Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1471935

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 10 marca 2014 r.
IV SA/Wa 2872/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.).

Sędziowie WSA: Anna Falkiewicz-Kluj, Tomasz Wykowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2014 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia (...) października 2013 r. nr (...) w przedmiocie wydalenia z terytorium RP - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) października 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania E. S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) lipca 2013 r. orzekającą o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określającą termin dobrowolnego opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna oraz orzekającą o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 5 lat licząc od dnia wykonania decyzji lub, gdy decyzja nie zostanie wykonana - od ostatniego dnia, w którym powinna zostać wykonana.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił następujący stan sprawy.

W dniu 23 kwietnia 2013 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w K. wystąpił do Wojewody (...) z wnioskiem o wydanie decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatela (...) E. S., wskazując w uzasadnieniu, że cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez zalegalizowanego pobytu w jakiejkolwiek formie, zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w Rzeczypospolitej Polskiej za umyślne przestępstwo i jego pobyt stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Wojewoda (...) wydał w dniu (...) lipca 2013 r. powyżej opisaną decyzję, w podstawie prawnej powołując art. 88 ust. 1 pkt 1, 5 i 9 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.).

Rozpatrując odwołanie pełnomocnika E. S. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że art. 88 ust. 1 pkt 1, 5 i 9 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli:

- przebywa na tym terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium;

- jego dalszy pobyt stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej;

- zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w Rzeczypospolitej Polskiej za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

Organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy wynika, iż cudzoziemiec podczas swojego pobytu w Polsce wielokrotnie wchodził w konflikt z prawem:

- wyrokiem Sądu Rejonowego W. z dnia (...) sierpnia 2011 r. sygn. akt (...) za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w związku z art. 279 § 1 k.k. i art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1kk-za usiłowanie i dokonanie w nocy (...) kwietnia 2011 r. wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami włamań do (...) i kradzież pieniędzy cudzoziemcowi wymierzono mu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności i zawieszono jej wykonanie na okres próby 3 lat oraz zobowiązano do naprawienia szkody. Wyrok uprawomocnił się w dniu 20 grudnia 2011 r.

- wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia (...) grudnia 2011 r. sygn. akt (...) cudzoziemiec został skazany za przestępstwo z art. 13 § 1kkw związku z art. 282 k.k. za to, że w okresie od maja do czerwca 2011 r. działając wspólnie z innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, stosując przemoc i grożąc zamachem na życie i zdrowie oraz gwałtownym zamachem na mienie dwóm obywatelom (...), które to groźby wywołały u nich uzasadnione obawy, że zostaną spełnione, został skazany został na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Cudzoziemiec rozpoczął odbywanie kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności dopiero w dniu 2 października 2012 r. (w dniu 31 maja 2012 r. został wydany nakaz doprowadzenia go do zakładu karnego. Ponadto, z uwagi na fakt ukrywania się cudzoziemca został za nim wydany list gończy).

Organ odwoławczy wskazał, iż w cudzoziemiec był w przeszłości trzykrotnie skazany wyrokami, które uległy zatarciu, tj. wyrokiem Sądu Rejonowego K. z dnia (...) kwietnia 2008 r. sygn. akt (...) za wzięcie udziału w podrobieniu w celu użycia jako autentycznego dokumentu w postaci prawa jazdy i wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego co do oryginalności ww. dokumentu i na tej podstawie wyłudzenie dokumentu w postaci polskiego prawa jazdy, tj. za czyny z art. 270 § 1 k.k. i art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 kle (kara 10 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata); wyrokiem Sądu Rejonowego K. z dnia (...) czerwca 2009 r., sygn. akt (...) za podrobienie dokumentów w postaci trzech zaświadczeń o posiadaniu rachunku walutowego i złotówkowego w banku, tj. za przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. i art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (kara 7 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata); wyrokiem Sądu Rejonowego K. z dnia (...) kwietnia 2010 r. sygn. akt (...) za wyłudzenie działania automatów do gry, tj. wykroczenie z art. 121 § 2 kodeksu wykroczeń (kara grzywny).

Mając na uwadze powyższe ustalenia organ odwoławczy wskazał, że pobyt cudzoziemca w Polsce stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, a zatem zachodzą wobec niego przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Wprawdzie trzy wyroki orzeczone wobec cudzoziemca w latach 2008, 2009 i 2010 uległy zatarciu, jednak fakt, iż cudzoziemiec w trakcie pobytu w Polsce, kilkakrotnie popełniał wykroczenia i występki, i dwukrotnie został skazany prawomocnymi wyrokami sądów, mają negatywny wpływ na ocenę postępowania cudzoziemca w przyszłości. W niniejszej sprawie istotna jest wielokrotność popełnianych czynów, a także fakt, iż ich waga ulega zwiększeniu - od wykroczeń po występek, jakim jest wymuszenie rozbójnicze. W dniu (...) lutego 2013 r. Sąd Okręgowy w K. Wydział (...) Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń postanowił o warunkowym, przedterminowym zwolnieniu cudzoziemca z odbywania kary pozbawienia wolności, której koniec przypadał na dzień 27 września 2013 r.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że podstawowym obowiązkiem cudzoziemca, który chce przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązek lojalności wobec polskich władz wyrażający się w szczególności w przestrzeganiu obowiązujących w nim przepisów, (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2000 r. sygn. akt V SA 2523/00) i stwierdził zasadność wydania decyzji o wydaleniu E. S. z kraju. Cudzoziemiec dopuścił się przestępstw stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego za co został skazany w Polsce na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Następnie został warunkowo zwolniony z odbywania reszty tej kary i opuścił zakład karny.

Notoryczne jak dotychczas naruszanie przez cudzoziemca polskiego prawa - mimo nakładanych na cudzoziemca kar sądowych daje podstawę do uznania - zdaniem skarżącego - iż w przyszłości może on także dopuszczać się przestępstw, w związku z czym jego dalszy pobyt w naszym kraju będzie stwarzał zagrożenia dla ochrony porządku publicznego, a charakter powyższych przestępstw daje również podstawę do uznania, że pobyt cudzoziemca nie leży w interesie Rzeczypospolitej Polskiej. Organy administracji publicznej nie są zobligowane do respektowania wyboru przez cudzoziemca miejsca pobytu, jeżeli dopuszcza się on zachowań mogących stwarzać zagrożenie dla obywateli państwa przyjmującego lub dla interesów tego państwa. Charakter wskazanych wyżej przestępstw uzasadnia stwierdzenie, że dalszy pobyt cudzoziemca w naszym kraju będzie stwarzał zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy podkreślił, że wobec cudzoziemca nie został orzeczony zakaz opuszczenia kraju. Wobec powyższego uznał, że została wyczerpana dyspozycja art. 88 ust. 1 pkt 5 i 9 ustawy o cudzoziemcach.

Wobec cudzoziemca ma również zastosowanie art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, albowiem przebywa on nielegalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 88 ust. 1 pkt 1, pkt 5 i 9 ma charakter obligatoryjny i zobowiązuje organy administracji publicznej do wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca w przypadku określonym w tym przepisie. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 88 ust. 1 ww. ustawy ("cudzoziemcowi wydaje się decyzją o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej") podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia.

Stosownie do postanowień art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli:

1)

zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany,

2)

cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia;

3)

cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego na podstawie art. 53a ust. 2.

4)

cudzoziemiec posiada ważne zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, wydane przez inne państwo obszaru Schengen i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o tym obowiązku przez organ właściwy do wydania decyzji o wydaleniu.

Organ odwoławczy przytoczył postanowienia art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680). Przepis ten stanowi, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie:

1)

mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2002 r. Nr 127, poz. 1084); |

2)

naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu;

3)

jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, iż przytoczony art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie gwarantuje nieograniczonego prawa do łączenia z rodziną, ani też ochrony przed rozłączeniem z członkami rodziny, a jedynie ogranicza dyskrecjonalne uprawnienia państwa w kwestii ochrony wjazdu i pobytu oraz w zakresie wydaleń. Europejski Trybunał Praw Człowieka wymaga jednak istnienia silnych związków rodzinnych, jednoznacznego zaistnienia faktu ingerencji państwa oraz zaistnienia przeszkód uniemożliwiających zorganizowanie normalnego życia rodzinnego w innym państwie, z krajem pochodzenia włącznie oraz wyważenia praw jednostki w kontekście interesu ogólnego. Zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka art. 8 nie można interpretować "do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania".

Natomiast odnosząc się do kwestii pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską i posiadania dzieci z tego związku, organ odwoławczy wyjaśnił, iż w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności stwierdzono, iż każdy ma prawo do poszanowania swego życia prywatnego i rodzinnego i niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa za wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności luli ochronę praw i wolności innych osób.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, powyższe stanowisko nie narusza również przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa zasadnicza zapewnia wprawdzie prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym jak również prawo do nauki, jednak nie można traktować tego zapewnienia w kategoriach bezwarunkowej gwarancji w stosunku do osób nie wywiązujących się z obowiązku respektowania przepisów prawa obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak stanowi art. 83 Konstytucji RP, każdy, w tym również cudzoziemcy, mają obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie natomiast z art. 37 Konstytucji RP, cudzoziemcy mają prawo korzystania z praw zapisanych w Konstytucji z wyłączeniem okoliczności określonych w ustawach, a za taką okoliczność należy uznać przestrzeganie przepisów prawa określonych w ustawie o cudzoziemcach.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. S. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - obrazę przepisów Konstytucji RP, a w szczególności naruszenie zasad określonych w art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 47 i art. 48,

- naruszenie prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. oraz praw dziecka określonych w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych z dnia 20 listopada 1989 r. w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu,

- naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak również zlekceważenie interesu społecznego i słusznego interesu strony,

- naruszenie zasady legalizmu wyrażonej w art. 6 k.p.a. oraz zasady budzenia zaufania do organów państwa określonej w art. 8 k.p.a.,

- obrazę art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że organ oparł zaskarżoną decyzję wyłącznie na całkowicie nieostrym i nieprecyzyjnym pojęciu stanowienia zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, które to kryterium winno być stosowane ze szczególną ostrożnością oraz po wyjątkowo wnikliwej analizie zebranych w sprawie materiałów i dowodów, co w tym konkretnym przypadku nie miało miejsca.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga złożona w niniejszej sprawie nie jest zasadna.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 88 ust. 1 pkt 1, 5 i 9 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 15 z późn. zm.). Zgodnie z treścią cytowanego przepisu cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli:

1)

przebywa na tym terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium;

5)

jego dalszy pobyt stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej;

9)

zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w Rzeczypospolitej Polskiej za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

Dokonując literalnej wykładni powołanego przepisu podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "wydaje się decyzję" oznacza, że mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". Dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z dyspozycji omawianego przepisu. Ustawodawca w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przewidział pewne wyjątkowe okoliczności, które mogą powodować możliwość odstąpienia od wydania decyzji o wydaleniu, bądź jej wykonaniu. I tak zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach - decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli:

1)

zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia;

Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie:

1)

mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2002 r. Nr 127, poz. 1084);

1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.

Przepisu ust. 1 pkt 1a nie stosuje się w przypadku, gdy dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W ocenie Sądu, na gruncie powyższych unormowań prawnych i w świetle zgromadzonego materiału dowodowego organy administracji zasadnie przyjęły, iż skarżący przebywa na terytorium RP bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium, zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w Rzeczypospolitej Polskiej za umyślne przestępstwo, a przede wszystkim jego dalszy pobyt stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej.

Ma rację organ administracyjny, że dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium RP jest niepożądany. Cudzoziemiec popełnił w Polsce czyny przestępcze o dużym stopniu społecznej szkodliwości (kradzież, wymuszenia rozbójnicze). Za działania przestępcze, godzące w polski porządek prawny, został on skazany m.in. na karę 1 roku i 6 miesięcy bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty zasadniczej kary pozbawienia wolności w żaden sposób nie stwierdza pełnej resocjalizacji skazanego.

Daje to pełną podstawę do wyciągnięcia wniosków, iż dalsze pozostawanie cudzoziemca w Polsce zagraża porządkowi prawnemu.

Nie można inaczej wnioskować mając na uwadze charakter czynów przestępczych cudzoziemca, stopień ich szkodliwości, wielość tych czynów i ich rozciągnięcie w czasie oraz fakt, że cudzoziemiec nie jest podatny na działanie resocjalizacyjne bowiem wydanie w stosunku do skarżącego wyroków z warunkowym zawieszeniem ich wykonania nie powstrzymało go od popełniania dalszych przestępstw. W świetle tych wniosków nie zasługują na uwagę twierdzenia skarżącego dotyczące naruszenia prawa do życia rodzinnego. Podnieść należy, że cudzoziemiec posiadał rodzinę już w czasie, kiedy dopuszczał się popełnienia czynów przestępczych. Dobro rodziny i dbałość o nią nie powstrzymały cudzoziemca od działań przestępczych, zagrożonych bezwzględną karą pozbawienia wolności i nie przesądziły na korzyść działań cudzoziemca.

Odwoływanie się cudzoziemca do interesu rodziny było przedmiotem analizy obu organów administracji, czego dowodem są uzasadnienia decyzji. Oba organy jednomyślnie orzekły, że w tym konkretnym przypadku interes społeczny - czyli konieczność dbania, aby zachowywany był porządek publiczny i porządek prawny - przeważa nad interesem prywatnym cudzoziemca, to jest interesem rodziny.

Sąd podziela słuszność tego wniosku.

Dobro rodziny i ochrona przed rozłączeniem z członkami rodziny jest wartością samą w sobie, ale nie jest to wartość nieograniczona innymi prawami.

Przepis art. 18 Konstytucji RP stanowi, że rodzina jest pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy przepis nie może być rozpatrywany niezależnie od innych regulacji zawartych w Konstytucji, w tym art. 37 stanowiącego, że mogą być wyjątki odnoszące się do cudzoziemców określone ustawą, które zostały omówione powyżej.

W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym nie można dopatrzyć się istnienia podstaw do udzielenia zgody cudzoziemcowi na pobyt tolerowany. Nie ma też podstaw do przyjęcia, aby sam fakt posiadania rodziny w Polsce był bezwzględną przesłanką do niewydalania cudzoziemca z terytorium RP.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, to wskazać należy, że zgodnie z art. 8 konwencji każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Prawo do poszanowania życia rodzinnego nie ma więc charakteru absolutnego, ale ingerencję władzy publicznej w korzystanie z tego prawa powinny usprawiedliwiać okoliczności wskazane w art. 8 ust. 2 Konwencji, a zatem, by ingerencja władzy publicznej była konieczna i miała na celu ochronę wartości tam wskazanych. Ograniczenia prawa do życia rodzinnego muszą być proporcjonalne. Zasada proporcjonalności wymaga rozważenia sytuacji osobistej i rodzinnej cudzoziemca, w tym między innymi, długotrwałości pobytu w Polsce, ewentualnych przeszkód do zamieszkania z rodziną w kraju pochodzenia cudzoziemca, w tym skutków wynikających dla rodziny z przeniesienia życia rodzinnego do innego kraju. Wszystkie te argumenty zostały przez organ wyważone, a swoje odzwierciedlenie znalazły w uzasadnieniu wyroku.

Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów orzekających w sprawie istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. Organy obu instancji podjęły bowiem wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Zaskarżona decyzja została uzasadniona zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.