Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2746050

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 13 marca 2018 r.
IV SA/Wa 3015/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Borkowska.

Sędziowie WSA: Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Tomasz Wykowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2018 r. sprawy ze skargi (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) września 2017 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) września 2017 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...), dalej "SKO", na podstawie art. 1, art. 2, art, 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1659 z późn. zm.)) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), dalej "k.p.a." w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. odwołania złożonego przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...), dalej "Skarżący", "Spółka", od decyzji wydanej przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta (...) Zastępcę Prezydenta Nr (...) z dnia (...) czerwca 2017 r., którą nałożono na Spółka karę pieniężną w wysokości 13 336,85 zł za nieosiągnięcie w 2016 r. wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji odpadów: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła wynoszącego 18%, utrzymało tę decyzję w mocy.

Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący.

Zawiadomieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. Prezydent Miasta (...) poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary administracyjnej za niewykonanie obowiązku określonego w art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, tj. nieosiągnięcia w 2016 r. wymaganego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz. U. poz. 2167) poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji odpadów: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w wysokości 18%.

Pismem z dnia 23 maja 2017 r. Spółka złożyła pisemne stanowisko w sprawie wskazując, iż odbierane przez Spółkę odpady są już pozbawione frakcji odpadów, takich jak papier, metal, tworzywa sztuczne i szkło. Z uwagi na odbieranie odpadów segregowanych przez inne podmioty, odbierane odpady komunalne są zubożone o frakcje odpadów surowcowych, Ponadto podmioty odbierające odpady komunalne nie odbierają odpadów segregowanych, co czyni obiektywnie niemożliwym odbiór odpowiedniej ilości takich odpadów i osiągnięcie tym samym określonych i wymaganych poziomów recyklingu. Spółka dodatkowo podała, iż nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu było podyktowane obiektywną i całkiem niezależną przyczyną od działalności Spółki, problem ten dotknął również innych podmiotów obierających odpady w regionie. Do pisma dołączono informacje P.H.U. (...) oraz (...) o odbieraniu odpadów segregowanych przez firmę inną niż skarżąca spółka.

Ustalając stan faktyczny organ I instancji wskazał, że w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r., (...) Sp. z o.o. osiągnęła poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji odpadów: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w wysokości 6,28%. Obliczona przez organ kara pieniężna za nieosiągnięcie wymaganego poziomu wynosi 13 336,85 zł.

Decyzją Nr (...) z dnia (...) czerwca 2017 r., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta (...) Zastępca Prezydenta nałożyło na (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością karę pieniężną w wysokości 13 336,85 zł za nieosiągnięcie w 2016 r., wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji odpadów; papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła wynoszącego 18%. W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji w sposób szczegółowy przedstawił sposób obliczenia wysokości nałożonej administracyjnej kary pieniężnej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca Spółka zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów proceduralnych i materialnych, tj.: art. 1, art. 6, 7, 7a i 75 oraz 78 i 80 k.p.a., art. 3b, 9x ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych. Jednocześnie Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z wyników badań, przeprowadzonych przez akredytowane laboratorium badawcze, na okoliczność składu morfologicznego odbieranych przez Spółkę na terenie Miasta (...) odpadów komunalnych. Zdaniem Spółki organ I instancji pominął istotne w sprawie działania, które powinien był przeprowadzić z urzędu, aby ustalić stan faktyczny sprawy - pominął przedstawiane przez Spółkę wyjaśnienia w zakresie niemożliwości osiągnięcia na terenie Miasta (...) tzw. celów ekologicznych. Spółka wywodziła, iż obiektywnie nie jest możliwe osiągnięcie zakładanych prawem celów ekologicznych. Spółka wskazała, iż w sytuacji, gdy odbierała ona de facto wyłącznie zmieszane odpady komunalne, nie było możliwym karanie jej w zakresie nieosiągnięcia celów ekologicznych. Osiągniecie 18% poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji poszczególnych odpadów uniemożliwił bowiem sam skład odpadów zmieszanych. Poziom ten należy wyliczać i uwzględniać biorąc pod uwagę kompleksowo masę odebranych odpadów, ale również ich charakterystykę. W ocenie Spółki właśnie w ten sposób należy interpretować znajdujące zastosowanie w. sprawie normy ustawowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) rozpatrując przedmiotową sprawę nie znalazło podstaw do uchylenia skarżonej decyzji.

Wskazało, że zgodnie z art. 9g ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r. poz. 1289) - dalej "u.c.p.g.", "ustawa", podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3b ust, 2 i art. 3c ust. 2. u.c.p.g.

Stosownie do treści art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu: recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust, 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania.

Na podstawie art. 3b ust. 2 ustawy Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz. U. z 2016 r., 2167) - dalej rozporządzenie.

W § 1 rozporządzenie określa:

1) poziomy recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła,

2) poziomy recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne - w poszczególnych latach do dnia 31 grudnia 2020 r., a także sposób obliczania tych poziomów.

Zgodnie z § 2 rozporządzenia poziomy recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych są określone w załączniku do rozporządzenia. Z przywołanego załącznika wynika, iż w roku 2016 poziom ten został ustalony na 18%.

Ustawodawca w § 3 rozporządzenia wskazał, iż poziomy recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła oblicza się na podstawie ustawowego wzoru.

W niniejszej sprawie ustalono, iż (...) Sp. z o.o. odbiera odpady komunalne z terenu miasta (...) na podstawie wpisu Nr (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, prowadzonego przez Prezydenta Miasta (...). Odwołująca Spółka, na co sama również wskazuje, odbiera odpady komunalne z nieruchomości niezamieszkałych położonych na terenie miasta (...) w oparciu o umowy zawierane z właścicielami nieruchomości.

Spółka (...) odbierała odpady w roku kalendarzowym 2016. Z tego tytułu składała do organu I instancji półroczne sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych, Są to sprawozdania z (...) lipca 2016 r., (...) stycznia 2017 r. oraz (...) lutego 2017 r. Z analizy przedłożonych sprawozdań wynika, iż łączna masa odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych za rok 2016 wyniosła 1911,58 Mg (Mo). Łączna masa odpadów papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła poddanych recyklingowi i przygotowanych do ponownego użycia, odebranych przez odwołującą Spółkę, w roku 2016 wyniosła 59,19 Mg (Mrpmts). Udział łączny odpadów papieru, metali, tworzyw sztucznych, szkła i wielomateriałowych w składzie morfologicznym odpadów komunalnych, na podstawie aktualnego Krajowego planu gospodarki odpadami) wynosi 49,3% (Umpm (s).

Łączną masę wytworzonych odpadów papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła, pochodzących ze strumienia odpadów komunalnych z gospodarstw domowych oraz od innych wytwórców odpadów komunalnych, wyrażoną w Mg, organ I instancji obliczył również w oparciu o wzór zamieszczony w rozporządzeniu - Mwpmts = Mo x Um pmts -1911,58 Mg x 49,3% = 942,408 Mg.

Zgodnie ze wzorem zamieszczonym w cytowanym rozporządzeniu organ I instancji wyliczył także - Ppmts - poziom recyklingu - 59,19 Mg: 942,408 Mg x 100% = 6,281%.

Przy przyjęciu wskazanego w rozporządzeniu poziomu recyklingu w wysokości 18% brakująca masa odpadów papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła wyrażonych w% będzie różnicą 18% oraz poziomu recyklingu osiągniętego przez odwołującą Spółkę, co daje 11,719%.

Brakująca masa odpadów papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła do osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia wynosi zatem 11,719%: 100% x 942,408 Mg (Mwpmts) = 0,11719 x 942,408 Mg = 110,441 Mg.

Zgodnie z treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2015 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. z 2015 r., 1875), załącznik Nr 2, poz. 1051, jednostkowa stawka za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku w 2016 r. wynosi 120,76 zł/Mg.

Mając na uwadze powyższe, wysokość kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego w 2016 r. poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w stosunku do odebranych odpadów komunalnych z nieruchomości niezamieszkałych wynosi - 120,76 zł/Mg x 110,441 Mg = 13 336,85 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) dostrzegło w treści decyzji organu I instancji omyłkę pisarską w zakresie obliczeń - zamiast 11,719% organ I instancji do obliczeń przyjął 11,791%, jednakże wyliczenie matematyczne brakującej masy odpadów dało prawidłowy wynik - 110,441 Mg. Powyższa okoliczność nie miała wpływu na ustalenie wysokości kary.

W toku rozpoznawania przedmiotowej sprawy Spółka nie kwestionowała, iż nie osiągnęła w roku kalendarzowym 2016 wymaganego przepisami rozporządzenia poziomu recyklingu na poziomie 18%. Nie kwestionowała również danych przyjętych do obliczenia kary, wynikających ze sprawozdań półrocznych składanych przez Spółkę organowi I instancji w związku z prowadzoną działalnością. Spółka, w toku postępowania podnosiła, iż obiektywnie nie jest możliwe osiągnięcie zakładanych prawem celów ekologicznych, na dowód czego przedkładała dowody. Spółka wskazywała, iż w sytuacji, gdy odbierała ona de facto wyłącznie zmieszane odpady komunalne, nie było możliwym karanie jej w zakresie nieosiągnięcia celów ekologicznych. Osiągniecie 18% poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji poszczególnych odpadów uniemożliwił bowiem sam skład odpadów zmieszanych. Poziom ten, w ocenie Spółki, należy wyliczać przy uwzględnieniu nie tylko kompleksowej masy odebranych odpadów, ale również ich charakterystyki. W ocenie Spółki nie jest społecznie usprawiedliwione, aby karać ją za okoliczności zupełnie od niej niezależne. Na dowód swoich twierdzeń Spółka przedłożyła "Analizę składu morfologicznego odpadów o kodzie 20 03 01 pochodzących z terenu miasta (...) z nieruchomości niezamieszkałych", sporządzoną przez (...) Sp. z o.o. w (...). Z treści przedłożonej analizy wynika, iż w badanej próbie odpadów stwierdzono: największy udział ma frakcja odpadów organicznych: 10,08%, najmniejszy udział ma frakcja odpadów metali (0,10%), szkła (0,30%) oraz odpadów wielomateriałowych (0,20%); w badanej próbie odpadów nie zanotowano odpadów niebezpiecznych; udział frakcji <80 mm wynosi 83,47%. Papier, tworzywa sztuczne, szkło oraz metale to objętościowo 1,55% składu odpadów w badanej próbie.

W myśl art. 9g ustawy podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3b ust. 2 i art. 3c ust. 2, zaś stosownie do treści art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu: recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami.

Organ odwoławczy dokonał wykładni językowej tych przepisów i wskazał na dyrektywę tożsamości znaczeniowej, która nakazuje jednakowo interpretować zwroty o identycznym brzmieniu, występujące w tym samym akcie prawnym. Podczas dokonywania wykładni interpretator zakłada istnienie "racjonalnego prawodawcy". Przyjmuje mianowicie, iż prawodawca tworzy przepisy prawa zgodnie z zasadami techniki prawodawczej i posługuje się w sposób poprawny językiem, w którym napisane są przepisy prawa. W oparciu o to założenie formułowana jest kolejna dyrektywa wykładni językowej, a mianowicie dyrektywa kompletności. Określa ona, że każdy z elementów przepisu coś znaczy, a sam przepis jest kompletny. Skoro zakładamy, że normodawca działał w sposób racjonalny, nie można uważać, że jakiś element tekstu prawnego jest zbędny, bądź też jakiegoś elementu w przepisie ustawodawca nie zawarł.

SKO stwierdził, że ustawodawca w treści cytowanych przepisów mówi wyraźnie i wprost, iż przedsiębiorca jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu (art. 9g) oraz, że przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej (art. 9x ust, 2 pkt 1). Ustawodawca, w omawianych przepisach, nie wskazał, iż przedsiębiorca może osiągną poziom recyklingu np. w sytuacji, gdy pozwala na to skład odbieranych przez niego odpadów, czy też może podlegać karze, albo wprost, że nie podlega karze, gdy z przyczyn od niego niezależnych nie może dotrzymać warunków z rozporządzenia. Ustawodawca zaprojektował sytuację odmienną - w ustawie użył sformułowań kategorycznych, jednoznacznych, których nie da się interpretować w różnoraki sposób. Intencją ustawodawcy bezsprzecznie było zobligowanie przedsiębiorców do dotrzymywania poziomów recyklingu oraz nakładanie na nich kar, gdy tych poziomów nie osiągną w sposób bezwarunkowy, bez miarkowania ich odpowiedzialności, czy też uwzględniania okoliczności faktycznych, indywidualnych. Gdyby ustawodawca chciał zastosować odstępstwa od nakładania kar, wówczas przewidziałby taką okoliczność wprost w treści ustawy w kontekście kary nakładanej w oparciu o art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy.

Powyższe rozumienie przepisu art. 9x ust. 2 pkt 1 pozostaje w zgodzie z dalszą treścią ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, bowiem w treści przepisu art. 9zc ustawodawca przewidział, iż przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 9x ust, 1 pkt 2-4, art. 9xa pkt 2, art. 9xb pkt 1, art. 9y ust. 1 pkt 2-4 i art. 9z ust. 1 pkt 2 i ust. 4, właściwy organ bierze pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu. W przepisie tym, który przewiduje miarkowanie kary oraz uwzględnianie przy wymierzaniu kary np. okoliczności niezależnych od przedsiębiorcy, ustawodawca nie wskazał kar wymierzanych na podstawie art. 9x ust. 2, stąd też, zdaniem organu, należy wywieść, iż intencją ustawodawcy było bezsprzecznie to, aby kara przewidziana w tym przepisie była karą obligatoryjną. Przepisy omawianej ustawy są pod tym względem kompletne i spójne, nie wykluczają się wzajemnie, stąd nie ma podstaw do tego, aby przyjąć, iż normodawca dopuścił możliwość odstąpienia od wymierzenia kary z art. 9x ust. 2, czy też jej miarkowania.

Takie rozumienie omawianych przepisów znalazło swoje potwierdzenie także w poglądzie doktryny. Wojciech Radecki (Utrzymanie czystości i porządku w gminach. Komentarz, wyd. V, WK 2016) wskazał, iż istotą deliktu administracyjnego z art. 9x ust. 2 jest nieosiągnięcie wymaganych poziomów. Kara pieniężna przewidziana w art, 9x ust. 2 należy do kategorii bezwzględnie określonych i jest obliczana w sposób wskazany w art. 9x ust. 3. Na takim też stanowisku stanęła judykatura. (np. wyrok WSA Rzeszowie z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1208/16). WSA w Gliwicach z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1429/14).

Celem sankcji administracyjnej jest zapewnienie przestrzegania prawa oraz wywołanie bądź zapowiedź wywołania negatywnych konsekwencji w przypadku naruszenia zakazu bądź nakazu wynikającego z obowiązującej normy. Z takim naruszeniem mamy do czynienia w tej sprawie. Znaczenia dla rozpoznawanej przedmiotowej sprawy nie mają okoliczności, iż Spółka odbierała odpady z terenów niezamieszkałych i były to wyłącznie odpady komunalne (zmieszane), zaś inne podmioty - z tych samych nieruchomości - odbierają odpady segregowane. Spółka (...), jako profesjonalista w danej branży, działająca na rynku od wielu lat, była świadoma konsekwencji wynikających z cytowanej ustawy za niedochowanie poziomów recyklingu. W celu zabezpieczenia swoich interesów, a zarazem dochowania ustawowych nakazów, winna w taki sposób konstruować umowy, aby zapewnić sobie możliwość zachowania poziomu recyklingu, określonego w rozporządzeniu. Bez znaczenia dla rozpoznania sprawy pozostaje również analiza przedstawiona przez Spółkę, a sporządzona przez akredytowane laboratorium, w zakresie morfologicznego składu odbieranych odpadów, bowiem ustawodawca, jak wskazywano powyżej, nie dopuścił w przepisach dotyczących nałożenia kary żadnych odstępstw oraz szczególnych okoliczności dotyczących możliwości zrealizowania ciążącego na podmiocie z mocy ustawy obowiązku. Kolegium zapoznało się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w tym również z przedłożoną analizą, zgromadziło w aktach dodatkowy materiał dowodowy i w świetle przytaczanych przepisów doszło do przekonania, iż organ I instancji w sposób prawidłowy zastosował wobec odwołującej Spółki sankcje przewidziane w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca spółka. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 6, 7 i 75 oraz 78 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.k.p.a. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób zapewniający poszanowanie dla zasady prawdy obiektywnej oraz dla zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz zasady działania w oparciu o przepisy prawa, jak również w praktyce pominięcie istotnych w sprawie dowodów i w konsekwencji przyjęcie przez SKO, iż decyzja Organu jest prawidłowa, pomimo jednoznacznego wykazania przez Spółkę, iż w analizowanym stanie faktycznym obiektywnie niemożliwe jest osiągnięcie zakładanych przepisem prawa poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji odpadów komunalnych tj. papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła wynoszącego 18%,

2) art. 75, 78 i art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i pominięcie zgromadzonych w sprawie dowodów i w konsekwencji pominięcie przez SKO (lecz także Organ), iż obiektywnie niemożliwe jest/było osiągniecie zakładanych przepisem prawa poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji odpadów komunalnych tj. papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła wynoszącego 18%.

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) Art. 3b, 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez błędną wykładnię tych przepisów i niezasadne przyjęcie, iż brzmienie tych przepisów nakazuje Organowi w każdej sytuacji faktycznej wymierzenie kary za nieosiągnięcie zakładanych przepisem prawa poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji odpadów komunalnych.

2) § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2167) - dalej "rozporządzenie", poprzez niewłaściwą wykładnię tych przepisów i w konsekwencji przyjęcie, iż Organ w sposób właściwy zastosował te normy prawne.

Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Organowi I instancji z wytycznymi z nakazaniem umorzenia tego postępowania i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego od Organu na rzecz Skarżącej według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka wskazała na brak poczynienia istotnych ustaleń w sprawie i pominięcie merytorycznych wyjaśnienia Spółki w zakresie obiektywnej niemożności osiągnięcia na terenie Miasta (...) wymaganych prawem tzw. celów ekologicznych. Tym samym, złamano zasadę działania zgodnie z regulacjami k.p.a. (czyli działania zgodnie z przepisami prawa) i de facto pominięto wnioski i ustalenia Spółki, przedkładane w toku postępowania. Tym samym w sposób istotny zaburzona została także zasada ustalenia w przedmiotowym postępowaniu prawdziwego stanu faktycznego, a w konsekwencji prawdy obiektywnej. Ponadto z naruszeniem art. 75 i 78 i 80 k.p.a. organ pominął istotne w sprawie dowody na podstawie których można było ustalić, że spółka z uwagi na rodzaj świadczonych usług obiektywni nie mogła osiągnąć ustawowych celów ekologicznych. Zdecydowana większość podmiotów, od których są odbierane odpady, przekazuje Spółce wyłącznie zmieszane odpady komunalne ((...)), zaś odpady gromadzone selektywnie są przekazywane do innych podmiotów. Z tego wynika, iż osiągnięcie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia (...) w analizowanych uwarunkowaniach faktycznych jest niemożliwa. Nadto, już na etapie postępowania przed SKO Spółka przedłożyła dowód (mający charakter de facto dokumentu urzędowego) dotyczący analizy składu morfologicznego odpadów o kodzie (...) (odpady zmieszane komunalne) pochodzących z terenu miasta (...) z obszaru nieruchomości niezamieszkałych. Dowód ten (badania laboratoryjne) przedłożony został na okoliczność, iż obiektywnie niemożliwe jest (było) osiągnięcie 18% poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji odpadów papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła z uwagi na skład morfologiczny odbieranych komunalnych odpadów zmieszanych. Skład ten bowiem (przy selektywnym zbieraniu przez właścicieli nieruchomości niezamieszkałych tzw. odpadów surowcowych) powoduje, iż w masie odbieranych odpadów zmieszanych jest bardzo niewielka ilość odpadów nadających się do odzyskania.

Przeprowadzenie dowodu z tego dokumenty było istotne i kluczowe. Stosownie bowiem do przepisu § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, poziomy recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła oblicza się, w przypadku podmiotów, o których mowa w art. 9g ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, na podstawie wzoru - Mwpm{s = Mo x Umpmts, gdzie bardzo istotna wartość tj. Umpmt, to udział łączny odpadów papieru, metali, tworzyw sztucznych, szkła i wielomateriałowych w składzie morfologicznym odpadów komunalnych. Przy czym, stosownie do regulacji rozporządzenia, wartość tą ustala się na podstawie aktualnego krajowego planu gospodarki odpadami lub na podstawie badań morfologii odpadów komunalnych wykonanych na zlecenie gminy lub podmiotu, o którym mowa w art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości.

Z uwagi na tą okoliczność w niniejszej sprawie, konieczne było ustalenie rzeczywistego składu morfologicznego tych odpadów przez akredytowane laboratorium. W tym też zakresie wskazano, iż wobec faktu, że właściciele nieruchomości, od których Spółka odbiera odpady komunalne przekazują jej wyłącznie zmieszane odpady komunalne, zaś tzw. odpady surowcowe gromadzą odrębnie (i przekazują innym podmiotom) - co wprost także wynika ze złożonych przez Spółkę sprawozdań - przyjęta wartość Umpmfs wynikająca z krajowego planu gospodarki odpadami (tj. wartość 0,493) jest zdecydowanie zawyżona. Z tego względu nie powinna być brana pod uwagę, przy obliczaniu osiągniętych przez Spółkę celów ekologicznych.

W oparciu o te badania oczywistym jest, że niemożliwe było uzyskanie 18% poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji odpadów papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła - w takim stanie faktycznym. Skoro bowiem podmioty, przekazujący Spółce odpady, prowadzą tzw. segregację u źródła, to w odbieranym strumieniu odpadów zmieszanych komunalnych w praktyce nie ma surowców możliwych do odzyskania w procesach recyklingu lub odzysku - co potwierdziły badania. Spółka otrzymuje bowiem odpad ((...)) o najgorszych parametrach w tym zakresie tj. odpad zanieczyszczony i w praktyce bardzo trudny do podania jakikolwiek intensywnym procesom zagospodarowania.

Dowód ten został co prawda przytoczony przez SKO w uzasadnieniu skarżonej decyzji, jednak został pominięty w toku postępowania dowodowego.

W ocenie Spółki, w sytuacji w której odbiera ona de facto wyłącznie zmieszane odpady komunalne, nie jest możliwe karanie jej w zakresie nieosiągnięcia tzw. celów ekologicznych. Fakt, iż Spółka w 2016 r.,. odbierała w 2016 r. w zdecydowanej większości wyłącznie odpady o kodzie (...) wynika wprost ze złożonych półrocznych sprawozdań. W całym roku 2016 Spółka odebrała aż około 1900 Mg zmieszanych odpadów komunalnych i tylko około 15 Mg odpadów gromadzonych selektywnie.

Przy takim stanie faktycznym obiektywnie niemożliwe jest (było) osiągnięcie 18% poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji odpadów papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Uniemożliwia to bowiem skład odpadów zmieszanych, który przy selektywnym zbieraniu przez właścicieli nieruchomości niezamieszkałych tzw. odpadów surowcowych (i ich dalszej sprzedaży/przekazywaniu innym podmiotom) powoduje, iż w składzie odbieranych odpadów zmieszanych jest bardzo niewielka ilość odpadów nadających się do odzyskania. Z pewnością są to ilości uniemożliwiające obiektywnie osiągnięcie wyżej wskazanego 18% poziomu. Stosownie do art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości, podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3b ust. 2 i art. 3c ust. 2, nie można Spółki karać za nieosiągnięcie tego poziomu. Poziom ten należy bowiem wyliczać i uwzględniać biorąc pod uwagę kompleksowo masę odebranych odpadów, ale także uwzględnić "charakterystykę i rodzaj obiektywnie odebranych odpadów. Z mocno zanieczyszczonych (mokrych) zmieszanych odpadów komunalnych nie da się odzyskać np. papieru, czy makulatury. Jeśli jeszcze dodatkowo właściciel nieruchomości odrębnie zbiera szkło, plastik, metal etc. i oddaje te tzw. odpady surowcowe innemu pomiotowi (a nie Spółce), to z odebranych odpadów komunalnych nie da się niestety wiele odzyskać.

W ocenie Spółki tak też należy interpretować te normy ustawowe. Przyjąć bowiem trzeba, iż racjonalny ustawodawca przewiduje, iż w pewnych sytuacji (wobec masy odebranych odpadów) niemożliwe jest osiągnięcie zakładanych celów ekologicznych. Z tego też powodu, nie jest społecznie sprawiedliwe i uczciwe by karać Spółkę za okoliczności zupełnie od niej niezależne. Co także istotne, działania Spółki tj. odbieranie wyłącznie najbardziej kłopotliwej frakcji odpadów tj. zmieszanych odpadów komunalnych muszą być potraktowane jako działania prospołeczne i mające na celu zapobieganie negatywnym skutkom środowiskowym.

W tym też zakresie, karanie Spółki karą pieniężną, na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nie może być uznane za zasadne. Jedynie bowiem proste i literalne "czytanie" tej normy prawnej mogłoby hipotetycznie znaleźć akceptację w zakresie tak wymierzonej kary. Tymczasem w niniejszym stanie faktycznym nie może być mowy o winie Spółki oraz o jakkolwiek przyczynieniu się Spółki w zakresie nieosiągnięcia zakładanych celów ekologicznych. Sytuacja w której Spółka nie ma obiektywnie technologicznej możliwości (z uwagi na charakterystykę odbieranych zmieszanych odpadów) by doprowadzić do uzyskania odpowiednio wysokich poziomów recyklingu, czy przygotowania do ponownego użycia, musi być uznana za wystarczająca przesłankę do wyłączenia odpowiedzialności Spółki w tym zakresie.

Z tych też powodów za całkowicie nieprzystające do niniejszej sprawy należy, zdaniem Skarżącej, potraktować wywody SKO w zakresie wykładni przepisów prawa. "Systemowo" analiza SKO w tym zakresie jest zapewne zgodna z poglądami akademickimi. Jednak w tego typu stanach faktycznych konieczne jest jednak dokonanie głębszej oceny doktrynalnej. Jak słusznie bowiem zauważa SKO w uzasadnieniu skarżonej decyzji (vide str. 6 uzasadnienia) "odstępstwo od wykładni językowej dopuszcza się dopiero wtedy, gdy po jej zastosowaniu dochodziłoby do rażąco niesprawiedliwych, czy irracjonalnych wniosków1'.

W świetle badań laboratoryjnych, przy takim składzie morfologicznym odbieranych odpadów, nie jest możliwe by osiągnąć 18% poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji odpadów papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła (np. udział szkła wynosi zaledwie 0,30%), to karanie Spółki w przedmiotowym zakresie jest niedopuszczalne, bowiem obiektywnie (z przyczyn niezależnych od Spółki) nie jest (nie było) możliwe uzyskanie określonych celów ekologicznych.

Okoliczności te są niezależne od Spółki i nie ma ona jakiegokolwiek wpływu na to by zmienić skład morfologiczny odbieranych odpadów. Zatem, jeśli osiągnięcie zakładanych celów ekologicznych (ich poziomu) określa się w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych, to naturalnym musi być, iż także skład morfologiczny tych odpadów musi być uwzględniany, czemu wyraz zresztą dają przepisy Rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd rozpoznał skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.").

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja wydana na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w zw. z art. 9 zb ust. 1 i 9 zf ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych a podstawą faktyczną było ustalenie, że skarżąca nie uzyskała w 2016 r. wymaganego poziomu recyklingu. Niesporny był poziom uzyskanego przez skarżącą spółkę recyklingu (6,281%), przy wymaganym 18%. Skarżąca zarówno w odwołaniu jak i w skardze kładła przede wszystkim nacisk na brak obiektywnej możliwości uzyskania wymaganego poziomu recyklingu ponieważ odbierała wyłącznie odpady zmieszane z nieruchomości niezamieszkałych.

Kara pieniężna za nie wykonanie obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. polegającego na osiągnięciu odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła przewidziana w art. 9x ust. 3 tej ustawy należy do kategorii bezwzględnie określanych, a jej wysokość zależy m.in. od brakującej masy odpadów komunalnych, wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami.

W ocenie Sądu, w świetle tych unormowań prawnych, organy w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy i na jego podstawie doszły do niewadliwego wniosku, iż trudności związane z niemożliwością uzyskania poziomu recyklingu nie mogą stanowić podstawy do odstąpienia od naliczenia kary pieniężnej.

Wykładnia literalna (językowa, gramatyczna) na którą zresztą powołuje się organ, prowadzi do wniosku, że ustawodawca w art. 9g u.c.p.g. w sposób kategoryczny, poprzez użycie sformułowana "jest obowiązany" nakłada na przedsiębiorcę obowiązek osiągnięcia w danym roku kalendarzowym poziomów recyklingu. Z przepisem tym koresponduje art. 9x pkt 2 tej ustawy który określa wysokość kary pieniężnej za niewykonanie tego obowiązku.

Dokonując tego rodzaju wykładni ustala się znaczenie i zakres wyrażeń zawartych w tekście prawnym biorąc pod uwagę język w którym zostały one sformułowane, reguły znaczeniowe i konstrukcyjne języka prawnego i naturalnego (tu polskiego) a także stosując się do reguł logicznego myślenia oraz specyficznych reguł logiki prawniczej. Wykładnia ta opiera się na analizie bezpośrednich słów i zdań, zawartych w konkretnym przepisie prawnym i jest ona zawsze dokonywana jako pierwsza przed np. wykładnią systemową i funkcjonalną przy której bierze się pod uwagę cel przepisu a także jego umiejscowienie w akcie. Dokonując wykładni językowej należy stosować się do konkretnych zapisów, interpretując przepis jako całość.

Taka wykładnia ww przepisów jasno wskazuje, że ustawodawca po pierwsze nałożył na przedsiębiorcę określony w normie obowiązek a pod drugie w przypadku nie zastosowania się do tego obowiązku przewidział obligatoryjną karę pieniężna której wysokość oblicza stosownie do art. 9x ust. 3 u.c.p.g. Nie ma zatem potrzeby do sięgania do innych wykładni prawa.

W art. 9z ust. 1 tej ustawy ustawodawca przewidział co prawda miarkowanie kar pieniężnych jednakże nie dotyczy ono kar wymierzanych na podstawie art. 9g. tej ustawy. Pominięcie w tym artykule stanu faktycznego odpowiadającego normie wyrażonej w art. 9g koresponduje z nią w sposób oczywisty i potwierdza, że nie wykonanie przez przedsiębiorcę poziomu recyklingu w danym roku kalendarzowym zawsze prowadzi do konsekwencji w postaci nałożenia na ten podmiot kary pieniężnej.

W związku z tym, zdaniem Sądu, organy dokonały niewadliwej wykładni ww norm i doszły do prawidłowego wniosku co do konieczności nałożenia na skarżącą kary pieniężnej.

Podkreślić należy, że skarżąca jako przedsiębiorca podejmując się konkretnego rodzaju działalności powinna liczyć się z ustawowymi wymaganiami wynikającymi z obowiązujących przepisów, w tym brać m.in. pod uwagę rodzaj odbieranych odpadów. Obowiązek zapewnienia poziomu recyklingu wynika z przepisów rangi ustawowej. Podmiot który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swe przedsiębiorstwo aby uzyskać jak najwyższy poziom recyklingu. Odbieranie odpadów z nieruchomości niezamieszkałych może wiązać się z mniejszą liczbą odpadów niesegregowanych, co jednak nie oznacza, że przedsiębiorca nie może zmotywować mieszkańców, do ich segregowania. (poprzez wskazywane przez organ dostarczanie worków na śmieci segregowane, co zwiększy możliwość recyklingu). Prowadzenie każdej działalności gospodarczej związane jest z pewnym ryzykiem niepowodzenia. Istnieje swoboda prowadzenia działalności gospodarczej co oznacza, że każdy podmiot gospodarczy ma możliwość wyboru czy chce czy nie podjąć takie ryzyko. Przerzucanie tego ryzyka na podmioty które przekazując odpady czyniąc je odpowiedzialnymi za ich skład (str. 9 skargi) jest nieuprawnione.

Czyni to niezasadnymi zarzuty naruszenia przez organ art. 9x ust. 2 pkt 1 i 3 u.c.p.g. i § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia.

Organ prawidłowo uznał, że przedstawione przez skarżącego badania laboratoryjne nie mają istotnego znaczenia w sprawie gdyż nawet obiektywna niemożliwość uzyskania ustawowego poziomu recyklingu nie ma wpływu na zasadność wymierzenia tej kary. Po prostu ustawodawca takiej możliwości nie przewidział. Tym samym dowody te (badania dotyczące składu morfologicznego odpadów) nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy a ich nie uwzględnienie nie stanowi o przekroczeniu przez organ swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. organ ma obowiązek dopuszczenia jako dowodu wszystkiego co przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. Chodzi zatem o takie dowody które mogą mieć znaczenia dla ustalenia istotnych w sprawie faktów. W tym aspekcie przedstawiony przez stronę skarżącą dowód nie był istotny gdyż nawet wykazanie iż skarżący nie mógł uzyskać wymaganego poziomu recyklingu z powodów od siebie niezależnych, nie skutkowałoby odstąpieniem od wymierzenia kary pieniężnej. Organ w uzasadnieniu decyzji odniósł się do tych dowodów i wskazał, że są nieistotne w kontekście obligatoryjności w zakresie uzyskania poziomu recyklingu.

Prowadzi to do wniosku, że zarzuty naruszenia przez organ art. 6,7,75, 80 k.p.a. nie są trafne.

Zwrócić należy uwagę, że ze znajdujących się w aktach administracyjnych sprawozdaniach podmiotu odbierającego odpady od właścicieli nieruchomości (k 2-7) wynika, że wbrew wywodom skargi, skarżący odbierał nie tylko niesegregowane odpady zmieszane komunalne ale i opakowania tworzyw sztucznych, papieru i tektury, szkła, z rozbiórek i remontów jak zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglane, ceramiczne, metalowe - które poddają się recyklingowi. Czyni to nierzetelnymi twierdzenia o odbiorze wyłącznie odpadów niesegregowalnych.

Organ nie dokonał, jak wywodzi skarga "bezrefleksyjnego karania" ale zastosował się do norm prawa materialnego, które nie przewidują w takich jak w tej sprawie okolicznościach, odstąpienia od ukarania.

Omawiane przepisy mają na celu osiągnięcie jak najwyższego tzw. poziomu ekologicznego poprzez zmotywowanie przedsiębiorców odbierających odpady do prowadzenia działalności nastawionej przede wszystkim na ociągnięcie tych celów. W innym przypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem. Recykling to odzysk w ramach którego odpady są ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub w innych (def. recyklingu zawarta w art. 3 pkt 23 ustawy o odpadach). Służy on zmniejszaniu ilości odpadów i zużycia surowców naturalnych i staje się jedną z najistotniejszych metod ochrony środowiska we współczesnym świecie. Ochrona środowiska jest jednym z podstawowych zadań Państwa (art. 5 Konstytucji R.P.). W związku z tym, działając w zgodzie z Konstytucją ustawodawca kreuje normy prawne pozwalające w jak największym zakresie realizować te cele. Omawiane regulacje służą szeroko pojętej ochronie środowiska.

Dając organowi narzędzie w postaci mechanizmu karania ustawodawca nie zamierzał tylko w ten sposób osiągnąć cele ekologiczne. W ocenie Sądu mechanizmy te mają zmotywować przedsiębiorców jak i podmioty wytwarzają odpady do podejmowania na szeroką skalę działań służących zmniejszeniu ilości ich wytwarzania w zakresie w jakim nie możliwy jest ich recykling. Co prawda odpowiedzialność pieniężna spoczywa w tym wypadku na odbiorcy tych odpadów to jednak i wytwórcy, gdyby mieli tego świadomość (co nie jest pewne) dążyliby do ograniczenia wytwarzania odpadów w ogóle w tym i tych których recykling nie jest możliwy. Zdaniem Sądu, to podmiot taki jak skarżący mógłby przyczynić się do zwiększenia świadomości wytwórców w tym przedmiocie. W konsekwencji mógłby uniknąć kary w ogóle lub kara byłyby wymierzona w mniejszej wysokości w sytuacji gdy poziom recyklingu byłby wyższy.

Wszystkie zarzuty skargi dotyczące w istocie wadliwości uregulowań ustawowych (postulat wyłączenia karania podmiotów odpierających wyłącznie odpady komunalne zmieszane czy dotyczące obiektywnych okoliczności związanych z niemożliwością uzyskania wymaganego poziomu recyklingu) to zarzuty do ustawodawcy a nie do organu czy sądu. Organy, zgodnie z art. 6 k.p.a. działają na podstawie przepisów prawa i reguła ta została zastosowana w niniejszej sprawie.

Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.