Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1106721

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 stycznia 2012 r.
IV SA/Wa 1900/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA-Teresa Zyglewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. i J. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2010 r. nr (...) w sprawie ze skargi B. G. i J. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2011 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2010 r. nr (...)

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z (...) listopada 2010 r. Wojewoda (...) ustalił lokalizację linii kolejowej (...) na odcinku granica miasta W. - stacja S. (k.m. (...)), zatwierdził podział nieruchomości oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Decyzją z dnia (...) września 2011 r. nr (...) Minister Infrastruktury uchylił, znajdującą się na stronie 1 i 2 decyzji organu I instancji, tabelę przedstawiającą działki gruntu lub ich części, na których zlokalizowana będzie inwestycja w Gminie W. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy (pkt I), uchylił w całości rys. nr (...) (projekt zagospodarowania terenu - S.) do załącznika nr 2 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy (pkt II), a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję z (...) listopada 2010 r. (pkt III).

B. G. i J. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2011 r., w której zwarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, że ponieśli olbrzymie koszty związane z zagospodarowaniem terenu podlegającemu podziałowi, w tym stawu przywracając mu funkcję hodowlanego, oczyszczając jego środowisko oraz rekonstruując urządzenia piętrzące wodę i odwadniające teren, co w przypadku dokonanego podziału bez uwzględnienia faktu istnienia stawu stanowi zagrożenia dla jego dalszego prawidłowego funkcjonowania, w tym dla egzystencji fauny i flory wpisując się w pojęcie ponadnormatywnego zanieczyszczenia wody i gleby, stanowiąc zagrożenie, co powinno być uwzględnione w warunkach technicznych dotyczących wymagań związanych z ochroną interesu osób trzecich i to zapewne nie w zakresie potrzeb oczek wodnych usytuowanych w pobliżu nasypu kolejowego. Nadto na działce skarżących została zakończona inwestycja budowlana polegająca na wzniesieniu budynku mieszkalnego, w którą to skarżący już zainwestowali ponad sześć milionów złotych, a fakt istnienia tego obiektu wraz z infrastrukturą nie został uwzględniony na mapie inwestycji, jako istniejące uzbrojenie terenu zgodnie z dyspozycją art. 9o ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.), co przy reorganizacji istniejącej infrastruktury i podziale nieruchomości może stanowić zagrożenie, objawiające się w ponadnormatywnymi uciążliwościami powodowanymi hałasem w przypadku wycinki istniejącego drzewostanu i przesunięcia linii w kierunku istniejącej zabudowy.

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji jeśli w wyniku wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

W myśl art. 9 w ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, Wojewoda nadaje decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek P. S.A., uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Powołany przepis był podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji o nadaniu decyzji z 3 listopada 2010 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie art. 9w ust. 3 powołanej ustawy wprowadza uregulowanie, w myśl którego decyzja, o której mowa w ust. 1:

1)

przyznaje P. S.A. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

2)

zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń;

3)

uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez P. S.A.

Powołane przepisy ustawy o transporcie kolejowym jednoznacznie wskazują, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, co zostało wykazane we wniosku B. G. i J. G. o wstrzymanie wykonania ww decyzji.

Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.