Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3099697

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 10 czerwca 2020 r.
IV SA/Wa 250/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Rowiński.

Sędziowie WSA: Katarzyna Golat (spr.), Asesor Paweł Dańczak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi N. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji o środowisku oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej "GIOŚ" lub "organ"), działając na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 3, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm., dalej "u.i.o.ś."), w związku z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku N.K. (dalej: "skarżąca") z dnia (...) października 2019 r. o udostępnienie informacji o środowisku, w postaci wszelkich wytycznych, stanowisk, opinii i innego rodzaju dokumentów, jakie zostały wytworzone przez lub na zlecenie organów Inspekcji Ochrony Środowiska bądź Ministra Środowiska, a które są adresowane albo dotyczą bezpośrednio lub pośrednio postępowań w sprawie uznania danych przedmiotów lub substancji za produkt uboczny, zainicjowanych przez następujące podmioty: (...) S.A., (...) S.A - (...) w T., (...) S.A., (...) S.A, (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. Sp.k. - odmówił udostępnienia informacji o środowisku w zakresie, o którym mowa we wniosku z dnia (...) października 2019 r.

W uzasadnieniu organ przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

W dniu (...) października 2019 r. do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wpłynął wniosek N.K. o udostępnienie informacji o środowisku w postaci wszelkich wytycznych, stanowisk, opinii, i innego rodzaju dokumentów, jakie zostały wytworzone przez lub na zlecenie organów Inspekcji Ochrony Środowiska bądź Ministra Środowiska, a które są adresowane albo dotyczą bezpośrednio lub pośrednio postępowań w sprawie uznania danych przedmiotów lub substancji za produkt uboczny zainicjowanych przez następujące podmioty: (...) S.A., (...) S.A - (...) w T., (...) S.A., (...) S.A, (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. Sp.k.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska pismem z (...) listopada 2019 r. skierował zapytanie do wszystkich wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska w celu uzyskania informacji czy na terenie poszczególnych województw podmioty wymienione we wniosku prowadzą działalność gospodarczą. Niniejsza informacja niezbędna była do przekazania wniosku właściwym organom Inspekcji Ochrony Środowiska.

Po uzyskaniu odpowiedzi Główny Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 1 u.i.o.ś., pismem z (...) listopada 2019 r. przekazał przedmiotowy wniosek, zgodnie z właściwością, do rozpoznania w części dokumentów wytworzonych przez lub na zlecenie do: (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ i (...) WIOŚ. Ponadto Główny Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 1 u.i.o.ś., pismem z (...) listopada 2019 r. przekazał przedmiotowy wniosek, zgodnie z właściwością, do rozpoznania w części dokumentów wytworzonych przez lub na zlecenie do Ministra Środowiska.

Następnie decyzją z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmówił N.K. udostępnienia informacji o środowisku w zakresie, o którym mowa we wniosku z dnia (...) października 2019 r.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że zgodnie z art. 20 ust. 1 u.i.o.ś. odmowa udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie następuje w drodze decyzji. Odmowę udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, w przypadku, gdy wniosek o udostępnienie informacji jest w sposób oczywisty niemożliwy do zrealizowania przewiduje art. 16 ust. 2 pkt 3 u.i.o.ś. Z uwagi na fakt, że pojęcie "oczywistości" nie jest definiowane na gruncie przepisów u.i.o.ś. GIOŚ stanął na stanowisku, że oczywisty brak możliwości udostępnienia informacji w sprawie, w której wpłynął wniosek, będzie występował wówczas, gdy po nawet powierzchownej analizie treści żądania nie będzie ono w ogóle możliwe do realizacji. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku nieposiadania w ogóle przez organ danych dokumentów (informacji). Wniosek oczywiście niemożliwy do zrealizowania to taki, odnośnie do którego każdy urzędnik bez głębszej analizy prawnej będzie mógł powiedzieć, że nie może on zostać uwzględniony.

Na podstawie przeprowadzonej oceny stanu fatyczno-prawnego organ uznał, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z "oczywistością" niemożności zrealizowania żądania, bowiem organ ten nie posiada wnioskowanych informacji w zakresie: wytycznych, stanowisk, opinii i innego rodzaju dokumentów, jakie zostały wytworzone przez lub na zlecenie tegoż organu, a które są adresowane albo dotyczą bezpośrednio lub pośrednio postępowań w sprawie uznania danych przedmiotów lub substancji za produkt uboczny zainicjowanych przez następujące podmioty: (...) S.A., (...) S.A - (...) w T., (...) S.A., (...) S.A, (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. Sp.k. Organ wskazał też, że w wyniku analizy treści bazy orzeczniczej prowadzonej w Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska jednoznacznie wynika, że przed GIOŚ nie toczyły się i nie toczą się postępowania w przedmiocie uznania danych przedmiotów lub substancji za produkt uboczny zainicjowanych przez podmioty wymienione we wniosku z dnia (...) października 2019 r. W związku z powyższym bezspornym jest, że wniosek w sposób "oczywisty" niemożliwy jest do zrealizowania.

Skargę na decyzję GIOŚ z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) wywiodła w dniu (...) grudnia 2019 r. N.K., reprezentowana przez adwokata. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 8 ust. 1 u.i.o.ś., w zw. z art. 7, 8 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wszechstronnej weryfikacji, czy organ posiada żądane przez skarżącą dokumenty i informacje i w konsekwencji błędną odmowę udostępnienia żądanych informacji;

- art. 16 ust. 2 pkt 3 u.i.o.ś, polegające na błędnym przyjęciu, że przesłanka oczywistej niemożliwości realizacji wniosku zostaje spełniona w przypadku, gdy właściwy do rozpoznania wniosku organ nie dysponuje informacjami objętymi żądaniem.

Skarżąca wskazała, że GIOŚ, rozpoznając wniosek w niniejszej sprawie nie dołożył szczególnej staranności, ograniczając czynności podjęte w zakresie poszukiwania żądanych dokumentów jedynie do weryfikacji treści bazy orzeczeń, prowadzonej przez GIOŚ. Jej zdaniem, organ popełnił błąd przesunięcia kategorialnego i zbadał swoje rejestry nie pod kątem tego, co było przedmiotem wniosku, ale tego, co GIOŚ błędnie uznał, że tym przedmiotem jest. Spowodowało to w istocie nierozpoznanie sprawy w zakresie objętym złożonym wnioskiem. Treścią żądania były bowiem dokumenty, które dotyczą "bezpośrednio lub pośrednio" danej kategorii postępowań. Mogły to zatem być dokumenty i informacje wytworzone poza ramami postępowania toczącego się przed GIOŚ. W rezultacie, brak toczących się przed GIOŚ postępowań zainicjowanych przez wskazane podmioty wcale nie przesądza o tym, że GIOŚ nie dysponuje dokumentami i informacjami objętymi treścią żądania. W niniejszej sprawie prawidłowe postępowanie GIOŚ winno zmierzać do wnikliwej weryfikacji wytworzonych dokumentów. Następnie, w przypadku stwierdzenia, że żadne wytyczne, stanowiska opinie i innego rodzaju dokumenty, o których mowa we wniosku nie zostały wytworzone, GIOŚ winien udostępnić Skarżącej informację potwierdzającą ich brak. W ocenie Skarżącej, jej wniosek był i jest możliwy do zrealizowania: bądź to poprzez przekazanie stosownych dokumentów, bądź też poprzez przekazanie informacji, że takie dokumenty nie zostały wytworzone. Odmowa udostępnienia informacji jest zatem nieprawidłowa i co najmniej przedwczesna.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska i ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, z późn. zm.), dalej zwanej "u.i.o.ś.".

W doktrynie prawa ochrony środowiska zwraca się uwagę na dwa aspekty prawa do informacji o środowisku: bierny i czynny. Bierny polega na udostępnianiu informacji będących w posiadaniu organu na żądanie. Czynny występuje w dwóch w dwóch sytuacjach: gdy organ administracji specjalnie gromadzi i przetwarza dane w celu udostępnienia ich społeczeństwu oraz wówczas, gdy przygotowane przez siebie informacje podaje do wiadomości opinii publicznej (Z. Bukowski, Prawo ochrony środowiska w Unii Europejskiej, Warszawa 2007 r., s. 43). Regulacja dotycząca udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie przyznaje każdemu prawo do informacji o środowisku i jego ochronie. Organy administracji są obowiązane do udostępnienia każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, znajdujących się w ich posiadaniu lub które są dla nich przeznaczone.

Informacje, o których udostępnienie w przedmiotowej sprawie wystąpiła skarżąca, dotyczą elementów środowiska, a zatem stanowią informacje o środowisku i jego ochronie, w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., a tym samym co do zasady podlegają udostępnianiu. Według art. 19 ust. 2 pkt 1 u.o.i.ś., jeżeli wniosek dotyczy informacji, nieznajdującej się w posiadaniu władz publicznych, władze te niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku przekazują wniosek podmiotowi, w którego posiadaniu znajduje się żądana informacja i powiadamiają o tym wnioskodawcę. Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 3 u.i.o.ś., który ma zastosowanie w niniejszej sprawie, władze publiczne mogą odmówić udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, jeżeli wniosek jest w sposób oczywisty niemożliwy do zrealizowania.

Trzeba zauważyć, że ujawnieniu w trybie ustawy ocenowej podlegają nie ogólnie informacje mogące mieć znaczenie dla środowiska, ale wyłącznie informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów - działalności orzeczniczej (art. 8 ust. 1 u.i.o.ś.).

Z analizy akt sprawy wynika, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie posiada wnioskowanych informacji w zakresie: wytycznych, stanowisk, opinii i innego rodzaju dokumentów, jakie zostały wytworzone przez lub na zlecenie tegoż organu, a które są adresowane albo dotyczą bezpośrednio lub pośrednio postępowań w sprawie uznania danych przedmiotów lub substancji za produkt uboczny zainicjowanych przez następujące podmioty: (...) S.A., (...) S.A - (...) w T., (...) S.A., (...) S.A, (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., Sp.k. Analiza treści bazy orzeczniczej, prowadzonej w Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska nie wykazała, że przed Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska toczyły się lub toczą się postępowania w przedmiocie uznania danych przedmiotów lub substancji za produkt uboczny zainicjowanych przez podmioty wymienione we wniosku z dnia (...) października 2019 r. Wobec powyższego organ pismem z (...) listopada 2019 r. skierował zapytanie do wszystkich wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska w celu uzyskania informacji czy na terenie poszczególnych województw podmioty wymienione we wniosku prowadzą działalność gospodarczą, co miało stanowić informację niezbędną do przekazania wniosku właściwym organom Inspekcji Ochrony Środowiska. Również pismem z (...) listopada 2019 r. przekazał przedmiotowy wniosek, zgodnie z właściwością, do rozpoznania w części dokumentów wytworzonych przez lub na zlecenie do Ministra Środowiska na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 1 u.o.i.ś. Wobec uzyskanych odpowiedzi organ, na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 1 u.i.o.ś., pismem z (...) listopada 2019 r. przekazał przedmiotowy wniosek, zgodnie z właściwością, do rozpoznania w części dokumentów wytworzonych przez lub na zlecenie do: (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ, (...) WIOŚ i (...) WIOŚ.

Sąd podzielił pogląd Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, że oczywisty brak możliwości udostępnienia informacji w sprawie, w której wpłynął wniosek, będzie występował wówczas, gdy po nawet powierzchownej analizie treści żądania nie będzie ono w ogóle możliwe do realizacji. Pojęcie "oczywistości" nie jest definiowane na gruncie przepisów o dostępie do informacji o środowisku. Wydaje się, że pogląd powyższy można przetransponować na postanowienia komentowanego wyjątku, przyjmując, że oczywisty brak możliwości udostępnienia informacji w sprawie, w której wpłynął wniosek, będzie występował wówczas, gdy już na pierwszy rzut oka wniosek nie będzie się nadawał do realizacji. Zaistnieje to np. w sytuacji, gdy powszechnie będzie wiadomo, że określonymi rodzajami informacji władza publiczna nie dysponuje, ponieważ dostępne metody badawcze nie pozwalają na ich otrzymanie (por. Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Krzysztof Gruszecki, wyd. III). Stanowisko to jest zbieżne z poglądami doktryny i orzecznictwa. Wskazuje się bowiem, że w razie odmiennego uregulowania dostępu do informacji w ustawie o dostępie do informacji publicznej oraz ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku, pierwszeństwo będą miały rozwiązania zawarte w tej ostatniej - jako bardziej szczegółowej. Natomiast jeżeli konkretne zagadnienie nie jest unormowane w tej ustawie lub zrobiono to tylko fragmentarycznie - zastosowanie znajdą rozwiązania wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej, jako bardziej ogólne i dotyczące wszystkich rodzajów informacji publicznej, w tym informacji również o stanie i ochronie środowiska (Ł. Radwanowicz, Administracyjne aspekty dostępu do informacji o środowisku i jego ochronie, "Ochrona Środowiska - Przegląd" 2003, nr 1, s. 40; wyrok NSA z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 269/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www. orzeczenia.nsa.gov.pl - w skrócie CBOSA). Zdaniem Sądu, taka sytuacja ma miejsce w przypadku nieposiadania w ogóle przez organ danych dokumentów (informacji, por. również wyroki NSA: z dnia 4 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1819/18, z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 462/15, wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 29 marca 2010 r., sygn. akt II SAB/Wr 62/09, w Łodzi z dnia 25 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 392/18, w Poznaniu z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 392/18, CBOSA).

Stosując powyższe wnioski interpretacyjne należy uznać, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z "oczywistością" niemożności zrealizowania żądania, bowiem Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie posiada wnioskowanych informacji w zakresie: wytycznych, stanowisk, opinii i innego rodzaju dokumentów, jakie zostały wytworzone przez lub na zlecenie tegoż organu, a które są adresowane albo dotyczą bezpośrednio lub pośrednio postępowań w sprawie uznania danych przedmiotów lub substancji za produkt uboczny zainicjowanych przez następujące podmioty: (...) S.A., (...) S.A - (...) w T., (...) S.A., (...) S.A, (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., Sp.k. W związku z powyższym nie mógł udzielić wnioskodawcy takich informacji, co oznacza, że przedmiotowy wniosek jest w sposób oczywisty niemożliwy do zrealizowania, a to wypełnia normę, zawartą w art. 16 ust. 2 pkt 3 u.i.o.ś.

Poza tym organ, dochował należytej staranności w kontekście art. 7 i 77 k.p.a., bowiem - nie znajdując tych informacji u siebie - prawidłowo zwrócił się do wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska w celu uzyskania informacji czy na terenie poszczególnych województw podmioty wymienione we wniosku prowadzą działalność gospodarczą, a następnie na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 1 u.i.o.ś. przekazał przedmiotowy wniosek zgodnie z właściwością poszczególnym organom wojewódzkim, a wcześniej też Ministrowi Środowiska.

Kwalifikacja informacji, jako informacji o środowisku, nie jest wystarczająca do uznania, że organ ochrony środowiska w realiach niniejszej sprawy zobowiązany był do jej ujawnienia. Otóż organ ma obowiązek ujawnić tego rodzaju informacje w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeżeli informacje te znajdują się w jego posiadaniu. Z przybliżonego wyżej toku sprawy wynika, że orzekające organy nie były w posiadaniu informacji. Po drugie, organy zobowiązane byłyby ujawnić te informacje, jeżeli można by je zakwalifikować, jako informacje przeznaczone dla władz publicznych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy ocenowej). Chodzi zatem o to, czy są to informacje, którymi w imieniu władz publicznych dysponują osoby trzecie, w tym też informację, które władze publiczne mają prawo żądać od osób trzecich. Dokonując wykładni tego przepisu należy przede wszystkim zauważyć, że jest on wyjątkiem od, oczywistej - w świetle zasad logiki i prakseologii - zasady, że ujawnić można tylko coś, co się posiada. Stąd też na gruncie ogólnych przepisów o udostępnianiu informacji publicznej przyjmuje się, że poinformowanie wnioskodawcy, że organ nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją - stanowi udzielenie informacji publicznej. Nie można bowiem przyjmować, że organ ma obowiązek udzielenia informacji, której nie posiada. Nie można także zobowiązać kogoś do udzielenia informacji, której nie ma, ponieważ zobowiązanie takie byłoby niewykonalne (wyrok NSA z 7 marca 2018 r., I OSK 2257/17, wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2020 r., IV SA/Wa 128/20, CBOSA).

Zdaniem Sądu, dla przyjęcia, że chodzi o informacje o środowisku, które władze publiczne mają prawo żądać od osób trzecich, konieczne jest wskazanie konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który obliguje dany podmiot, w tym prowadzącego instalację, do przekazania tych informacji do organu władzy publicznej. W tym też kierunku wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 4 września 2018 r., II OSK 1819/18, CBOSA. W orzeczeniu tym, NSA zaważył, że skarżąca kasacyjnie nie wskazała jednocześnie żadnego przepisu prawa, który nakładałby na Marszałka obowiązek gromadzenia jak to określiła "surowych informacji" na temat jednogodzinnych pomiarów stężeń substancji emitowanych do środowiska, jak również przepisu prawa, który nakładałby obowiązek przedkładania tego typu danych Marszałkowi.

Odnosząc się do zarzutów skargi wyrażonych m.in. w pkt 13, str. 4, to rozumowanie NSA należy mutatis mutandis zastosować do realiów niniejszej sprawy. Obowiązku przekazania dokumentów organom ochrony środowiska nie można również konstruować z ogólnych przepisów, dotyczących kontroli przeprowadzanej przez inspekcji ochrony środowiska kontroli. Istotnie, prowadząc kontrolę, inspektorzy ochrony środowiska uprawnieni są m.in. do żądania okazania dokumentów, w tym dokumentów finansowych i udostępnienia wszelkich danych mających związek z problematyką kontroli (art. 9 ust. 2 pkt 7 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska). Obowiązek ten po stronie podmiotu prowadzącego instalację aktualizuje się jednak dopiero po wszczęciu kontroli, zgodnie z przepisami prawa i wystosowaniu odpowiedniego żądania przez upoważnionego inspektora (art. 9 ust. 1-1c i art. 9a).

Pamiętać przy tym należy, że informacji o środowisku może żądać każdy (art. 4 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy ocenowej), a zatem niezależnie od tego, czy legitymuje się interesem prawnym, a także czy uprawdopodobni zasadność - w aspekcie zagrożenia dla środowiska - wystąpienia przez organ do przedsiębiorcy o udostępnienie określonej informacji. Formalnym adresatem żądania ujawnienia informacji o środowisku w postaci informacji przeznaczonej dla władz publicznych jest organ administracji publicznej, ale w aspekcie materialnym obowiązek przekazania tej informacji organowi obciąża podmiot, w którego posiadaniu jest ta informacja. Kompetencje władcze organów, wobec podmiotów zewnętrznych muszą być wykładane ściśle (art. 2 i 7 Konstytucji RP; por. np. wyrok NSA z 28 sierpnia 2019 r., II OSK 1931/18, CBOSA). Dotyczy to również wykładni, kluczowego w niniejszej sprawie, pojęcia "informacji, której władze publiczne mają prawo żądać od osób trzecich" (art. 3 pkt 2 ustawy ocenowej). Zdaniem Sądu są to tylko te konkretne informacje, których obowiązek udostępnienia przewiduje wyraźny przepisprawa. W praktyce chodzi tu o różnego rodzaju raporty, zestawienia i sprawozdania, co do których ustawodawca nałożył na podmioty korzystające ze środowiska obowiązek ich przekazywania do organów ochrony środowiska.

Reasumując, jeżeli informacje nie mieszczą się w pojęciu "informacji przeznaczonej dla władz publicznych" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy ocenowej, to zbędne jest odwoływanie się do art. 16 ust. 2 pkt 3 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, władze publiczne mogą odmówić udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, jeżeli wniosek jest w sposób oczywisty niemożliwy do zrealizowania (art. 8 ust. 1 ustawy ocenowej). Wskazane kwestie interpretacyjne nie miały jednak wpływu na wynik sprawy.

Niezasadne są zatem zarzuty strony skarżącej. Postępowanie było prowadzone zgodnie z art. 7 i 77, 8 i 11 k.p.a. Organ wnikliwie rozpoznał sprawę, dokonując właściwej oceny. Decyzja została właściwie uzasadniona. Postępowanie było prowadzone w oparciu o zgormadzony materiał dowodowy. Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.