Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1621955

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 14 stycznia 2015 r.
IV SA/Wa 2150/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. w W. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia (...) sierpnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie dokonania zmiany w ewidencji gruntów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia (...) sierpnia 2014 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) czerwca 2014 r. nr (...) orzekającą o wykreśleniu wpisu Z. ujawnionego jako władający do działki ewidencyjnej nr (...) z obrębu (...) położonej przy ul. R.

Na powyższą decyzję z dnia (...) sierpnia 2014 r. Z. w W. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z argumentacją, że wykonanie decyzji może spowodować brak możliwości wykonywania przez Z. zadań statutowych i ustawowych, tj. brak możliwości wstępu na grunt, na którym znajdują się urządzenia drogowe i brak możliwości konserwacji tych urządzeń. Zdaniem skarżącego, sytuacja taka może spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego na ul. (...).

Występujący w niniejszej sprawie w imieniu uczestników postępowania M. i W. małż. S. profesjonalny pełnomocnik w piśmie z dnia 19 grudnia 2014 r. wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc w uzasadnieniu, że skarżący w żaden sposób nie uzasadnił swojego wniosku i nie wykazał spełnienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem, a ponadto zaskarżone w sprawie decyzje zostały już wykonane, gdyż skarżący został wykreślony z ewidencji gruntów jako władający, a stan niezgodny z prawem został usunięty.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 tej ustawy i ma on charakter taksatywny. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wynikających z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 tej ustawy zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Zatem na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 powołanej ustawy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Przesłanką wstrzymania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną możliwe jest tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie możemy mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. W ocenie Sądu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek późniejszego zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, Lex nr 192964 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, Lex nr 281811 i z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, Lex nr 489786). Przyznanie skarżącemu ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 powyższej ustawy, zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

W niniejszej sprawie skarżący nie skonkretyzował w czym miałaby się wyrażać szkoda oraz jakie skutki wykonania decyzji miałyby charakter nieodwracalny.

Po wszechstronnym rozważeniu całokształtu okoliczności sprawy w tym zakresie należy stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem w ocenie Sądu wskazywana przez skarżącego potencjalna możliwość wystąpienia zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego na skutek braku możliwości wstępu na grunt w celu konserwacji urządzeń drogowych, nie może spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 powołanej ustawy, a tylko taka podstawa mogłaby stanowić przesłankę wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Samo przypuszczenie, że zmiana wpisu w ewidencji gruntów może doprowadzić w przyszłości do braku możliwości wstępu na grunt w celu konserwacji urządzeń drogowych znajdujących się na tym gruncie, nie stanowi okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Podkreślenia wymaga, że decyzja dotycząca zmian w ewidencji gruntów polega na dokonaniu czynności materialno-technicznej, tj. zmianie wpisów w odpowiednich częściach operatu ewidencyjnego. Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem tylko zbiorem informacji będącej odzwierciedleniem aktualnego stanu faktycznego i prawnego danej nieruchomości. Zawiera ona dane wynikające z tytułu własności, lecz nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości. Potwierdza ona jedynie stan prawny zaistniały wcześniej. Ewidencja gruntów pełni wyłącznie funkcje informacyjno-techniczne. Nie rozstrzyga natomiast sporów o prawa do gruntów ani nie nadaje tych praw (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2011 r., I OSK 389/10, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym wykonanie zaskarżonej decyzji nie może wywołać szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o jakich mowa we wniosku o wstrzymanie wykonania. Wpis do ewidencji gruntów i budynków w żaden sposób nie stanowi o ograniczeniu praw współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, a jedynie odzwierciedla istniejący stan zarówno prawny, jak i faktyczny. Dokonanie zmian w ewidencji gruntów ma niewątpliwie wtórny charakter do zmian stanu prawnego. Nie może zatem kształtować nowego stanu prawnego, a zadaniem organów ewidencyjnych jest tylko zarejestrowanie stanów prawnych ustalonych w innym trybie lub przez inne organy orzekające (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2009 r., III SA/Kr 969/09, dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej).

Nietrafne są zatem argumenty skarżącego dotyczące trudnych do odwrócenia skutków czy niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w związku z wykonaniem decyzji o wykreśleniu wpisu skarżącego z ewidencji gruntów jako władającego nieruchomością. Należy bowiem wskazać, że zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego żadnego obowiązku, który podlegałby wykonaniu, mimo że sama decyzja wykonaniu podlega. Wydanie zaskarżonej decyzji ma ten skutek, że obliguje odpowiednie organy administracji publicznej do odzwierciedlenia jej treści w operacie ewidencji gruntów i budynków przez wykreślenie wpisu skarżącego jako władającego nieruchomością. Kluczowe dla sprawy jest jednak to, że ewidencja gruntów i budynków nie jest dowodem prawa do nieruchomości. Sporządzone z niej wypisy nie stanowią skutecznego umocowania do rozporządzania nieruchomością w obrocie gospodarczym. Informacje dotyczące stanu prawnego nieruchomości są wyłącznie deklaratoryjne, co oznacza, że same nie kształtują praw, lecz jedynie je odzwierciedlają. Dokonanie zmian w ewidencji gruntów ma więc niewątpliwie wtórny charakter do stanu prawnego. Nie może zatem kształtować nowego stanu prawnego, a zadaniem organów ewidencyjnych jest tylko zarejestrowanie stanów prawnych ustalonych w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Organy ewidencyjne nie mogą samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień do gruntu lub budynków. Zapisy w ewidencji gruntów mają bowiem wyłącznie techniczno-deklaratoryjny charakter. Stąd też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów nie można ani dochodzić, ani udowadniać swoich praw właścicielskich, a wszelkie spory zaistniałe w wyniku przeprowadzonych zmian ewidencyjnych a dotyczące wejścia na grunt w celu dokonania konserwacji urządzeń drogowych znajdujących się na tym gruncie mogą być rozstrzygane np. w trybie art. 124b i art. 126 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm.). Okoliczności, na które powołuje się skarżący nie są zatem zdarzeniami przemawiającymi za uznaniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla skarżącego znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.