IV SA/Wa 1938/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3173388

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2021 r. IV SA/Wa 1938/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Borkowska.

Sędziowie WSA: Kaja Angerman, Wojciech Rowiński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Gminy (...) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z (...) lipca 2020 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi Gminy L. (dalej: "Gmina", "Strona", "Skarżąca") jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ", "organ II instancji") z (...) lipca 2020 r. Nr (...), utrzymującą w mocy decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "WIOŚ", "organ I instancji") z (...) lipca 2015 r. Nr (...), orzekającą o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 13 452 złotych za niewypełnienie w 2013 r. obowiązku ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji kierowanych do składowania.

Decyzja powyższa zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniach 22 sierpnia 2014 r. oraz 5 września 2014 r. przeprowadzona została kontrola dotycząca wypełnienia przez Gminę w 2013 r. obowiązku, o którym mowa w art. 3c. ust. 1 punkt 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399 z późn. zm.; dalej: "Ustawa"), tj. ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. W jej wyniku ustalono, że Gmina w tym zakresie osiągnęła poziom 92,60% w 2012 r. i 82,67% w 2013 r., w porównaniu do 1995 r. Wobec nieosiągnięcia wymaganych poziomów składowania - do 75% w 2012 r. i 50% do 16 lipca 2013 r. w stosunku do masy odpadów wytworzonych w 1995 r. - wszczęte zostało postępowanie w sprawie wymierzenia Stronie kary pieniężnej. Gmina w pismach z 29 grudnia 2014 r. oraz 8 stycznia 2015 r. przedstawiła informacje o funkcjonowaniu systemu zbierania odpadów oraz ograniczenia ilości odpadów kierowanych do składowania. Dodatkowo wskazała, że w kontrolowanym okresie w Regionie Gospodarki Odpadami nie funkcjonowała aż do początku 2014 r. Regionalna Instalacja do Przetwarzania Odpadów Komunalnych, przez co brak było realnej możliwości wykonania nałożonego obowiązku. Ponadto fakt istnienia na tym obszarze jednej instalacji powoduje brak realnej konkurencji, przez co podmiotem mającym realny wpływ na poziom ograniczania odpadów biodegradowalnych przekazywanych do składowania jest właśnie RIPOK w G. Z uwagi na powyższe wniesiono o odstąpienie od wymierzenia kary, ew. zawieszenie jej wykonania na okres 5 lat.

Po zakończeniu postępowania WIOŚ wydał wskazaną na wstępie decyzję z (...) lipca 2015 r., którą nałożył na Gminę karę pieniężną. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że niewykonanie obowiązku określonego w Ustawie wiąże się z obligatoryjnym nałożeniem kary pieniężnej, której wysokość wyznaczono w oparciu o:

1. art. 9x ust. 3 Ustawy, który określa, że karę pieniężną, o której mowa w ust. 2, oblicza się jako iloczyn stawki opłaty za zmieszane odpady komunalne, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska i brakującej masy odpadów komunalnych, wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania;

2. obwieszczenie Ministra Środowiska z 10 września 2012 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2013 (M. P. 2012 r., poz. 766);

3. Rozporządzenie Ministra Środowiska z 25 maja 2012 r. w sprawie poziomów ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 676; dalej: "Rozporządzenie");

4. Rozporządzenie Ministra Środowiska z 29 maja 2012 r. w sprawie poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 645).

W treści uzasadnienia organ przytoczył także wzory, którymi posłużył się w celu wyznaczenia wysokości kary. Odnosząc się do wniosku o zawieszenie wykonania kary, WIOŚ wskazał, że możliwe to będzie dopiero na późniejszym etapie postępowania, po tym, jak decyzja o wymierzeniu kary stanie się prawomocna.

Strona pismem z 28 lipca 2015 r. odwołała się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. W treści odwołania zarzucono naruszenie:

1. art. 9z ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3c ust. 1 pkt 1 Ustawy, poprzez brak uwzględnienia przyczyn niedopełnienia przez Gminę obowiązku ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, a co za tym idzie braku winy po stronie Gminy;

2. art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w związku z art. 9zf w związku z art. 9z ust. 2 pkt 2 Ustawy, poprzez brak umorzenia kary i umorzenia postępowania pomimo obiektywnego braku możliwości wypełnienia przez Gminę L. obowiązku określonego w art. 3c ust. 1 Ustawy, a co za tym idzie brak jej winy;

3. art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 9zb ust. 2 Ustawy poprzez uchybienie zasadzie zaufania jednostki organów administracji poprzez nałożenie kary pomimo przedstawienia przez Stronę okoliczności obiektywnie uzasadniających brak zawinienia.

W uzasadnieniu Strona podkreślała, że w sytuacji, w której nie miała ona obiektywnej możliwości wypełnienia ciążącego na niej obowiązku - i wykazała tą okoliczność w toku postępowania - działaniem nieprawidłowym jest mechaniczne wymierzanie jej kary administracyjnej w oderwaniu od przedstawionych uwarunkowań faktycznych.

Jako przyczynę nieosiągnięcia wymaganego poziomu ograniczenia Strona wskazał działania podmiotu prowadzącego regionalną instalację do przetwarzania odpadów. Dla Regionu Północnego Województwa (...), do którego należy gmina L., istniała tylko jedna regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych, zlokalizowana na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w G. Tym samym, zdaniem Strony brak jest skutecznej konkurencji na rynku. Regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych w G. nie prowadziła mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych w sposób gwarantujący osiągnięcie wymaganych poziomów ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Ponadto Strona wskazała, że mimo pisemnych próśb, nie uzyskiwała od podmiotu prowadzącego regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych, pełnych danych o sposobie zagospodarowania odpadów komunalnych pochodzących z terenu Gminy L.

Gmina podkreśliła, że w pełni wykorzystała możliwości racjonalnej gospodarki odpadami, stwarzając optymalny system segregacji. Prowadzona była selektywna zbiórka wszystkich frakcji wymaganych ustawą ze wszystkich nieruchomości położonych na jej terenie. Gmina prowadziła także akcje promujące prowadzenie przydomowych kompostowników.

Zakwestionowano także - jako niekorzystny i nieadekwatny dla terenów wiejskich - współczynnik obliczania ilości odpadów komunalnych ulegających biodegradacji wytworzonych w 1995 r. określony w Rozporządzeniu.

GIOŚ po rozpoznaniu odwołania wydał wskazaną na wstępie decyzję z (...) lipca 2020 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji, odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów w pierwszej kolejności zaznaczył, że treść art. 9z ust. 2 pkt 2 Ustawy, który w momencie wydawania decyzji był podstawą prawną nałożenia kary, jednoznacznie stanowi, iż kara ta jest obligatoryjna i brak jest w niniejszej sprawie możliwości wydania rozstrzygnięcia uznaniowego. GIOŚ nie znalazł także błędów w wyliczeniu dotyczącym nałożonej kary i ocenił, że zastosowane przez organ I instancji wzory zostały użyte prawidłowo.

Dodatkowo odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej GIOŚ wskazał, że przewidziane w nim ulgi w spłacie należności odnoszą się do kar nałożonych decyzją ostateczną. Zatem na obecnym etapie postępowania brak jest możliwości ich zastosowania, ponadto decyzje w tym zakresie są decyzjami uznaniowymi. Za nieuzasadniony uznano także zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., ponieważ w ocenie GIOŚ, Organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził analizę danych zawartych w sprawozdawczości i przeprowadził niezbędne obliczenia, opierając się przy tym na obowiązujących przepisach. Na tej podstawie ustalił wysokość administracyjnej kary pieniężnej, która jest obligatoryjna i nie podlega miarkowaniu, bowiem jest wynikiem działań arytmetycznych.

Odnosząc się do kwestii sposobu zagospodarowania odpadów komunalnych przez regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych, GIOŚ wskazał, że po stronie wójtów, burmistrzów i prezydentów miast leży zarówno obowiązek weryfikacji danych zawartych w sprawozdaniach z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi składanych przez RIPOK-i lub podmioty odbierające odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, jak i - w przypadku stwierdzenia, iż zostało ono sporządzone nierzetelnie bądź budziło wątpliwości - możliwość wezwania takiego podmiotu do uzupełnienia sprawozdania lub jego poprawienia w terminie 14 dni, a także nałożenia kary pieniężnej w przypadku przekazywania nierzetelnych sprawozdań.

Za niemające znaczenia dla sprawy uznano argumenty o braku konkurencji na rynku oraz jego monopolizacji przez RIPOK-i, a także o wykorzystaniu w pełni możliwości racjonalnej gospodarki odpadami i stworzenie optymalnego systemu segregacji. Nie stanowią one bowiem relewantnych informacji w niniejszej sprawie. Natomiast w kwestii zarzutu dotyczącego współczynnika służącego do obliczania ilości odpadów komunalnych ulegających biodegradacji wytworzonych w 1995 r., organ II instancji podkreślił, że zostały one określone w Rozporządzeniu, wobec czego stanowią prawo powszechnie obowiązujące, przez co organy nie mają wpływu na możliwość jego modyfikacji, są natomiast zobligowane działać zgodnie i na podstawie obowiązującego prawa.

Gmina złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie wraz z uchyleniem decyzji organu I instancji. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:

1. art. 9z ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3c ust. 1 pkt 1 Ustawy poprzez brak uwzględniania przyczyn niedopełnienia przez Gminę obowiązku określonego ww. przepisem i utrzymanie w mocy decyzji nakładającą karę pieniężną, podczas gdy niedopełnienie przez Skarżącą obowiązku wynikało z przyczyn od niej niezależnych i niezawinionych;

2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegającego na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, a w konsekwencji nałożenie kary pomimo przedstawienia przez Stronę postępowania okoliczności obiektywnie uzasadniających brak zawinienia po stronie Gminy.

W uzasadnieniu skargi wskazano ponownie, że nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego jest mechaniczne rygorystyczne uregulowanie sytuacji prawnej zobowiązanego i ustalenie wysokości sankcji administracyjnej niezależnie od przyczyn, które spowodowały brak wykonania obowiązku prawnego. Podmiot karany administracyjną karą pieniężną musi mieć zapewnione prawo do obrony w procedurach prawa administracyjnego, a także, co jest szczególnie istotne, prawo do uwolnienia się od odpowiedzialności administracyjnej, przynajmniej przez wykazanie, że dołożył należytej staranności wykonując swoje obowiązki i obiektywnie nie miał możliwości zachować się w inny sposób, niż w ten, którym wyczerpał znamiona deliktu administracyjnego. Podkreślono, że Skarżąca zarówno w toku postępowania przed organami obu instancji wskazywała na przyczyny braku wykonania przez nią obowiązku wynikającego z Ustawy, ale okoliczności te nie zostały w żaden sposób przez nie uwzględnione. Ponownie wskazano, że w świetle założeń Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami w Regionie Północnym Województwa (...), do którego należy Gmina funkcjonuje wyłącznie jeden RIPOK i jest to instalacja MBP zlokalizowana na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w G., funkcjonująca od stycznia 2014 r. Wcześniej odpady były przekazywane do instalacji zastępczej zlokalizowanej na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w S. W realiach, w jakich funkcjonuje Gmina, sposób wykonywania działalności i mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów przez wymieniony RIPOK w istocie determinuje możliwość - bądź jej brak - osiągnięcia założeń dotyczących ograniczania odpadów biodegradowalnych przekazywanych do składowania.

Ponownie wskazano także na sposób organizacji systemu segregacji odpadów na terenie Gminy, a także ponowiono zarzuty dotyczące zastosowanego do wyliczenia OUB1995 współczynnika wynoszącego 0,047 dla terenów wiejskich, co jest niekorzystne z uwagi na charakterystykę terenów wiejskich, gdzie przeważająca część mieszkańców posiada własne kompostowniki, w których zagospodarowuje odpady biodegradowalne, a które to wartości nie są uwzględniane do wyliczenia poziomu ograniczenia odpadów biodegradowalnych kierowanych do składowania.

W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odniesieniu do treści skargi organ II instancji wskazał, że Skarżąca posiadała informacja dotyczące funkcjonowania instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych i jej efektywności. W jego opinii działania Gminy nie były wyczerpujące w zakresie dbałości o funkcjonowanie systemu gospodarki odpadami komunalnymi. Wiadomym jest, że każda frakcja odpadów wyodrębniona ze zmieszanych odpadów komunalnych i zbierana w sposób selektywny, wpływa na zmniejszenie masy zmieszanych odpadów komunalnych przekazywanych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych i pozytywnie wpłynie na możliwość osiągnięcia wymaganego poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Obecne twierdzenia Skarżącej są w ocenie GIOŚ próbą doszukania się sposobu zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnoprawnej, pomimo braku dołożenia wszelkich starań, aby wywiązać się z obowiązku.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 190 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j. - zwanej dalej "p.p.s.a."). Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 9z ust. 2 pkt 2 Ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji organu I instancji tj. (...) lipca 2015 r., zgodnie z którym gmina, która nie wykonuje obowiązku, o którym mowa m.in. w art. 3c - tj. nie osiągnęła wymaganego poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania - podlega karze pieniężnej obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu ograniczenia odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Karę pieniężną oblicza się w sposób określony w art. 9x ust. 3 Ustawy.

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 25 maja 2012 r. w sprawie poziomów ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania oraz sposobu obliczania poziomu ograniczania masy tych odpadów przy obliczaniu poziomu uwzględnia się:

- masy zmieszanych odpadów komunalnych przekazanych do składowania w roku rozliczeniowym z uwzględnieniem współczynnika udziału odpadów ulegających biodegradacji w masie tych odpadów odpowiednio dla miast i wsi;

- masy selektywnie zebranych odpadów ulegających biodegradacji ze strumienia odpadów komunalnych z obszaru danej gminy w roku rozliczeniowym przekazanych do składowania z uwzględnieniem udziału odpadów ulegających biodegradacji w masie tych odpadów;

- masy odpadów powstałych po mechaniczno-biologicznym przetworzeniu zmieszanych odpadów komunalnych o kodzie 19 12 12 nie spełniających wymagań rozporządzenia Ministra Środowiska wydanego na podstawie art. 14 ust. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.), przekazanych do składowania z uwzględnieniem współczynnika udziału odpadów ulegających biodegradacji w wysokości 0,52.

Zgodnie z ustalonym stanem faktycznym sprawy, Gmina nie osiągnęła wymaganych prawem poziomów ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania dla lat 2012 oraz 2013 r. - wobec wymaganych w 2013 r. 50% ograniczenia masy osiągnęła ona 82,67%. Powyższe stanowiło dla WIOŚ podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie wymierzenia kary, o której mowa w przytoczonym wyżej art. 9z ust. 2 pkt 2 Ustawy.

Powyższy stan faktyczny i brak osiągnięcia przez Gminę wymaganych poziomów nie jest kwestionowany przez żadną ze stron, nie wskazano także na jakiekolwiek błędy w zakresie poczynionych wyliczeń wpływających na wysokość kary pieniężnej, a spór sprowadza się do oceny, czy nieuniknionym było jej wymierzenie.

W ocenie Sądu, przedstawione przez Skarżącą argumenty nie są skuteczne i nie mogą prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak słusznie zaznaczyły organu obu instancji w swoich decyzjach, uregulowanie zawarte w art. 9z ust. 2 Ustawy jest podstawą do obligatoryjnego nakładania kar administracyjnych i brak jest możliwości uznaniowego rozstrzygnięcia tego zagadnienia, gdyż przepis ten mówi wyraźnie, że "gmina podlega karze pieniężnej". Żaden przepis Ustawy nie przewiduje odstąpienia od nałożenia tej kary lub możliwości jej miarkowania. Decyzja w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 9z ust. 2 Ustawy ma charakter związany. Wymierzona Gminie w niniejszej sprawie administracyjna kara pieniężna odgrywa przede wszystkim rolę prewencyjną. Przesłanką wymierzenia kary administracyjnej jest bezprawne zachowanie danego podmiotu (przekroczenie dopuszczalnych określonych norm), natomiast zachowanie to nie musi prowadzić do degradacji środowiska lub wyrządzenia w nim szkody, nie jest też wymagane stwierdzenie winy. (zob. wyrok NSA w Warszawie z 6 stycznia 1987 r., sygn. IV SA 667/86, LEX nr 9911, wyrok NSA z 29 maja 2018 r. II OSK 2978/18). Przedstawione w skardze argumenty mogą stanowić jedynie postulaty legislacyjne dotyczące ewentualnej modyfikacji przepisów prawa będących podstawa jej nałożenia, jednakże na gruncie niniejszego postępowania nie są one skuteczne w zakresie odnalezienia podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji. Organy bowiem zastosowały w sposób prawidłowy do przepisy prawa i wymierzyły karę pieniężną zgodnie z ich treścią. Natomiast sama kara pieniężna za niewykonywanie obowiązku, o którym mowa w art. 3c Ustawy, a mianowicie za nieosiągnięcie w 2013 r. wymaganego poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, jest sankcją za niewykonanie przez gminę obowiązku prawnego. Jest to odpowiedzialność za sam skutek. Wymierzenie Gminie kary pieniężnej za niewykonywanie obowiązku, o którym mowa w art. 3c u.cz.p., a mianowicie za nieosiągnięcie w 2013 r. wymaganego poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, jest konsekwencją obowiązywania w prawie ochrony środowiska zasady "zanieczyszczający płaci" uregulowanej w art. 7 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1232, dalej: p.o.ś.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 p.o.ś., kto powoduje zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty usunięcia skutków tego zanieczyszczenia. W piśmiennictwie wskazano, że "zasada zanieczyszczający płaci oparta jest na koncepcji odpowiedzialności sprawczej" (zob. A.Lipiński, Z problematyki zasady "zanieczyszczający płaci", (w:) H. Lisicka (red.), Prawo ochrony środowiska i prawo karne, Wrocław 2008. s. 145) Ma skłaniać również gminę do ponoszenia kosztów, które przypadają na gminę w ramach wspólnie podejmowanych działań na rzecz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2018 r. II OSK 2978/18).

Podobnie za niezasadne należy uznać zarzuty dotyczące współczynnika OUB1995 wynoszącego 0,047 dla terenów wiejskich, wskazanego w Rozporządzeniu - jak również wskazano w zaskarżonych decyzjach, współczynnik ten jest elementem prawa powszechnie obowiązującego - rozporządzenia wydanego na podstawie delegacji ustawowej, obowiązującego w dacie wydania decyzji. Organy nie mogły go zignorować w poczynionych obliczeniach, a kwestia jego prawidłowości jest ponownie zarzutem do ustawodawcy, a nie do praktyki stosowania prawa.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Sąd także stwierdza, że nie są one zasadne. Gmina podniosła, że organy naruszyły art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez pominięcie w toku postępowania przedstawionych przez nią argumentów dotyczących obiektywnej w jej ocenie niemożliwości wykonania obowiązku ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji kierowanych do składowania. Argumenty Gminy zmierzają do wskazania, że nie ponosi winy w nieosiągnięciu wymaganego poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, co jednak jak wyżej wskazano nie ma znaczenia dla odpowiedzialności prawnej Gminy. Zakres postępowania dowodowego został zakreślony poprzez przesłanki odpowiedzialności wskazane w ustawie, które sprowadzają się do bezprawności (niezgodności z prawem) zachowania Gminy. Przedstawione przez Skarżącego okoliczności nie mogły - z uwagi na omówiony już wyżej przesłanki wymierzenia kary pieniężnej i jej obligatoryjny charakter - wpłynąć na postępowanie organów ochrony środowiska w niniejszej sprawie. Tym samym przedstawione przez Gminę argumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a ich nie uwzględnienie nie stanowi o przekroczeniu przez organ swobodnej oceny dowodów.

W świetle wszystkich powyższych rozważań, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.