Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2760604

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 16 października 2017 r.
IV SA/Wa 28/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski.

Sędziowie WSA: Kaja Angerman (spr.), Grzegorz Rząsa.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2017 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) października 2015 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia (...) października 2015 r., nr (...), Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta (...) z (...) czerwca 2015 r., nr (...) orzekającą o wymeldowaniu R. P. z pobytu stałego z lokalu nr (...) przy ul. (...) w Z.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z 14 października 2014 r. L. P. wystąpiła o wymeldowanie R. P. z pobytu stałego z lokalu nr (...) przy ul. (...) w Z. Wnioskodawczyni stwierdziła, że R. P. nie przebywa ww. lokalu od grudnia 2002 r., a obecnie zamieszkuje przy ul. (...) w L.

W toku postępowania przed organem I instancji L. P. ponownie oświadczyła, że R. P. nie zamieszkuje w lokalu nr (...) przy ul. (...) w Z. od grudnia 2002 r. Wnioskodawczyni stwierdziła, że miejsce zameldowania na pobyt stały opuścił dobrowolnie i aktualnie mieszka w lokalu nr (...) przy ul. (...) w L. W mieszkaniu nie pozostawił żadnych rzeczy, które należałyby do niego. Ponadto wnioskodawczyni wskazała, że ostatni raz pojawił się w spornym lokalu 6 lat temu po odbiór korespondencji.

W piśmie z dnia 28 listopada 2014 r. R. P. oświadczył, że nie opuścił ww. lokalu, a w 2002 r. wyjechał jedynie do pracy. Opuszczenie przez niego miejsca zameldowania na pobyt stały nie miało charakteru stałego, bowiem chce on powrócić, kiedy jak stwierdził "będzie na to gotów". Wyjaśnił, że z mieszkania nie zabrał wszystkich swoich rzeczy, a od 2002 r. przebywa w wynajętym lokalu nr (...) przy ul. (...) w L., w związku z wykonywaną pracą. Nadto nie zamierza zmieniać miejsca pobytu stałego, ponieważ nie posiada tytułu prawnego do innego mieszkania.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika również, że B. L. w piśmie z dnia 12 marca 2015 r. wskazała, że R. P. od około 10 lat nie przebywa i nie mieszka ww. lokalu. Opuszczenie miejsca zameldowania na pobyt stały przez niego było dobrowolne i nie podejmował prób, aby do niego powrócić. B. L. wskazała, że posiada klucze do mieszkania L. P. i podczas jej wyjazdów opiekuje się zwierzętami. Dwa lub trzy razy dziennie bywa ww. lokalu i nigdy nie spotkała tam R. P. Ponadto w mieszkaniu nie znajdują się jego rzeczy osobiste.

Termin oględzin spornego lokalu wyznaczony przez organ I instancji dwukrotnie w dniach 29 grudnia 2014 r. i 16 lutego 2015 r. został odwołany z uwagi na wnioski skarżącego o zmianę tego terminu z powodu złego stanu zdrowia.

Prezydent Miasta (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2015 r. orzekł o wymeldowaniu R. P. z pobytu stałego z uwagi na spełnienie przesłanek określonych w art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r. poz. 388 z późn. zm.; dalej zwanej "ustawą o ewidencji ludności").

W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia R. P. (dalej zwany również "skarżącym") zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zdaniem odwołującego się opuszczenie przez niego miejsca stałego pobytu przy jednoczesnym zamiarze stałego w nim przebywania oznacza brak podstaw do wymeldowania go z ww. lokalu.

Organ odwoławczy pismem z dnia 24 lipca 2015 r. zwrócił się do organu I instancji o uzupełnienie materiału dowodowego w postaci oględzin lokalu i przesłuchania świadków.

W trakcie oględzin lokalu w dniu 25 sierpnia 2015 r. organ I instancji ustalił, że lokal składający się z 3 pokoi, kuchni oraz łazienki zamieszkuje jedynie L. P. Mieszkanie zastano w pełni umeblowane i wyposażone w sprzęt gospodarstwa domowego. Nie stwierdzono aby w lokalu znajdowały się ubrania bądź męskie środki higieny osobistej lub przybory toaletowe należące do R. P. L. P. oświadczyła, że jej były mąż - R. P. opuszczając lokal zabrał ze sobą wszystkie swoje rzeczy.

Organ I instancji przesłuchał także w charakterze świadków: D. K. i B. L.

W trakcie przesłuchania D. K., będąca sąsiadką L. P., zamieszkała w bloku przy ul. (...) od 30 lat, stwierdziła, że R. P. w miejscu zameldowania na pobyt stały nie przebywa od około 10 lat i przez ten okres go nie widywała. Natomiast w spornym lokalu zamieszkuje jedynie L. P.

Z zeznań B. L., która jest sąsiadką L. P., wynika, że od kilku lat posiada klucze do spornego lokalu i podczas wyjazdów L. P. zajmowała się jej mieszkaniem odwiedzając je 2 lub 3 razy dziennie. R. P. widziała około 7-8 lat temu, natomiast nie przebywa on w miejscu zameldowania na pobyt stały od 9-10 lat. Ponadto w mieszkaniu brak jest również rzeczy należących do niego.

Z akta sprawy wynika, że skarżący pismami z dnia 15 sierpnia 2015 r. wystąpił o zmianę terminów przeprowadzanych dowodów w związku z problemami zdrowotnymi.

Natomiast H. J. nie stawiła się na przesłuchanie z powodu obowiązków służbowych wskazując w piśmie z dnia 19 sierpnia 2015 r., że skarżący nie zamieszkuje ww. lokalu.

Wojewoda (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy na wstępie wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ustawy o ewidencji ludności, właściwy ze względu na położenie nieruchomości organ gminy na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu podejmuje decyzję o wymeldowaniu osoby, która opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego lub miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. Wskazała, że w świetle orzecznictwa pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Ponadto miejscem koncentracji życiowych interesów zameldowanego jest miejsce, w którym dana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję.

Wojewoda (...) w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy uznał, że skarżący nie zamieszkuje w spornym lokalu, co potwierdziła nie tylko wnioskodawczyni, ale i sam skarżący w piśmie z dnia 28 listopada 2014 r. Powyższy stan potwierdzają również oględziny lokalu oraz zeznania D. K. i B. L. Natomiast pismo H. J. z dnia 19 sierpnia 2015 r. zostało uwzględnione przez organ odwoławczy jako dowód pośredni, albowiem jej oświadczenie znajduje potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie wyjaśniające stanowiło podstawę do wymeldowania skarżącego z ww. lokalu.

Odnosząc się do stanowiska skarżącego w kwestii pozostawienia rzeczy w spornym lokalu organ II instancji stwierdził, że nie świadczy to o skoncentrowaniu przez skarżącego spraw życiowych w tym miejscu. Opuszczenie miejsca pobytu stałego nie musi być bowiem połączone z opróżnieniem zajmowanego mieszkania. Ponadto oględziny przeprowadzone przez organ I instancji wykazały, że w lokalu nie znajdują się rzeczy należące do skarżącego.

Organ odwoławczy wskazał również, że zamiar skarżącego dotyczący ponownego zamieszkiwania w miejscu stałego zameldowania nie może wpływać na ocenę aktualnego stanu faktycznego, dotyczącego stałego pobytu (lub jego braku). O ocenie charakteru pobytu w określonym miejscu decyduje bowiem nie tylko werbalna treść oświadczenia woli, lecz również okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty.

Argumenty dotyczące stanu zdrowia, przedstawione przez skarżącego, organ odwoławczy uznał za niemające wpływu na podejmowane rozstrzygnięcie.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. P. zarzucił naruszenie:

˗ art. 79 § 1 i 2 k.p.a. przez przeprowadzenie dowodu z oględzin i przesłuchania świadków bez udziału skarżącego,

˗ art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez przyjęcie, że ustalony stan faktyczny odpowiada hipotezie normy wyrażonej w tym przepisie.

Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wielokrotnie wnosił o przeprowadzenie dowodów w jego obecności, co nie zostało uwzględnione przez organ I instancji. Ponadto zdaniem skarżącego organ odwoławczy oceniając przesłanki wymeldowania nie zbadał czy opuszczenie lokalu przez skarżącego nastąpiło dobrowolnie.

Wnioskami z dnia 23 kwietnia 2016 r. oraz 29 września 2016 r. skarżący wniósł o odroczenie rozprawy ze względów zdrowotnych.

Postanowieniem z dnia 31 maja 2017 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.

Pismem z dnia 16 października 2017 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił skargę rozszerzając zarzuty o naruszenie:

˗ art. 79 § 1 i 2 k.p.a. przez przeprowadzenie dowodów pomimo nieobecności skarżącego i wniosku z 15 sierpnia 2015 r. o zmianę terminu przeprowadzenia czynności,

˗ art. 10 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie, co spowodowało braku udziału skarżącego w każdym stadium postępowania, w szczególności w przeprowadzonym dowodzie z oględzin i przesłuchania świadków, mimo złożonej dokumentacji medycznej,

˗ art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie i zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, m.in. zaniechanie wysłuchania skarżącego i przeprowadzenie postępowania dowodowego bez jego udziału,

˗ art. 81 k.p.a. przez niezastosowanie i uznanie za udowodnione okoliczności faktycznych wynikających z przeprowadzonych dowodów, co do których skarżący nie mógł się wypowiedzieć z powodu pozbawienia możliwości udziału w tych czynnościach,

˗ art. 8 k.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji w sprzeczności z zasadą pogłębiana zaufania do obywateli,

˗ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji,

˗ art. 35 ustawy o ewidencji ludności w sytuacji gdy nie została spełniona przesłanka opuszczenia przez skarżącego miejsca pobytu stałego (w miejsce wskazanego w skardze art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, która nie obowiązuje).

Uwzględniając powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W ocenie skarżącego przesłanka opuszczenia przez niego miejsca stałego pobytu nie została wykazana i udowodniona w prawidłowy sposób. Organ nie uwzględnił, że skarżący nie opuścił na stałe i dobrowolnie miejsca stałego pobytu, a jedynie z uwagi na warunki ekonomiczne (konieczności wykonywania pracy w innymi miejscu), a ponadto zamierza dalej przebywać w tym lokalu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu wobec niestwierdzenia przez Sąd naruszeń prawa w niej zarzuconych jak też takich, które sąd ma obowiązek stwierdzić z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.".

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 35 ustawy o ewidencji ludności zgodnie z którym, organ właściwy ze względu na położenie nieruchomości, której dotyczy meldunek, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu dysponującego innym tytułem prawnym do lokalu decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z art. 25 ust. 1 tej ustawy pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, wskazane regulacje expressis verbis uprawniają do wniosku, że kluczowe dla orzeczenia o wymeldowaniu jest ustalenie fizycznego opuszczenia miejsca dotychczasowego pobytu stałego oraz ustalenie faktu nieprzebywania w tym miejscu. Skoro bowiem pobyt stały uzasadniający zameldowanie wiąże się z zamieszkiwaniem (przebywaniem) w określonym miejscu, to brak tego elementu podważa jedną z podstawowych przesłanek meldunku oraz jego ewidencyjny charakter, który w aktualnym stanie prawnym został wprost sformułowany w art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności z 2010 r. Zgodnie bowiem z tym przepisem, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała.

Czynność zameldowania na pobyt stały, jak wskazano wyżej, nie tworzy prawa do lokalu, a stanowi jedynie konsekwencję określonego stanu faktycznego i jest związana z wystąpieniem dwóch przesłanek, tj.: przebywaniem w miejscu stałego pobytu oraz zamiarem stałego w nim przebywania. Przesłanką, która zawsze musi być spełniona aby możliwe było wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego jest ustalenie, że osoba ta trwale opuściła miejsce zameldowania, z zaniechaniem koncentrowania swoich spraw życiowych w tym miejscu. Wymeldowanie z miejsca stałego pobytu winno być zatem następstwem ustalenia zamiaru zerwania więzi z tym miejscem przez osobę zameldowaną, a także weryfikacji, czy zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów, przy czym zamiar taki określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia i zweryfikowania okoliczności. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, powinno mieć charakter trwałej rezygnacji z zamieszkania w lokalu będącym dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolnego wyprowadzenia się do innego miejsca.

Sąd stwierdza, że w okolicznościach faktycznych sprawy zasadnie organy uznały, że zostały spełnione przesłanki do wymeldowania skarżącego z pobytu stałego.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody (...), organ I instancji ustalił i wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący opuścił z własnej woli i w sposób trwały miejsce stałego pobytu tj. lokal nr (...) przy ul. (...) w Z., nie dopełniając obowiązku wymeldowania się. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał także organom na przyjęcie, że skarżący skoncentrował swoje sprawy życiowe przy ul. (...) w L.

Stan faktyczny sprawy, wbrew twierdzeniom skarżącego, został ustalony w sposób prawidłowy i nie wymagał przeprowadzenia dodatkowych dowodów w postaci przesłuchania skarżącego jak również uzupełnienia materiału dowodowego o oględziny lokalu i przesłuchanie świadków. We wniosku, jak również w trakcie przesłuchania w charakterze strony, L. P. (była żona skarżącego) oświadczyła, ze skarżący nie mieszka w lokalu nr (...) przy ul. (...) w Z. od grudnia 2002 r., a ostatni raz pojawił się w mieszkaniu 6 lat temu po odbiór swojej korespondencji. Fakt ten został potwierdzony przez samego skarżącego w piśmie z dnia 28 listopada 2014 r., w którym stwierdził, że w 2002 r. opuścił ww. lokal i od tego czasu przebywa w wynajętym lokalu w L. w związku z wykonywaną pracą. Powyższy stan został również potwierdzony przez B. L. w piśmie z dnia 12 marca 2015 r., która jest sąsiadką L. P. od 1996 r. B. L. oświadczyła, że od 9 lat nie spotkała skarżącego w spornym lokalu, a w czasie wyjazdów L. P. odwiedza jej mieszkanie 2-3 razy dziennie celem opieki nad zwierzętami. Ponadto w mieszkaniu nie znajdują się rzeczy, które należałyby do skarżącego. Skoro zatem zebrany materiał dowodowy potwierdził, że skarżący opuścił miejsce stałego zameldowania i zamieszkuje na stałe w innym miejscu, co sam potwierdził, to za zasadne należało uznać stanowisko organu pierwszej instancji o wystarczającym materiale dowodowym do rozstrzygnięcia sprawy. W tym wypadku odstąpienie od uzupełnienia materiału dowodowego przez przeprowadzenie dowodu z oględzin spornego lokalu należy uznać za uzasadnione. Podkreślenia wymaga, że organ I instancji kilkakrotnie próbował przeprowadzić oględziny spornego lokalu, jednakże skarżący za każdym razem składał wniosek o zmianę terminu z powodów zdrowotnych. Powyższe świadczy, że skarżący z wyprzedzeniem był informowany o przeprowadzanych dowodach w postępowaniu, gdyż oględziny spornego lokalu zostały w dniu 29 grudnia 2014 r. i 16 lutego 2015 r. odwołane z uwagi na wnioski skarżącego o zmianę terminu w tym zakresie.

Zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy o oględziny spornego lokalu i przesłuchania świadków, które potwierdziły jedynie wcześniejsze ustalenia. Wobec powyższego należało uznać za zbędne zlecenie uzupełnienia materiału dowodowego przez ten organ.

Zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy o oględziny spornego lokalu i przesłuchania świadków, które potwierdziły jedynie wcześniejsze ustalenia. Wobec powyższego należało uznać za zbędne zlecenie uzupełnienia materiału dowodowego przez ten organ. Skoro jednak te dowody zostały przeprowadzone, należy podkreślić, że organ nie dopuścił się naruszenia zasad postępowania, bowiem skarżący był powiadomiony o tych czynnościach z dużym wyprzedzeniem (6 sierpnia 2015 r.), co umożliwiało mu ustanowienie pełnomocnika, który mógł wziąć udział w tych czynnościach. Pełnomocnikiem mogła być każda upoważniona przez niego osoba. Nie było również żadnych przeszkód, by skarżący przekazał organowi prośbę o zadanie świadkom konkretnych pytań. Na koniec trzeba zauważyć, że skarżący wnioski o zmianę terminu planowanych czynności nadał w urzędzie pocztowym na tyle późno, że wpłynęły do organu w dniu, w którym czynności przeprowadzano (tj. 25 sierpnia 1915 r.), co zdaniem sądu usprawiedliwia działania organu. Skarżący ponosi jedynie konsekwencję swojego zaniechania, które spowodowało, że organ nie miał możliwości rozpatrzenia złożonych przez niego wniosków. W ocenie sądu nie było powodów do zmiany terminu przeprowadzenia dowodów, gdyż materiał dowodowy wskazuje, iż skarżący próbował jedynie wykorzystać sytuację zdrowotną i przysługujące mu uprawnienia procesowe do blokowania toku postępowania.

Odnosząc się do oceny deklarowanego przez skarżącego zamiaru przebywania w stałym miejscu zamieszkania, a raczej jego powrotu, stwierdzić należy, że sam zamiar przebywania w danym lokalu, czy też powrotu do mieszkania nie może stanowić przesłanki do dokonania zameldowania w nim na pobyt stały. Towarzyszyć mu musi przebywanie pod oznaczonym adresem, które polega na skoncentrowaniu w nim swoich osobistych i majątkowych interesów. Zatem dopiero zamiar przebywania połączony z faktycznym, potwierdzonym i legalnym pobytem przesądzają o prawie do zameldowania pod określonym adresem. Jak wynika z akt sprawy skarżący mimo deklarowanego zamiaru przebywania w spornym lokalu faktycznie w nim nie przebywa, jak również nie podejmuje żadnych działań, potwierdzających zarówno zamieszkiwanie jak i wolę trwałego pobytu.

Należało zatem stwierdzić, że w świetle prawidłowo dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, osoba objęta wnioskiem o wymeldowanie w spornym lokalu faktycznie nie mieszka i zerwała więzi z tym miejscem dobrowolnie, niedopełniając obowiązku wymeldowania, w związku z tym zachodzi przesłanka do wymeldowania danej osoby z pobytu stałego.

Z uwagi na powyższe za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 79 § 1 i 2, art. 80 i art. 81 k.p.a. W sprawie został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy, który stał się podstawą stwierdzenia, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego. W ocenie Sądu, nie ma również istotnego znaczenia fakt, że w postępowaniu organ administracyjny nie przeprowadził dowodu z przesłuchania świadka w osobie skarżącego, bowiem miał on zagwarantowany udział w trakcie całego postępowania administracyjnego jako jego strona i miał możliwość składania oświadczeń woli, z czego również skorzystał. Tym samym Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącego o naruszeniu art. 8 i art. 10 k.p.a.

Należy także wyjaśnić, że sąd nie znalazł podstaw do odroczenia rozprawy po raz kolejny na wniosek skarżącego i jego pełnomocnika z urzędu, bowiem po pierwsze skarżący był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, nie zachodziła potrzeba jego osobistego udziału w postępowaniu przed sądem, nie było przeszkód, by skarżący wyraził swoje stanowisko na piśmie, a w końcu stwierdzona jedynie zaświadczeniem lekarskim wystawionym przez lekarza rodzinnego infekcja stanowiła jedynie przeszkodę do przeprowadzenia zaplanowanego zabiegu, nie zaś do stawiennictwa w sądzie.

Z przytoczonych wyżej względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.