IV SA/Wa 3289/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - OpenLEX

IV SA/Wa 3289/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3031927

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2019 r. IV SA/Wa 3289/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka.

Sędziowie WSA: Aneta Dąbrowska (spr.), Wanda Zielińska-Baran.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) października 2018 r., nr (...) w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

P. S. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z (...) października 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie (...) Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) z (...) sierpnia 2018 r., w którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu rekreacyjno-wędkarskiego na działce nr (...) obręb (...), gm. (...).

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Burmistrz Miasta i Gminy (...) zwrócił się do (...) Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu rekreacyjno-wędkarskiego na działce nr (...) obręb (...), gm. (...).

(...) Dyrektor Ochrony Środowiska w (...) postanowieniem z (...) sierpnia 2018 r. odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji podkreślił, że realizacja planowanej inwestycji będzie się wiązać z naruszeniem zakazu określonego w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia (...) września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu (...) (Dz. Urz. Woj. (...) poz. (...)), tj. zakazu zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. Jednocześnie, organ pierwszej instancji stwierdził, że nie istnieją przesłanki do zastosowania odstępstw od ww. zakazu.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skarżący. Zdaniem żalącego się należało uzgodnić projekt decyzji o warunkach zabudowy przez zastosowanie odstępstwa od zakazu niszczenia siedlisk, który mówi o tym, że zakaz niszczenia tarlisk nie obejmuje amatorskiego połowu ryb, do którego należy budowa pomostu rekreacyjno - wędkarskiego. Ponadto przy realizacji inwestycji nie zostaną zniszczone siedliska. Dodatkowo zarzucił organowi pierwszej instancji brak wyczerpującego rozpoznania i oceny materiału w przeprowadzonym postępowaniu, oparcie przedmiotowego postanowienia na ustaleniach sprzecznych z istniejącym stanem faktycznym oraz prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania do władzy publicznej. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "Generalny Dyrektor") postanowieniem z (...) października 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z (...) sierpnia 2018 r. (błędne określając jako postanowienie z "(...) sierpnia"). W uzasadnieniu postanowienia Generalny Dyrektor wskazał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w toku postępowania uzgodnieniowego toczącego się na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, w odniesieniu do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W związku z tym, rolą (...) Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) było wyjaśnienie, czy w kontekście przepisów odnoszących się do obszarów chronionych dopuszczalna jest lokalizacja inwestycji objętej projektem decyzji o warunkach zabudowy. Lokalizacja planowanej inwestycja ma nastąpić w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu (...), na terenie którego obowiązuje uchwała Nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia (...) września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu (...) (Dz. Urz. Woj. (...) poz. (...)). Postępowanie wyjaśniające przeprowadzono w oparciu o ogólnodostępne materiały w formie map, udostępnione na oficjalnym portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii (http://mapy.geoportal.gov.pl), protokół i dokumentację fotograficzną z wizji terenowej przeprowadzonej (...) sierpnia, o której inwestor został skutecznie powiadomiony. Z analizy dostępnych materiałów wynika, iż realizację przedmiotowej inwestycji zaplanowano na działce nr (...), znajdującej się nad brzegiem jeziora (...). Na mapach satelitarnych widać wyraźnie roślinność szuwarową, porastającą linię brzegową jeziora. Z dokumentacji fotograficznej wykonanej podczas wizji terenowej wynika, że poza obszarem trzcinowiska, poniżej lustra wody, widać siedlisko roślinności podwodnej, a odnosząc się do wyników ekspertyzy oraz fotografii, można stwierdzić, że jest to siedlisko (...) (twardowodne oligo i mezotroficzne zbiorniki z podwodnymi łąkami ramienic Charetea), rozciągające się wzdłuż granicy trzcinowiska. Budowa pomostu jest planowana na wypłyconej zatoczce jeziora, również porośniętej ramienicami. Łąki ramienicowe porastające obszar wnioskowanej inwestycji są miejscem tarliska sielawy Coregonus albula oraz kozy Cobitis taenia. Ponadto jeziora ramienicowe są wyjątkowo wrażliwe na wszelkiego rodzaju działalność atropogeniczną. Zanikanie ramienic może być przyspieszone przez takie działanie i zjawiska jak: eutrofizacja, melioracje, osuszanie zbiorników, wydeptywanie czy mechaniczne usuwanie roślin w rejonie kąpielisk i pomostów (Adamski P., Bartel R., Bereszyński A., Kepel A., Witkowski Z. (red.) 2004. Gatunki Zwierząt (z wyjątkiem ptaków). Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 - podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 6, s. 237-240.). Występowanie ramienicy wzdłuż pasa szuwaru, odgrywa zasadniczą rolę w występowaniu tarlisk sielawy i kozy, zaś przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy umożliwia lokalizację pomostu w obrębie trzcinowiska i poza nim, zatem realizacja inwestycji nie pozostanie bez znaczenia dla występującej tam roślinności, odgrywającej ważną rolę w funkcjonowaniu populacji ww. gatunków ryb. Sam fakt wprowadzenia do trzcinowiska elementu antropogenicznego, jakim jest pomost, przyczyni się do fragmentarycznego zaniku siedliska, które jest wrażliwe na antropopresję. W ocenie Generalnego Dyrektora jest kwestią bezsporną, że budowa pomostu do celów rekreacyjno - wędkarskich będzie wiązała się ze zniszczeniem części siedliska łąki ramienicowej, będącej miejscem tarliska i składania ikry gatunku sielawy Coregonus albula i kozy Cobitis taenia, zatem zarzut dotyczący tego, że przy budowie pomostu nie dojdzie do zniszczenia siedliska jest niesłuszny. Odstępstwa od omawianego zakazu, w ocenie organu nie mają zastosowania w sprawie, ponieważ budowa pomostu nie jest czynnością związaną z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. Co się zaś tyczy wyjątku amatorskiego połowu ryb, organ wyjaśnił, że definicja amatorskiego połowu ryb zawarta w ustawie o rybactwie śródlądowym nie wskazuje, aby do prowadzenia takiego rodzaju połowu konieczne było istnienie pomostów, gdyż pozyskiwanie ryb może być prowadzone zarówno z brzegu, jak i z łodzi. Poza tym wyjątek dotyczy jedynie amatorskiego połowu ryb, nie natomiast inwestycji (tj. budowy pomostu) umożliwiających wykonywanie tej czynności. Planowana inwestycja nie dotyczy także wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych, zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, a także realizacji inwestycji celu publicznego (art. 24 ust. 2 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody), co wynika wprost z samego już charakteru planowanej do realizacji inwestycji. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego oparcia przedmiotowego postanowienia na ustaleniach sprzecznych z istniejącym stanem faktycznym, Generalny Dyrektor wskazał, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, dlatego też do akt dołączono przeprowadzoną w 2015 r. Ekspertyzę w zakresie występowania w jeziorze (...) na wysokości działki ewidencyjnej (...) obręb (...), gmina (...) nor, tarlisk, lęgowisk, miejsc rozrodu, złożenia ikry i schronień zwierząt oraz innych cennych elementów środowiska przyrodniczego. Ekspertyza została opracowana na podstawie wizji terenowej linii brzegowej jeziora (...) na odcinku 1700 m., na wysokości innej działki niż w przedmiotowym postępowaniu, niemniej jednak wizja terenowa potwierdziła, że charakter roślinności jest taki sam na przedmiotowej działce, jak i na obszarze objętym inwentaryzacją. Dalej niesłuszny jest także zarzut dotyczący braku wyczerpującego rozpoznania i oceny materiału w przeprowadzonym postępowaniu. Organ pierwszej instancji wykorzystał wszelkie dostępne materiały, które pomogły ustalić stan faktyczny sprawy oraz zorganizował wizję terenową, o której skutecznie powiadomił inwestora. Zdaniem Generalnego Dyrektora powyższe przemawia za utrzymaniem w mocy postanowienia organu pierwszej instancji.

P. S. w skardze wniósł o uchylenie postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z (...) października 2018 r. i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem:

1) przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., stosownie do art. 106 § 5 i art. 124 k.p.a. przez ich nienależyte zastosowanie i odmowę uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wyżej opisanej inwestycji, pomimo ustawowych przesłanek do wydania postanowienia,

- art. 6 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 23 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 2 u.o.p. w zw. z § 5 ust. 2 pkt 1 uchwały w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu (...) przez uznanie, że nie zachodzi przesłanka wyłączająca zakaz niszczenia tarlisk, podczas gdy zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały zakaz niszczenia tarlisk, złożonej ikry nie obejmuje amatorskiego połowu ryb, a ponadto przy realizacji przedmiotowej inwestycji tarliska nie będą niszczone; przez uznanie, że przy realizacji budowy pomostu będą niszczone siedliska,

- art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym przez jego błędną wykładnię i uznanie, że skoro ustawa nie precyzuje, że amatorski połów ryb może być prowadzony z pomostu, to budowa pomostu nie jest konieczna do takiego połowu;

2) przepisów prawa procesowego:

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 75 § 1 i 4, art. 80, art. 106, art. 124 k.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a także zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla niniejszej sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, w tym: brak wyczerpującego rozpoznania i oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności oparcie kluczowych dla sprawy ustaleń faktycznych, tj. fakt istnienia tarlisk w miejscu realizacji inwestycji na Ekspertyzie, która została sporządzona w sprawie nie związanej przedmiotowo z niniejszą sprawą, której obszar nie pokrywał się z miejscem realizacji inwestycji oraz toczącej się przed kilkoma latami; oparcie zaskarżonego postanowienia na faktach sprzecznych z istniejącym stanem faktycznym, tj. uznanie, że realizacja planowanego pomostu przyczyni się do zniszczenia miejsc tarliskowych sielawy oraz kozy, podczas gdy nie wynika to z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie; prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że dokumentacja dołączona do akt sprawy (protokół z wizji terenowej, fotografie, ogólnodostępne mapy, ekspertyza) nie pozwalała na jednoznaczne określenie stanu faktycznego. Twierdzenie organu drugiej instancji, że realizacja przedmiotowej inwestycji może zagrozić siedlisku łąki ramienicowej będącej miejscem tarliska i składania ikry gatunku sielawy i kozy, jest bezzasadne, gdyż w okolicy znajdują się pomosty, które przecinają roślinność bez uszczerbku dla siedlisk ryb. Ponadto, projektowany pomost do rekreacyjnego połowu ryb można uznać za inwestycję służącą do amatorskiego połowu ryb, która jest odstępstwem od zakazu wymienionego w art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska - w odpowiedzi na skargę - wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnego ustalenia stanu faktycznego, organ przytoczył treść art. 75 § 1 k.p.a. i wskazał, że jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, a także przeprowadzona w 2015 r. Ekspertyza opracowana na podstawie wizji terenowej linii brzegowej jeziora (...) na odcinku 1700 m., w postępowaniu dotyczącym innej działki niż przedmiotowa, niemniej wizja terenowa potwierdziła, że charakter roślinności linii brzegowej jeziora jest taki sam w miejscu planowanego pomostu, jak i na obszarze objętym inwentaryzacją. Do akt sprawy dołączono protokół oraz dokumentację fotograficzną z wizji terenowej przeprowadzonej w bieżącym roku, ale również protokół i dokumentację fotograficzną przeprowadzoną w 2016 r. dla przedmiotowej działki oraz ekspertyzę. Zatem były to dowody wystarczające do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu. Projekt decyzji o warunkach zabudowy przewiduje budowę pomostu nad jeziorem (...), którego linia brzegowa jest porośnięta roślinnością szuwarową, natomiast poza obszarem trzcinowiska, poniżej lustra wody, stwierdzono obecność siedliska roślinności podwodnej. Oględziny terenu przeprowadzone przez pracowników organu pierwszej instancji potwierdziły obecność chronionego siedliska (...) (twardowodne oligo i mezotroficzne zbiorniki z podwodnymi łąkami ramienic Charetea), rozciągające się wzdłuż granicy trzcinowiska. Realizację inwestycji zaplanowano na wypłyconej zatoczce jeziora, również porośniętej ramienicami. Wprowadzenie do trzcinowiska elementu antropogenicznego, jakim będą elementy pomostu, przyczyni się do fragmentarycznego zaniku siedliska, które jest wrażliwe na antropopresję. W ocenie organu jest kwestią bezsporną, że budowa pomostu do celów rekreacyjno - wędkarskich będzie wiązała się ze zniszczeniem części siedliska łąki ramienicowej, będącej miejscem tarliska i składania ikry gatunku sielawy Coregonus albula i kozy Cobitis taenia, zatem zarzut dotyczący tego, że przy budowie pomostu nie dojdzie do zniszczenia siedliska jest niesłuszny.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - zwanej dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z (...) października 2018 r. i utrzymane nim w mocy postanowienie (...) Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) z (...) sierpnia 2018 r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Decyzję o warunkach zabudowy - w myśl art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ((Dz. U. z 2017 r. poz. 1073) - dalej w skrocie: "u.p.z.p.") - wydaje organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, przez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający. Dotyczy ono oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Przedmiotem sprawy w postępowaniu uzgodnieniowym jest zajęcie stanowiska przez organ, któremu przedstawiono do uzgodnienia projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., jednym z organów uzgadniających decyzję o warunkach zabudowy jest regionalny dyrektor ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Inwestycja będąca przedmiotem uzgodnienia (budowa pomostu rekreacyjno-wędkarskiego) z racji zamiaru jej lokalizacji na działce nr (...) położonej w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu (...), czyli formy ochrony wymienionej w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. (obszar chronionego krajobrazu), była przedmiotem uzgodnienia (...) Dyrektora Ochrony Środowiska w (...). W wyniku przeprowadzonego postępowania (...) Dyrektor postanowieniem z (...) sierpnia 2018 r. nie uzgodnił projektu decyzji o warunkach zabudowy. Po wystąpieniu przez skarżącego z zażaleniem, postanowienie organu pierwszej instancji zostało utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem Generalnego Dyrektora z (...) października 2018 r.

Powodem odmowy uzgodnienia było po pierwsze stwierdzenie sprzeczności realizacji planowanej inwestycji z zakazem z § 5 ust. 1 pkt 1 (błędnie oznaczonym przez organ pierwszej instancji " § 4 ust. 1 pkt 1") uchwały Nr (...) Sejmiku Województwa (...) z (...) września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu (...) (zwanej dalej: "uchwałą"), jednocześnie odpowiadającym zakazowi określonemu w art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614); pod drugie niekwalifikowanie się planowanego przedsięwzięcia do któregokolwiek z wyjątków od zakazu określonych w treści § 5 ust. 1 pkt 1 oraz w § 5 ust. 2 uchwały, jednocześnie odpowiadających wyjątkom od zakazu określonym w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody.

Stosownie do § 5 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały, na Obszarze Chronionego Krajobrazu (...) - wprowadza się zakaz zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. Zakaz, o którym mowa w § 5 ust. 1, nie dotyczy:

1) wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa;

2) prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym;

3) realizacji inwestycji celu publicznego;

4) wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych (§ 5 ust.

2 uchwały).

W postępowaniu uzgodnieniowym ustalono, że teren, na którym planowana jest lokalizacja pomostu rekreacyjno-wędkarskiego (działka inwestycyjna nr (...)) znajduje się nad brzegiem Jeziora (...). Linię brzegową Jeziora porasta roślinność szuwarowa (zwarty, jednorodny, bez przerzedzeń, dobrze wykształcony szuwar właściwy - ok. 50 m w głąb Jeziora). Budowa pomostu jest planowana na wypłyconej zatoczce Jeziora porośniętej ramienicami. W części północnej i południowej od analizowanego terenu zlokalizowane są dwa pomosty (długości ok. 45 m w głąb Jeziora) stanowiące wyłom w strefie szuwaru. Łąki ramienicowe wzdłuż pasa szuwaru są miejscem tarła i bytowania sielawy (Coregonus albula) i kozy (Cobitis taenia). Jeziora ramienicowe są szczególnie wrażliwe na wszelkiego rodzaju działalność antropogeniczną. Zanikanie ramienic przyspiesza eutrofizacja, melioracje, osuszanie zbiorników, wydeptywanie czy mechaniczne usuwanie roślin w rejonie m.in. pomostów.

Wobec tak przedstawiającego się stanu rzeczy organy doszły do przekonania, że realizacja planowanej inwestycji, objętej projektem decyzji o warunkach zabudowy, a następnie jej użytkowanie, w zamierzonej lokalizacji, niepozostanie bez wpływu na występującą w obrębie roślinność, odrywającą ważną rolę w funkcjonowaniu populacji ww. gatunków ryb. Wprowadzenie do trzcinowiska pomostu jako elementu antropogenicznego przyczyni się do fragmentarycznego zaniku siedliska, wrażliwego na antropresję, pogorszenia stanu zachowania zbiorowiska ramienic w tym fragmencie Jeziora, co z kolei przełoży się na stan populacji sielawy oraz kozy, i w dalszej perspektywie przyczyni się do degeneracji istniejącego ekosystemu. Zwłaszcza, że już stan łąk ramienic w analizowanym obszarze ocenia się jako stan niezadawalający. Innym słowy, budowa i funkcjonowanie pomostu dla celów rekreacyjno - wędkarskich będą wiązały się ze zniszczeniem części siedliska łąki ramienicowej, będącej miejscem tarliska i składania ikry gatunku sielawy Coregonus albula i kozy Cobitis taenia.

Dalej, rozważając możliwość odstępstw od spornego zakazu, organy stwierdziły, po pierwsze brak możliwości zastosowania wyłączeń zawartych w treści samego zakazu, dotyczących amatorskiego połowu ryb i wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. Uzasadniając odparcie przedmiotowego odstępstwa organy słusznie sięgnęły do definicji "amatorskiego połowu ryb" unormowanej w art. 7 ust. 1 ustawy z 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1476), słusznie wnioskując, że warunkiem amatorskiego połowu ryb nie jest pomost (posiadanie pomostu, połów z pomostu). Zasadnie też uznały, że charakter planowanego pomostu uniemożliwia zastosowanie odstępstwa dotyczącego racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej, rybackiej i łowieckiej. Pomost jako obiekt mający pełnić funkcję rekreacyjno - wędkarską nie będzie związany z tego typu działalnością; po drugie także zasadnie negatywnie wypowiedziały się co do kwalifikacji zamierzenia inwestycyjnego do odstępstw od zakazu określonych w § 5 ust. 2 uchwały i art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody.

W świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, treści wydanych postanowień i odpowiedzi na skargę, należało odmówić trafności twierdzeniu skarżącego jakoby w sprawie doszło do niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego. Organy w toku postępowania podjęły wszelkie dopuszczalne prawem czynności, w efekcie zmierzające do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Do powyższych ustaleń doszły po dokonanej analizie zgromadzonego w trakcie postępowania materiału dowodowego. W skład tego materiału, weszła nie tylko negowana przez skarżącego ekspertyza sporządzona w 2015 r., ale obrazujące sporny teren mapy satelitarne i dokumentacja fotograficzna z 2018 r. i z 2017 r. oraz oględziny tego terenu przeprowadzone w 2018 r. Podczas samych oględzin bezspornie stwierdzono, że linia brzegowa Jeziora (...) w przewidywanym miejscu lokalizacji inwestycji porośnięta jest gęstym i zwartym pasem trzcinowiska o miąższości zgodnej ze wskazaniami ortofotomap, bez przerw w trzcinowisku, niewidocznym lustrem wody Jeziora. Tym samym uznano, że charakter linii brzegowej Jeziora (...) w miejscu zamierzonej lokalizacji pomostu nie odbiega od charakteru linii brzegowej na wysokości działki nr (...) (objętej ekspertyzą).

Sąd nie podzielił twierdzenia skarżącego jakoby oparcie ustaleń na dowodzie z dokumentu w postaci ekspertyzy sporządzonej w 2015 r. na potrzeby innej sprawy i dotyczącej innej działki (nr (...)) nad Jeziorem (...) (według skarżącego oddalonej w linii prostej o ponad 500 m od działki skarżącego nr (...)) było błędne. Ekspertyza ta, jak sam skarżący wskazuje, nie była jedynym, miarodajnym dowodem w sprawie, na którym organy oparły swoje ustalenia; pomimo sporządzenia jej w 2015 r. nie straciła na aktualności i nie można zgodzić się ze skarżącym, że dotyczyła obszaru odmiennego przyrodniczo od obszaru objętego postępowaniem. Chociaż została opracowana na podstawie wizji terenowej linii brzegowej jeziora (...) na odcinku 1700 m, na wysokości innej działki, czyli nie objętej zakresem przedmiotowego postępowania, to wizja terenu przeprowadzona na potrzeby niniejszego postępowania (w 2018 r.) potwierdziła, że charakter roślinności jest taki sam na przedmiotowej działce, jak i na obszarze objętym inwentaryzacją. Tym samym mogła wejść w skład materiału sprawy jako dowód posiłkowy, uzupełniający aktualne na 2018 r. ustalenia organów; w swojej treści odnosiła się także do innych miejsc poza obejmującym teren działki nr (...). Z jej treści m.in. wynika, że dalsza przebudowa trzcinowiska, tak we wskazywanym w niej fragmencie Jeziora (...), jak i w innych jego miejscach, nasili proces eutrofizacji powodując dalsze pogorszenie stanu zachowania zespołu ramienic; wskazuje na występowanie łąk ramienicowych i tarlisk sielawy oraz kozy charakterystycznych także dla obszaru części Jeziora terenu objętego projektem decyzji o warunkach zabudowy.

Organy w postępowaniu stosownie do regulacji art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód w sprawie dopuściły wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie było sprzeczne z prawem. W kontekście twierdzeń skarżącego należy też wskazać, że organ administracji publicznej zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., na którą powołuje się skarżący, jest zobowiązany nie tylko z urzędu, ale i na wniosek stron podejmować wszelkie czynności zmierzające do wyjaśnienia i załatwienia sprawy. Zatem skarżący, jako strona postępowania uzgodnieniowego, na każdym z jego etapów (w postępowaniu przed organem pierwszej instancji czy w postępowaniu zażaleniowym) miał prawo wykazać się inicjatywą dowodową, wnioskową czy uzupełniającą materiał dowodowy zgromadzony przez organy, tym sposobem stanowiącą źródło jego racji. Tymczasem skarżący przyjął postawę bierną. Nawet, będąc zawiadomiony, nie stawił się na oględziny terenu planowanej przez siebie inwestycji (dowód: protokół z przeprowadzenia oględzin (...) sierpnia 2018 r.).

Skarżący powołuje się na istnienie w sąsiedztwie dwóch pomostów, o których wspominał sam organ pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia. Okoliczność ta jednak nie oznacza, że przedmiotowa odmowa uzgodnienia jest nieprawidłowa. Skarżący gołosłownie stwierdził, że istnienie tych pomostów świadczy, że ich eksploatacja odbywa się bez uszczerbku dla roślinności stanowiącej siedliska ryb oraz rozwoju ich populacji i, że budowa kolejnego nie zagrozi miejscowej faunie i florze. Z kolei przeprowadzone postępowanie względem pomostu planowanego przez skarżącego doprowadziło organy do odmiennego wniosku. Ponadto zastany sposób zagospodarowana linii brzegowej Jeziora (...), właściwy dla danego stanu faktycznego i prawnego, nie może przemawiać w obecnym stanie faktycznym i prawnym za jego kontynuacją, przesądzać o wynika kontrolowanej sprawy.

Z powyższego też wynik, że organy nie podzieliły twierdzenia skarżącego aby przedmiotowy pomost, który - zgodnie z założeniem skarżącego - ma być wykorzystywany do amatorskiego połowu ryb wpisywał się w powyższe wyłączenie z zakazu określonego w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały. Organy trafnie wyjaśniły, że definicja amatorskiego połowu ryb (przytoczona w stanie sprawy) zawarta w ustawie o rybactwie śródlądowym nie wskazuje aby do prowadzenia takiego rodzaju połowu konieczne było istnienie pomostów, gdyż pozyskiwanie ryb może być prowadzone zarówno z brzegu, jak i z łodzi. Danie możliwości amatorskiego połowu ryb oznacza rozumienie tego wyjątku jako czynności, działania i nieutożsamianie z działaniami negatywnymi wymienionymi w regulacji § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały, tj. zabijaniem zwierząt czy niszczeniem np. tarlisk, tylko z działaniem pozytywnym, które nie będzie czynione z niekorzyścią dla wymienionych w tym przepisie elementów środowiska. Zatem wyjątek dotyczy jedynie czynności (działania) - amatorskiego połowu ryb, a nie inwestycji, czyli budowy pomostu, umożliwiającej wykonywanie tej czynności. Dalej, na odparcie zasługuje argumentacja skarżącego sprowadzająca się do wykazania, że zamierzona inwestycja winna zostać zaliczona do drugiego z wyjątków, dopuszczalnego na zasadzie uregulowania § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały. Według Sądu spornej inwestycji nie można rozważać w kategoriach wykonywania czynności związanej z racjonalną gospodarką, w tym przypadku z gospodarką rybacką. W tym aspekcie Sąd w całej rozciągłości podziela stanowisko organów wyrażone w wydanych w sprawie postanowieniach.

Nadto, skarżący błędnie powołał się na wyłączenie z zakazu określone w art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody jako, że wyłączenie to dotyczy parków krajobrazowych, a nie obszarów chronionego krajobrazu.

Wszystko to dowodzi, że w sprawie nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a i Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.

Wobec wykazanej zgodności z prawem wydanych w sprawie postanowień nie uwzględniono skargi.

W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.