych i/lub kontrola wykazała nieprawidłowości, które powodują zasadność zniszczenia przesyłki;

- naruszenie przepisów art. 75 § 1 i 78 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z badań laboratoryjnych przywożonego towaru co jest niezbędne do oceny spełnienia wymogów powozowych

- naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych oraz nieskonstruowanie uzasadnienia decyzji w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), również nieobjaśnienie toku rozumowania prowadzącego do zastosowania konkretnego przepisu w sprawie a w szczególności art. 34 ustawy o kontroli

- naruszenie art. 34 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 32 ust. 1 o kontroli, poprzez przyjęcie, że niezawinione przez stronę, a wynikające z procedur w kraju odbioru uchybienia w dokumentacji przesyłki zwracanej do zakładu produkcyjnego na terenie UE upoważniają do wydania decyzji o zniszczeniu przesyłki i to w całości bez dokonania jakichkolwiek jej badań.

Mając na uwadze powyższe naruszenia skarżący wniósł o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji;

- wstrzymanie przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję jej wykonanie w całości, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku, o wydanie przez sąd postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości zaskarżonej decyzji ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony ponieważ decyzja dotyczy zniszczenia przesyłki, która w razie utylizacji zostanie bezpowrotnie utracona;.

- rozpoznanie sprawy na rozprawie zasądzenie kosztów postępowania!

- dopuszczenie dowodu z badań laboratoryjnych celem ustalenia zgodności jakości i stanu kazeiny z przepisami weterynaryjnymi W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. 1066 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Ustawa z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 260 z późn. zm.) określa zasady dotyczące ponownego przywozu przesyłki produktów pochodzących z terytorium państwa członkowskiego, której przyjęcia odmówiło państwo trzecie. Zgodnie z art. 32 ust. 1 tej ustawy dopuszcza się ponowny przywóz przesyłki produktów, jeżeli ta przesyłka jest zaopatrzona w oryginał albo poświadczoną kopię świadectwa weterynaryjnego zawierającego wskazanie powodów odmowy przyjęcia przesyłki przez państwo trzecie oraz gwarancje, że warunki dotyczące przechowywania i transportu przesyłki zostały zachowane, oraz stwierdzenie, że przesyłka nie została poddana jakimkolwiek czynnościom. W przypadku zaplombowanego kontenera przesyłce produktów powinien towarzyszyć dodatkowo dokument od przewoźnika, potwierdzający, że zawartość kontenera nie była poddana manipulacji lub nie została wyładowana. Dalej przesyłka produktów ponownie przywożona na terytorium państwa członkowskiego z państwa trzeciego podlega kontroli dokumentów i kontroli tożsamości, jak również kontroli fizycznej w ściśle określonych przypadkach, m.in. w razie podejrzenia przez granicznego lekarz weterynarii naruszenia przepisów o weterynaryjnej kontroli granicznej. Kolejnym warunkiem, jaki musi być spełniony w procedurze reimportu, jest zwrot przesyłki bezpośrednio do zakładu pochodzenia w państwie członkowskim, w którym zostało wydane na nią świadectwo weterynaryjne.

Zgodnie z art. 32 ust. 2 powołanej wyżej ustawy państwo członkowskie nie może sprzeciwić się ponownemu wprowadzeniu przesyłki produktów pochodzącej z terytorium państwa członkowskiego i odrzuconej przez państwo trzecie, jeżeli właściwa władza, która wydała oryginalne świadectwo weterynaryjne, zgodziła się przyjąć z powrotem przesyłkę, a warunki określone w ust. 1 art. 32 ww. ustawy zostały spełnione. Przepis art. 34 ust. 2 przewiduje dwa rozwiązania, jakie mogą być zastosowane w przypadku niespełnienia przez przesyłkę wymagań przywozowych lub w razie wykrycia nieprawidłowości w wyniku weterynaryjnej kontroli granicznej. Pierwsze z nich polega na odesłaniu przesyłki poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, z tego samego granicznego posterunku kontroli do miejsca uzgodnionego z osobą odpowiedzialną za przesyłkę, przy użyciu tego samego typu środka transportu, w terminie 60 dni od dnia wydania decyzji, jeżeli wyniki weterynaryjnej kontroli granicznej oraz wymagania zdrowotne na to pozwalają. Zgodnie z drugim rozwiązaniem przesyłka podlega zniszczeniu, jeżeli jej odesłanie jest niemożliwe albo upłynął termin, o którym mowa powyżej, albo osoba odpowiedzialna za przesyłkę wyraziła na to zgodę.

Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że organ naruszył wskazane w skardze przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, szczególnie w zakresie oceny materiału dowodowego. Należało zgodzić się ze skarżącym, że jeżeli organ stwierdza braki w dokumentacji to ma obowiązek wezwać do jej uzupełnienia. W kontrolowanej sprawie obowiązek ten nie został wypełniony.

Oceny niedopuszczalności wwozu, na skutek braku tożsamości towaru należy dokonywać na podstawie jego rzetelnego badania, nie ograniczonego do oględzin części przesyłki i stwierdzenia zabrudzeń kilku worków. Na rozprawie przed w dniu 22 września 2020 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że kontakt z wodą nie wpływa negatywnie na kazeinę. W tej sytuacji nierozpoznanie wniosku o przeprowadzenie badania laboratoryjnego i dopuszczenia dowodu z wyników badań stanowi istotne naruszenie zasad postępowania administracyjnego. Skarżący konsekwentnie podnosił, że opakowanie produktu stanowi worek papierowy z wkładką polietylenową chroniącą produkt przed działaniem czynników zewnętrznych i nawet uszkodzenie opakowania papierowego nie wpływa na jego jakość zdrowotną. Za produkt odpowiada producent i jego rolą jest takie zabezpieczenie produktu aby nawet w okolicznościach zamoknięcia worka papierowego produkt pozostał w stanie nie budzącym zastrzeżeń, co do jakości zdrowotnej. Zgodnie z omawianą ustawą o weterynaryjnej kontroli granicznej tj. art. 2 ust. 1 pkt 8 kontrola fizyczna może obejmować również przeprowadzenie badań laboratoryjnych, od czego organ odstąpił. Obciążanie strony postępowania negatywnymi skutkami domniemanego zanieczyszczenia lub zamoczenia przesyłki bez przeprowadzenia potwierdzających je badań jest niedopuszczalne.

Skarżąca spółka odtworzyła drogę przesyłki od opuszczenia zakładu w W., aż do jej powrotu do portu w G. W aktach sprawy znajdują się stosowne dokumenty potwierdzające brak manipulacji przesyłką, o której mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 lit. b omawianej ustawy. Skarżący wyjaśnił w sposób należyty wątpliwości podniesione w protokole pokontrolnym z fizycznej kontroli przesyłki, m.in. okoliczność, że różnice w wadze przesyłki wynikają z tego, że odbiorca dokonał prób na części produktu. Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że zarzut braku zgodności ilości towaru poprzez dodanie jednego uszkodzonego opakowania, z którego została pobrana próba przez odbiorcę (o czym świadczy jego waga) i uznanie w związku z tym przesyłki za niespełniającą wymagań do powrotu, jako rzekomo poddanej manipulacji jest bezzasadny. Za taką oceną przemawia okoliczność, że wszystkie pozostałe worki były oryginalnie zapakowane, z logo A. Sp. z o.o. i z prawidłowym oznakowaniem produktu, a dodanie tego jednego niepełnego opakowania do przesyłki nie może być oceniane jako manipulacja, którą miał na myśli ustawodawca formułując ostatnio wskazany przepis.

W tym stanie rzeczy ocena organu okazała się być nieprawidłowa i dowolna.

Numer plomby jak i konosament (...) skarżąca spółka otrzymała od firmy transportowej i na tej podstawie zostały złożone dokumenty w formie prenotyfikacji poprzez firmę M. Po otrzymaniu protokołu pokontrolnego skarżący przedstawił organowi wyjaśnienia firmy transportowe, z których jednoznacznie wynikało, że w konosamencie spedytorskim wystawionym przez agenta armatora nie została uwzględniona plomba (...). Po korekcie dokument został przedstawiony Granicznemu Lekarzowi Weterynarii, podobnie jak konosament armatorski nr (...), potwierdzający prawidłowość umieszczonych na przesyłce plomb. Zgodnie z tym dokumentem przesyłka opatrzona była w dwie plomby - (...) oraz (...), która to towarzyszyła przesyłce od momentu załadunku do momentu przeprowadzenia kontroli tożsamości przesyłki, co - jak słusznie podnosi skarżący - potwierdza brak manipulacji przesyłką od początku do końca transportu. Na taką opinię wpływa fakt, że nienaruszona plomba (...), zdjęta została dopiero podczas przeprowadzonej kontroli w porcie w G. W swoich rozważaniach organ pominął także okoliczność, że objęta postępowaniem przesyłka stanowiła tzw. przesyłkę drobnicową LCL, gdzie opuszcza się konsolidację i związku z tym przesyłkę dotykają czynności dopuszczone przez prawo i nie mające wpływu na jej tożsamość, co potwierdza znajdujące się w aktach oświadczenie firmy E.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 omawianej ustawy właściwy organ w razie wątpliwości, co do spełniania przez produkt wymagań dotyczących zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt może przeprowadzić kontrole weterynaryjną aby potwierdzić lub wykluczyć to podejrzenie. Należy zgodzić się ze skarżącym, że w kontrolowanej sprawie wszelkie ustalenia zostały dokonane jedynie na podstawie oględzin opakowania zewnętrznego a nie właściwego produktu. Poddanie w wątpliwość spełniania przez produkt określonych dla niego wymagań jedynie na podstawie oględzin opakowań zewnętrznych stanowi istotne naruszenia zasad postępowania administracyjnego, w szczególności dowodowego. Przeprowadzone przez organ czynności wyjaśniające w ocenie Sądu nie dawały należytych podstaw do stwierdzenia, że objęta postępowaniem przesyłka stanowi zagrożenie dla zdrowia publicznego bądź zdrowia zwierząt, a w konsekwencji powinna być zniszczona w zakładzie utylizacyjnym.

Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ nie wyjaśnił okoliczności, że skarżąca spółka w piśmie z dnia 8 marca 2019 r. znak (...) otrzymała zgodę na powrót towaru do zakładu wydaną przez Zastępcę Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. W sytuacji, gdy wymienione w tym piśmie zostały spełnione, niezrozumiałe wydaje się cofnięcie owej zgody przez Zastępcę Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. pismem z dnia 28 sierpnia 2019 r. Lakoniczna, nie zawierająca żadnego uzasadnienia zmiana stanowiska nie może stanowić - wbrew twierdzeniu organu - przesłanki, o której mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej.

Sąd podzielił także stanowisko skarżącego, że organ w nieuzasadniony sposób wybrał rozwiązanie najbardziej dotkliwe dla strony tj. zniszczenie przesyłki w zakładzie utylizacyjnym. Nawet przy założeniu, że zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 34 ust. 2 omawianej ustawy, tj. weterynaryjna kontrola graniczna wykazała, że przesyłka produktów nie spełnia wymagań przywozowych lub taka kontrola wykaże nieprawidłowości, po złożeniu wyjaśnień przez osobę odpowiedzialną za przesyłkę, graniczny lekarz weterynarii wydaje decyzję w sprawie odesłania przesyłki poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej z tego samego granicznego posterunku kontroli do miejsca uzgodnionego z osobą odpowiedzialną za przesyłkę, przy użyciu tego samego typu środka transportu, w terminie 60 dni od dnia wydania decyzji, jeżeli wyniki weterynaryjnej kontroli granicznej oraz wymagania zdrowotne na to pozwalają. Dopiero po wyczerpaniu innych rozwiązań tj. gdy odesłanie przesyłki jest niemożliwe albo upłynął termin wskazanych 60 dni czy osoba odpowiedzialna za przesyłkę wyraziła na to zgodę, może być wydana decyzja o nakazaniu zniszczenia przesyłki.

Reasumując: należało uznać, że organ naruszył art. 7, 11, 75 § 1, 77 § 1, 78, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, w tym niedopuszczenie dowodu z badań laboratoryjnych przywożonego towaru, błędną izbyt dowolną ocenę materiału dowodowego oraz nieskonstruowanie uzasadnienia decyzji w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania. Uchybienia te doprowadziły organ do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 34 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej (Dz. U. 2019 poz. 260).

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.), wliczając do nich kwotę wpisu sądowego od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika.

Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, ponownie rozpatrując sprawę organ winien zastosować się do wskazań i oceny prawnej zawartych w niniejszym uzasadnieniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.