IV SA/Wa 258/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2599375

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2017 r. IV SA/Wa 258/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec.

Sędziowie WSA: Katarzyna Golat (spr.), Przemysław Żmich.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2017 r. sprawy ze skargi X. Z. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia (...) grudnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2015 r. nr (...).

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia (...) grudnia 2016 r. znak: (...), orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2015 r. nr (...), w przedmiocie odmowy Z. X. (określanego dalej jako skarżący) udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu zaskarżonego aktu organ przedstawił następujący stan sprawy.

W dniu 12 sierpnia 2015 r. Z. X. wystąpił do Wojewody (...) z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Wniosek uzasadniony został faktem pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką (...), X. L., wraz z którą przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek złożony został w trakcie nielegalnego pobytu cudzoziemca na terytorium Polski.

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) grudnia 2015 r. nr (...) odmówił udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia. Wojewoda (...) analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdził, iż nie potwierdza on faktu ubiegania się przez cudzoziemca o zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na więzi rodzinne, a jedynie próbę zalegalizowania nielegalnego pobyty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zaś prowadzenie życia rodzinnego ma na celu ułatwienie tego procesu.

W dniu (...) grudnia 2015 r., tj. w ustawowym terminie pełnomocnik cudzoziemca wniósł, za pośrednictwem Wojewody (...), odwołanie od powyższej decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zarzucając błędne ustalenia w zakresie posiadania przez niego źródła stabilnego i regularnego dochodu, wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania na terytorium Polski oraz ubezpieczenia zdrowotnego. Pełnomocnik podniósł również zarzut, iż przesłuchanie cudzoziemca było skoncentrowane wokół pytań, na które odpowiedzi wyłącznie chciał uzyskać Urząd. Załączone zostały wszelkie dokumenty potwierdzające prowadzenie przez cudzoziemca życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950.

W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do dyspozycji art. 187 pkt 6 z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650, z późn. zm., dalej: ustawa o cudzoziemcach), zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności można udzielić cudzoziemcowi, jeżeli jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niezbędny z uwagi na konieczność poszanowania prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.), a cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie.

W chwili występowania z przedmiotowym wnioskiem cudzoziemiec przebywa w Polsce nielegalnie.

Występując w dniu 12 sierpnia 2015 r. z przedmiotowym wnioskiem cudzoziemiec powołał się na okoliczność pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką (...), X. L., której Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) marca 2015 r. udzielił zezwolenia na pobył czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terminem ważności do dnia (...) marca 2018 r.

We wniosku cudzoziemiec wskazał, iż przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 10 sierpnia 2015 r., a wjazd do Polski związany był z zamiarem dołączenia do członka rodziny przebywającego na terytorium kraju. Z treści wniosku wynikało ponadto, iż w latach 2010-2015 cudzoziemiec przebywał zarówno na terytorium Polski: "poprzednie pobyty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej"), jak i na terytorium (...) ("Podróże cudzoziemca i pobyty zagraniczne poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej'"). Zgodnie z wnioskiem środki zapewniając skarżącemu utrzymanie w Polsce pochodzą z wynagrodzenia za pracę żony.

W dniu 15 września 2015 r. do akt sprawy załączono m.in. uwierzytelnioną kopię tłumaczenia na język polski, zaświadczenia w języku (...), wydanego w dniu (...) lipca 2015 r. przez Ambasadę (...), w którym poświadczono zawarcie związku małżeńskiego.

W dniu (...) listopada 2015 r. Wojewoda (...) przesłuchał do protokołu wnioskodawcę oraz jego małżonkę. Z zeznań skarżącej wnika, iż skarżący w 2005 r. opuścił terytorium (...) udając się do (...), gdzie przebywał do 2009 r. posiadając legalny pobyt.

Cudzoziemiec zeznał, iż w sierpniu 2015 r. przybył na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej drogą powietrzną z terytorium (...), nie posiada jednak żadnej pieczęci w paszporcie mogącej potwierdzić powyższe. Zgodnie z twierdzeniem cudzoziemca w trakcie odprawy paszportowej okazał on dokument podróży, a osoby dokonujące weryfikacji uprawnień do podróży nie zgłosiły jakichkolwiek zastrzeżeń wobec braku dokumentu uprawniającego do legalnego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda (...) w porozumieniu z Zarządem Granicznym Komendy Głównej Straży Granicznej ustalił, iż w okresie od 1 stycznia 2015 r. do dnia 4 października 2015 r. nie odnotowano przekroczenia granicy przez osobę o wskazanych danych odpowiadających danym skarżącego.

Zeznając do protokołu cudzoziemiec podał, iż w Polsce zamieszkuje od sierpnia 2015 r. Wcześniej, w latach 2009-2015, przebywał na terytorium (...), gdzie prowadził własną restaurację. Na terytorium (...) cudzoziemiec, jak stwierdził, wjechał w 2009 r. legalnie, na podstawie (...) karty pobytu. Po upływie terminu legalnego pobytu, przewidzianego prawem, cudzoziemiec pozostał na terytorium (...) nielegalnie. W (...) cudzoziemiec bezskutecznie ubiegał się o udzielenie zezwolenia pobytowego. Zainteresowany podał, iż władze (...) odmówiły mu zezwolenia na pobyt czasowy z uwagi na brak dostatecznej znajomości języka.

Po zamknięciu w 2012 r. działalności gospodarczej aktywność zawodowa zainteresowanego ograniczała się do sporadycznej pomocy przyszłej małżonce, która prowadziła na terytorium (...) działalność gospodarczą w formie sklepu. Cudzoziemiec poznał swoją żonę w (...) w 2010 r., podczas wspólnego spotkania ze znajomymi.

Z zeznań cudzoziemca wynika również, że jego żona pracuje w spółce (...) na stanowisku kasjer-sprzedawca, której zarządzającym jest jego krewny. Małżonkowie nieodpłatnie zajmują mieszkanie udostępnione przez pracodawcę żony. Skarżący poinformował, iż znaczna część jego rodziny, w tym mama i brat mieszkają na terytorium (...). Małżonkowie nie posiadają dzieci. Podczas przesłuchania wnioskodawca zeznał także, iż po uzyskaniu zezwolenia na pobyt podejmie legalną pracę, a środki niezbędne na utrzymanie pochodzą z jego oszczędności.

Cudzoziemka jako przyczynę pozostania małżonka w (...), pomimo jej przyjazdu do Polski podała: "Chciałam, żeby tutaj wszystko się ustabilizowało".

Małżonkowie zgodnie zeznali, iż na terytorium (...) zamieszkuje ich najbliższa rodzina, w tym matka skarżącego, jego brat, teściowie, szwagier, wraz z żoną i dzieckiem oraz wuj z rodziną.

Odnośnie do rodziny w Polsce cudzoziemiec zeznał, iż w Polsce przebywa jego wuj, zarządzający firmą, w której pracuje żona, a także kuzyn. Cudzoziemka podała, iż w Polsce mieszka ciotka męża.

Z treści zeznań wynika, iż posiadała ona wiedzę na temat przeszłości swojego męża, tj. legalnego zamieszkiwania na terytorium (...) oraz nielegalnego pobytu na terytorium (...) oraz faktu, iż wjechał on na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie.

Orzekając o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy Wojewoda (...) stwierdził, iż okoliczności sprawy nie wskazują, by pobyt cudzoziemca na terytorium Polski był niezbędny z uwagi na konieczność poszanowania prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Organ I instancji podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie nie występuje sytuacja, w której miałoby dojść do przerwania wieloletniego, wspólnego zamieszkiwania całkowicie zależnych od siebie członków rodziny, ponieważ strona zamieszkuje wraz z żoną w Polsce od kilku miesięcy, a wjazd do Polski poprzedzony został kilkuletnim nielegalnym pobytem na terytorium Unii Europejskiej.

Z uwagi na treść odwołania, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zgodnie z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) Kodeks postępowania administracyjnego, określanej dalej jako k.p.a. ponownie dokonał analizy materiału dowodowego.

Organ wskazał, że na etapie postępowania odwoławczego, pełnomocnik strony przedstawił, w odpowiedzi na wezwanie tut. organu z dnia 16 listopada 2016 r., wyłącznie fotografie małżonków, które zostały już załączone do akt sprawy w toku postępowania przed organem I instancji, tj. w dniu 15 września 2015 r. W ocenie pełnomocnika strony, fakt podążania przez cudzoziemca za małżonką, która związku ze znalezieniem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pracy zmieniła miejsce zamieszkania, uzasadnia udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy w trybie art. 187 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach.

Następnie organ podniósł, że art. 8 Konwencji nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na pouczenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium, itd.

Wskazana regulacja nie może być interpretowana w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez, cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania, jak również ww. przepis nie stanowi normy gwarancyjnej o charakterze generalnym, zakazującej wydalenie cudzoziemca prowadzącego w kraju goszczącym życie rodzinne.

Ocenę kwestii niezbędności pobytu cudzoziemca na terytorium Polski powinno poprzedzać ustalenie, czy cudzoziemiec w ogóle prowadzi życie rodzinne w rozumieniu art. 8 Konwencji. Organ nie jest w posiadaniu dowodów powalających na stwierdzenie, czy związek małżeński został przez stronę zawarty w celu obejścia przepisów, a małżonkowie nie prowadzili życia rodzinnego w rozumieniu konwencyjnym.

Rozważając natomiast aspekt niezbędności pobytu skarżącego w Polsce organ podał, że w kontekście wpływu na życie rodzinne, organ nie dostrzega dostatecznych powodów przemawiających za udzieleniem wnioskowanego zezwolenia. Organ wyraził stanowisko, że intencją ustawodawcy nie było umożliwienie legalizacji pobytu w trybie art. 187 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach wszystkim cudzoziemcom, którzy prowadzą życie rodzinne i nie spełniają wymogów imigracyjnych, w tym przebywają w Polsce nielegalnie, ale tylko tym, dla których spełnienie tych wymogów jest praktycznie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione.

Dlatego też przy rozpatrywaniu tego typu spraw uwzględnia się nie tylko aspekty dotyczące życia rodzinnego, ale również aspekty odnoszące się do legalności pobytu w Polsce (podstawa pobytu i jej trwałość; przyczyny nielegalnego pobytu; czy cudzoziemiec wjechał nielegalnie; czy podejmował próby uregulowania swojej sytuacji pobytowej; jak długo przebywał nielegalnie; czy naruszał inne przepisy; świadomość niepewnego statusu imigracyjnego) oraz aspekty dotyczące możliwości przeniesienia tego życia do kraju pochodzenia, czy też innego państwa.

Organ podkreślił, że pobyt małżonki zainteresowanego w naszym kraju ma obecnie charakter czasowy, a perspektywy dotyczące dalszego pobytu skarżącego i jego żony uznał należy za niepewne, wskazując że małżonkowie przebywają przez relatywnie krótki czas-w przypadku żony skarżącego jest to początek 2015 r., zaś w przypadku skarżącego druga połowa 2015 r., w tym cudzoziemiec od początku pobytu przebywa w Polsce nielegalnie, a ich pobyt jest podyktowany wyłącznie względami ekonomicznymi.

Organ argumentował, że wjazd do Polski poprzedzał kilkuletni, nielegalny pobył cudzoziemca na terytorium (...), a małżonka strony posiadała w chwili zawarcia związku małżeńskiego oraz jego wjazdu do Polski świadomość odnośnie do nieuregulowanej sytuacji pobytowej męża.

Dalej organ wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie daje w ocenie podstaw do stwierdzenia, iż cudzoziemiec napotka rzeczywiste trudności związane z powrotem do kraju. Małżonkowie posiadają obywatelstwo (...), ich pobyt w Polsce jest relatywnie krótki i posiada wyłącznie ekonomiczny charakter. Cudzoziemiec, podobnie jak małżonka, opuścił kraj pochodzenia jako osoba dorosła (w 2005 r., tj. w wieku 19 lat). W przypadku ich wyjazdu z Polski do kraju pochodzenia rodzina zachowa pełną integralność. Z materiału dowodowego nie wynika istnienie przeszkód w przeniesieniu ośrodka życiowego do kraju pochodzenia bądź w czasowej rozłące małżonków związanej z koniecznością dopełnienia formalności związanych z uregulowaniem sytuacji pobytowej. Organ podał, iż małżonkowie pozostawali już w rozłące, która nie wpłynęła na deklarowaną trwałość ich więzi, a która była wynikiem ich autonomicznej decyzji.

W ocenie organu brak jest dostatecznych podstaw do stwierdzenia, iż pobyt cudzoziemca w Polsce jest niezbędny z uwagi na konieczność poszanowania prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. W tej sytuacji zastosowanie przesłanki z art. 187 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach nie jest zasadne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W skardze wywiedzionej dnia 23 grudnia 2016 r. skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody (...) i utrzymanej w mocy zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Podkreślił, że organ rozpatrujący sprawę jest zobowiązany do rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Podniósł, że zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności można udzielić cudzoziemcowi, jeżeli jego pobyt na terytorium RP jest niezbędny z uwagi na konieczność poszanowania prawa i życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie paw człowieka i podstawowych wolności, cudzoziemiec przebywa na terytorium RP nielegalnie.

W ocenie skarżącego wszystkie dokumenty potwierdzające i uwierzytelnione wraz z uwierzytelnionymi kopiami tłumaczenia na język polski poświadczające związek małżeński, zostały załączone do akt. 

Wskazał, że w dniu (...) października 2014 r., zawarł wraz z L. X. związek małżeński. W tym też roku małżonkowie przenieśli się do Polski ze względu na - jak się okazało - niższe koszty utrzymania, pracę i małżeństwo.

Skarżący wywodził, że wskazanie przez organ II instancji, że w okresie od marca 2015 r. do połowy sierpnia 2015 r. pozostawał wraz z żoną w rozłące, nie ma związku ze sprawą, bo okoliczności jakie towarzyszyły nie zezwalały na zamieszkanie razem, a w Polsce jest wiele małżeństw, które z uwagi na sytuację, np. związaną z pracą muszą pozostawać wiele dłużej w rozłące, chociażby praca jednego z małżonków za granicą.

Podał, że żona pracuje w spółce (...) SP. Z O.O. na stanowisku kasjer-sprzedawca z wynagrodzeniem brutto (...) zł miesięcznie, co daje (...) zł netto i małżonkowie zajmują mieszkanie udostępnione przez pracodawcę.

Ponadto wskazał, że zgodnie z oświadczeniem w trakcie przesłuchania, w przyszłości będzie również pracował w Polsce, a w chwili obecnej utrzymuje się z własnych środków. Znaczył, że żona jest w ciąży, załączając zwolnienie lekarskie żony.

Dalej wywodził, że materiał dowodowy daje przesłanki do uznania, mając na uwadze art. 8 Konwencji, że wraz z żoną prowadzi życie rodzinne w rozumieniu konwencyjnym.

Oświadczył również, że pobyt nie jest związany ze względami towarzyskimi, i nie jest to wybór a konieczność w związku ze stworzeniem rodziny w Polsce, co odpowiada definicji rodziny (wspólne pożycie i wspólne gospodarstwo domowe).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Nr 217, poz. 1369, z późn. zm., dalej określanej jako p.p.s.a.) Wojewódzkie sądy administracyjne uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dacie ich wydania. W wyniku dokonanej oceny legalności kwestionowanych postanowień obu instancji należało stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi, nie budzą one zastrzeżeń z punktu widzenia ich zgodności z prawem.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W prowadzonym przez organ postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 7 k.p.a. obowiązuje zasada prawdy obiektywnej, obligująca organ do dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Wyrazem tej zasady są wynikające z treści art. 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. obowiązki nałożone na organ, a zatem zgromadzenie wyczerpującego materiału dowodowego i jego obiektywna, wszechstronna ocena, obejmująca rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a następnie rzetelne uzasadnienie m.in. dokonanej oceny dowodów i stanowiska organu. W ocenie sądu organ odwoławczy rozpatrując przedmiotową sprawę na skutek wniesionego odwołania naruszył powyższą zasadę, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ wbrew zasadzie wyrażonej w artykule 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. nie przeprowadził czynności niezbędnych do załatwienia sprawy i nie ustalił sposób wystarczający stanu faktycznego sprawy istniejącego w dacie wydania decyzji, tym samym ocena o braku przesłanek do udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest przedwczesna.

W ocenie sądu organ analizując sytuację życiową skarżącego niedostatecznie wyjaśnił czy nie zachodzi wobec niego przesłanka określona w art. 187 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, niezbędności dalszego pobytu na terytorium Polski, wskazująca na konieczność udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na poszanowanie prawa do życia rodzinnego.

Stosownie do treści art. 187 ww. ustawy zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności można udzielić cudzoziemcowi m.in. jeżeli jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niezbędny z uwagi na konieczność poszanowania prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., a cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie (pkt 6).

Niewątpliwie wymieniona we wskazanym przepisie okoliczność ma charakter wyjątkowy, co oznacza, że nie każda sytuacja związana z posiadaniem przez cudzoziemca członków rodziny na terytorium Polski stanowi usprawiedliwienie dla dalszego pobytu cudzoziemca na terytorium Polski i podstawę do zalegalizowania jego dotychczas nielegalnego pobytu.

Należy wskazać, że art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm., zwanej dalej "EKPC") chroni prywatność każdej osoby, poprzez ochronę następujących dóbr osobistych: życia prywatnego, rodzinnego, domowego oraz korespondencji. Niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem wypadków przewidzianych przez ustawę. Możliwość ograniczenia prawa jednostki do ochrony życia rodzinnego "tylko w ustawie" czy też - jak stanowi w tym zakresie EKPC - "w przypadkach przewidzianych przez ustawę" oznacza w istocie to, że ustawa powinna uregulować zarys wszelkich ograniczeń prawa do poszanowania życia rodzinnego.

Podkreślić należy, że prawo do życia rodzinnego nie jest prawem bezwzględnie chronionym, gdyż sama Konwencja przewiduje wyjątki od zakazu władczego wkraczania przez organy państwa w tak rozumianą sferę prywatności. Dopuszczalne ograniczenia prawa do poszanowania życia rodzinnego zawężać się jednakże mają do przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi, m.in. na bezpieczeństwo publiczne lub ochronę porządku (art. 8 ust. 2 EKPC). W świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka państwa sygnatariusze mają prawo regulować warunki udzielania zezwoleń na wjazd i pobyt cudzoziemców, jak i ich wydalenia. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie Trybunału i wielokrotnie, w różnych orzeczeniach, podtrzymywane (przykładowo wyrok z 20 czerwca 2002 r. w sprawie Al.-Nashif v. Bułgaria, § 114 uzasadnienia oraz cytowane tam orzecznictwo, a również ostatnio sprawa Keles v. Niemcy, wniosek nr 32231/02, wyrok z 27 października 2005 r., § 54 uzasadnienia i cytowane tam orzecznictwo).

Powyższe nie oznacza jednak, że decyzja wydana w tym zakresie może być dowolna, w tym znaczeniu, że organ nie wykaże (i w przekonujący sposób argumentację w tym zakresie przedstawi w uzasadnieniu decyzji) jakie względy, które powinny być wyżej cenione niż ochrona życia rodzinnego, zadecydowały o rozstrzygnięciu sprawy.

W ocenie sądu dokonane przez organ niewystarczające ustalenia faktyczne związane z pobytem cudzoziemca na terytorium Polski i ich niewnikliwa, niekompletna analiza nie mogą stanowić podstawy do oceny czy odmowa udzielenia zgody na dalszy pobyt nie stanowi nadmiernej, a więc nieuzasadnionej ingerencji w prawo cudzoziemca do poszanowania jego praw w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gdyż nie naruszy w sposób nieproporcjonalny prawa do życia rodzinnego.

W doktrynie podkreśla się, że ingerencja państwa, polegająca na odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt i wydaleniu cudzoziemca, który w Polsce założył rodzinę, jest zgodna z EKPCz tylko wówczas, gdy spełnia kryteria wymienione w art. 8 ust. 2 EKPCz. Formułowanie oceny zgodności ingerencji władz krajowych z Konwencją nie odbywa się intuicyjnie, ale jest wynikiem stosowania szczegółowych kryteriów wypracowanych w orzecznictwie Trybunału (J. Chlebny, EPS 2007/10/15-22, Ochrona interesu publicznego a prawo cudzoziemca do pobytu w Polsce).

W kontekście okoliczności, że zona skarżącego jest w ciąży Sąd wskazuje, że w doktrynie uznaje się, że jeśli państwo przyjmuje przepisy regulujące określone kategorie stosunków rodzinnych, ma obowiązek czynić to w sposób zapewniający osobom, których one dotyczą, warunki do rozwijania normalnego życia rodzinnego. (M. A. Nowicki, Komentarz do art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Lex).

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uzupełni materiał dowodowy w zakresie okoliczności związanych z posiadaniem dobytku przez skarżącego w Polsce i dokona wszechstronnej oceny materiału dowodowego, uwzględniając oświadczenie skarżącego złożone w skardze, że jego żona, pracująca i przebywająca w Polsce, spodziewa się dziecka.

Z uwagi na to, że dostrzeżone naruszenia przepisów postępowania wymagają uzupełnienia materiału dowodowego, następnie dokonania ponownej jego oceny, według zaleceń określonych szczegółowo powyżej, zagwarantowanie stronie prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy (art. 15 k.p.a.), skutkowało koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.