Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2722357

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 15 lipca 2019 r.
IV SA/Wa 18/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka.

Sędziowie Asesor, WSA: Agnieszka Wąsikowska, Tomasz Wykowski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia (...) października 2018 r. nr (...) w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków

1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy pkt II decyzji Starosty (...) z dnia (...) sierpnia 2018 r. nr (...) oraz pkt II decyzji Starosty (...) z dnia (...) sierpnia 2018 r. nr (...);

2. zasądza od (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego M. J. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia (...) października 2018 r. nr (...) (dalej "zaskarżoną decyzją" albo "decyzją odwoławczą") (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej "Inspektor"), po rozpatrzeniu odwołania (...) (dalej "Skarżącego") od decyzji Starosty (...) (dalej "Starosty") z dnia (...) sierpnia 2018 r. znak (...), orzekającej o wprowadzeniu zmian w rejestrze ewidencji gruntów i budynków na podstawie opracowania geodezyjnego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem (...), dotyczącego działek ewidencyjnych (...) i (...) położonych w (...) gm. (...) w zakresie wydzielenia nowych działek oraz odmowie wprowadzenia zmian w zakresie użytków w nowoutworzonych działkach - utrzymał decyzję Starosty w mocy.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Inspektora zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej, przedstawia się następująco:

1. Skarżący wystąpił do Starosty z wnioskiem o ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków zmian wynikających z opracowania geodezyjnego (...).

2. Decyzją z dnia (...) października 2017 r. nr (...), wydaną po rozpatrzeniu ww. wniosku, Starosta orzekł o wydzieleniu z działki nr (...) działek nr (...) oraz (...) oraz o wydzieleniu z działki nr (...) działek nr (...) i nr (...) a także o zmianie rodzaju użytku dla nowo wydzielonych działek nr (...) i (...).

3. Decyzją z dnia (...) grudnia 2017 r. nr 256, wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego od ww. decyzji Starosty z dnia (...) października 2017 r., Inspektor uchylił tę decyzję i przekazał Staroście sprawę do ponownego rozpatrzenia.

4. Decyzją z dnia (...) sierpnia 2018 r. Starosta orzekł w sprawie w następujący sposób:

- w pkt I orzekł o aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, mającej na celu ujawnienie nowych danych ewidencyjnych oraz zastąpienie danych niezgodnych z obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi z obowiązującymi standardami technicznymi, na podstawie opracowania geodezyjnego (...), przyjętego do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego o identyfikatorze (...), przyjętego do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu (...) sierpnia 2017 r. poprzez:

1) wydzielenie z działki ewidencyjnej nr (...) położonej w obrębie (...), gmina (...):

- działki nr, (...) o powierzchni 0.0008 ha, numer księgi wieczystej (...), użytek gruntowy - tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem 33 J

- działki (...) o powierzchni 0.0465 ha, numer księgi wieczysta (...), użytek gruntowy - tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem B,

2) wykazanie w części graficznej bazy danych ewidencji gruntów i budynków:

a) położenia punktów granicznych oznaczonych w ww. opracowaniu geodezyjnym jako (...), (...), (...) pomiędzy działką nr (...) położoną w obrębie (...), gmina (...), a działkami nr (...), (...), (...) położonymi w obrębie (...), gmina (...), w sposób ustalony i wskazany na gruncie, opisany szczegółowo w protokole wyznaczenia punktów granicznych uprzednio ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków z dnia (...).07.2017 r.,

b) wynikającego z powyższego przebiegu granic pomiędzy działką nr (...) położoną w (...), gmina (...), a działkami nr (...) położonymi w obrębie (...), gmina (...) od punktu (...) przez punkty (...), (...) do punktu (...), zgodnie z protokołem wyznaczenia punktów granicznych uprzednio ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków z dnia (...).07.2017 r.,

3) wydzielenie z działki ewidencyjnej nr (...) położonej w obrębie (...), gmina (...):

- działki nr (...) o powierzchni 0.0322 ha, numer księgi wieczystej (...), użytek gruntowy - drogi, oznaczone symbolem dr,

- działki nr (...) o powierzchni 0.0921 ha, grunt niehipotekowany, użytek gruntowy - drogi, oznaczone symbolem dr.

4) wykazanie w części graficznej bazy danych ewidencji gruntów i budynków:

a) położenia punktów granicznych oznaczonych w ww. opracowaniu geodezyjnym jako (...) pomiędzy działką nr (...) położoną w obrębie (...), gmina (...), a działkami nr (...) położonymi w obrębie (...), gmina (...) oraz działkami ewidencyjnymi nr (...) położonymi w obrębie (...), gmina (...), w sposób ustalony i wskazany na gruncie, opisany szczegółowo w protokole wyznaczenia punktów granicznych uprzednio ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków z dnia (...).07.2017 r.,

b) wynikającego z powyższego przebiegu granic pomiędzy działką nr (...) położoną w (...), gmina (...), a działkami nr (...) położonymi w obrębie (...), gmina (...) oraz działkami ewidencyjnymi nr (...) położonymi w obrębie (...), gmina (...) od punktu (...) przez punkty (...) do punktu (...), zgodnie z protokołem wyznaczenia punktów granicznych uprzednio ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków z dnia (...).07.2017 r.,

- w pkt II orzekł o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków na podstawie opracowania geodezyjnego o identyfikatorze (...), przyjętego do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu (...).08.2017 r. w części dotyczącej użytków gruntowych działek nr (...) położone w obrębie (...), gmina (...).

3. Pismem z dnia 14 września 2018 r., uzupełnionym pismem z dnia 24 września 2018 r., Skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji Starosty.

III. Jak już wskazano, zaskarżoną obecnie decyzją odwoławczą Inspektor rozpatrzył odwołanie Skarżącego od decyzji Starosty z dnia (...) sierpnia 2018 r., utrzymując tę decyzję w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie odwoławcze, Inspektor wskazał w szczególności, co następuje:

(i) Głównym celem wprowadzenia do ewidencji przedmiotowych zmian było wyeliminowanie występujących tam błędów i doprowadzenie ewidencji do zgodności ze stanem prawnym. W myśl art. 24 ust. 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 z późn. zm. - dalej zwana "p.g.k.") informacje o gruntach i nieruchomościach zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji m.in. na podstawie materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zmiany wprowadzane są również w przypadku wykrycia błędnych informacji w tej ewidencji.

(ii) Ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz analizy przeprowadzonej przez geodetę (...) w opracowaniu przyjętym do zasobu za numerem (...) wynika, że obecny stan ujawniony w ewidencji dla działek nr (...) i (...) jest niezgodny ze stanem prawnym.

Obecna działka nr (...) pochodzi bowiem z nieruchomości uregulowanej aktem własności ziemi (...) o pow. 0,41 ha, dla której założono księgę wieczystą (...). Z nieruchomości tej zostały wydzielone działki nr (...), nr (...), nr (...) i nr (...) (przy czym dwie ostatnie stanowią obecnie część działki (...)), które odpisano do odrębnych ksiąg wieczystych. Część nieruchomości uregulowanej aktem własności ziemi została zajęta pod ulicę (...), dlatego na mapą z (...) września 1977 r. z podziałem nieruchomości na ww. działki objęto nie całą nieruchomość a jedynie jej część o powierzchni 3552 m2.

Wykonując odnowienie ewidencji gruntów i budynków granice działki drogowej ulicy (...) wykazano zaś w granicach władania a nie własności, dlatego część ww. nieruchomości objętej aktem własności ziemi znalazła się w granicach działki drogowej.

Z wniosku Gminy (...) (dalej "Gminy") zostało przeprowadzone rozgraniczenie działki drogowej na tym odcinku. W wyniku tego rozgraniczenia Sąd Rejonowy w (...), postanowieniem z dnia (...) listopada 2016 r., sygn. akt (...) Ns (...), ustalił przebieg granicy pomiędzy nieruchomością stanowiącą własność Gminy - drogą a nieruchomością (...), będącą własnością Skarżącego.

Jak wynika z treści opracowania geodezyjnego (...), uwzględnia ono zarówno ww. zmiany związane z podziałem nieruchomości jak również przeprowadzone rozgraniczenie i na tej podstawie opisuje różnice pomiędzy stanem prawnym a obecnymi zapisami w ewidencji gruntów oraz zmiany konieczne dla doprowadzenia do zgodności tych zapisów ze stanem prawnym. W pełni prawidłowo uznał Starosta, iż ustalenia ww. opracowania dają podstawę do wprowadzenia stosownych zmian do ewidencji. Wyeliminowanie z ewidencji zapisów niezgodnych ze stanem prawnym wymagało bowiem wydzielenia działek nr (...) i (...) i przypisania ich do nieruchomości KW (...). Ta część orzeczenia Starosty nie z budzi wątpliwości i nie była kwestionowana przez Skarżącego.

(iii) Skarżący kwestionuje natomiast tę część decyzji Starosty, w której organ odmówił wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków zmiany użytku.

Skarżący powołuje się w tym zakresie na treść opracowania geodety wskazującego, że zmianie powinny ulec zapisy użytków w nowo wydzielanych działkach:

1) nr (...), gdzie zamiast dotychczasowego użytku B - tereny mieszkaniowe powinien być wykazany użytek Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy oraz

2) nr (...) gdzie zamiast dotychczasowego użytku dr - drogi powinien być wykazany użytek Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy.

Jak wynika z definicji użytku Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy (Ip. 15 załącznika nr 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 z późn. zm. - dalej "rozporządzenia" albo "rozporządzenia ewidencyjnego") do terenów tych zalicza się grunty, na których została rozpoczęta lecz nie została zakończona budowa; grunty na których wcześniej istniejące budynki zostały rozebrane ale jednocześnie grunty te są przeznaczone pod zabudowę; uwzględnia się również postanowienia decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej lub leśnej wydanych w myśl ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych a także treść projektu zagospodarowania działki o jakim mowa w ustawie Prawo budowlane.

Stwierdzić należy, iż wymienione w przedłożonym opracowaniu grunty Skarżącego nie spełniają ww. kryteriów użytku o symbolu "Bp". Grunty te nie są bowiem objęte ani decyzją o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej ani planem zagospodarowania działki, nie został na nich rozebrany budynek ani nie rozpoczęto budowy. Ustalenia opracowania geodety w tym zakresie są zatem błędne.

(iv) Zauważyć także należy, że dokonanie zmiany użytku w ewidencji gruntów i budynku musi wynikać z trwałej zmiany sposobu użytkowania danych gruntów w terenie. Z przeprowadzonej w tej sprawie wizji lokalnej nie wynika aby zmiana sposobu użytkowania spornego terenu miała na chwilę obecną charakter trwały. Jak wynika z akt teren działki nr (...) był wykorzystywana jako część drogi od 1977 r., został utwardzony i stanowi dojazd do działek nr (...) i (...). Nawiezienie ziemi i postawienie donic z tujami nie może być obecnie traktowane jako trwały sposób zmiany użytkowania tereny dlatego obecny sposób zagospodarowania nie może stanowić podstawy do zmiany zapisów użytków w ewidencji gruntów i budynków.

v) Reasumując powyższe stwierdzić należy:

1) zasadność dokonania - zarówno w rejestrze jak i na mapach ewidencji gruntów i budynków - zmian odnoszących się wydzielenia i granic działek ewidencyjnych,

2) brak podstaw do zaktualizowania wpisów co do użytków gruntowych, znajdujących się na wydzielonych działkach.

v) Reasumując powyższe stwierdzić należy: 1) zasadność dokonania - zarówno w rejestrze jak i na mapach ewidencji gruntów i budynków - zmian odnoszących się wydzielenia i granic działek ewidencyjnych, 2) brak podstaw do zaktualizowania wpisów co do użytków gruntowych, znajdujących się na wydzielonych działkach.

IV. Pismem z dnia 26 listopada 2018 r. Skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Inspektora w części orzekającej o odmowie zmiany użytków, podnosząc iż decyzję tę wydano we ww. zakresie z naruszeniem następujących przepisów prawa:

1) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób powierzchowny, a przez to naruszający zasadę demokratycznego państwa prawa;

2) art. 6 art. 7, 7b, 8, 11, 77, 80 i 107 § 1 pkt 6 k.p.a.;

3) przepisów prawa materialnego (które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy), tj.:

- art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d p.g.k. przez jego niewłaściwe niezastosowanie tj. odmowe uaktualnienia danych ewidencyjnych w sytuacji, w której przesłanki do dokonania takiej aktualizacji wystąpiły;

- punktu 18 załącznika nr 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 z późn. zm. - dalej "rozporządzenia") poprzez błędne przypisanie działce symbolu "dr" w sytuacji gdy nie zachodzą ku temu podstawy faktyczne ani prawne;

- art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 2a ust. 2 tej ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068), dalej "u.d.p.", przez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy część działki, której dotyczy zaskarżona decyzja nie może być uznana za drogę publiczną;

- § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy nie ma podstaw do uznania, że część działki, której dotyczy sporne oznaczenie "dr" nie spełnia kryteriów podziału wskazanych w ww. przepisie.

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie z dnia 2 stycznia 2019 r., Inspektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

VI. W piśmie procesowym z dnia 17 kwietnia 2019 r. uczestnik postępowania - Gmina wniosła o oddalenie skargi, przyłączając się do stanowiska zaskarżonej decyzji, i podnosząc m.in., iż:

1) od 2010 r. z jej wniosku toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie nabycia - z mocy prawa, z dniem (...) stycznia 1999 r. - prawa własności m.in. gruntu stanowiącego przedmiot niniejszej sprawy na podstawie art. 73 i nast. ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.),

2) niezależnie od ww.

okoliczności przedmiotowy grunt jest w oczywisty sposób użytkowany jako droga, co oznacza brak jakichkolwiek podstaw do przyjmowania, iż nie stanowi on użytku drogowego "dr".

VII. Na rozprawie przed Sądem w dniu 25 czerwca 2019 r. pełnomocnik Gminy podniósł m.in., że działka (...) jest wykorzystywana jako ciąg komunikacyjny od granicy działki (...) do wygrodzenia miedzy działką (...) i działką (...). Pełnomocnik Skarżącego podniósł, że zasięg tego ciągu komunikacyjnego jest krótszy i kończy się wraz z bramą wjazdową do działki (...). Pełnomocnik Skarżącego oświadczył także, że gdyby Sąd nie uznał zasadności zakwalifikowania tego gruntu jako BP, to alternatywnie składa wniosek o uznanie tego gruntu jako B - grunt budowlany.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VIII. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Inspektora z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.").

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja odwoławcza oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty - obie w kwestionowanym skargą zakresie, tj. w części orzekającej o odmowie aktualizacji ewidencji co do użytków gruntowych - wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej racji obie wskazane wyżej decyzje należało wyeliminować we ww. częściach z obrotu prawnego.

IX. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Inspektora prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego - w zakwestionowanej skargą części - była ocena aktualności danych ewidencji gruntów i budynków, dotyczących rodzaju użytków gruntowych występujących na działkach (...) i (...). Zasadniczy spór w sprawie dotyczy oceny istnienia podstaw do aktualizacji zapisów ewidencyjnych, odnoszących się do działki nr (...), w świetle których działka ta stanowi użytek drogowy "dr". Organy obu instancji nie stwierdziły przesłanek do dokonania tego rodzaju aktualizacji, uznając iż przedmiotowy zapis ewidencyjny odpowiada stanowi rzeczywistemu. Stanowisko to jest jednakże przedwczesne, albowiem organy nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania wyjaśniającego na okoliczność tego, czy istotnie grunt stanowiący ww. działki odpowiada kryteriom użytku drogowego, wskazanym w 18 ppkt 1 załącznika nr 6 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z tej racji decyzje organów obu instancji należało w stosownej części uchylić.

2. Stan sprawy, regulujący przedmiot sprawy, przedstawia się następująco:

Art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego przewiduje obowiązek ewidencjonowania szeregu informacji, dotyczących gruntów, w tym także ich rodzajów użytków gruntowych oraz klas gleboznawczych (a ponadto położenia gruntów, ich granic, powierzchni, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty). Dopełnieniem powyższego jest § 60 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w myśl którego danymi ewidencyjnymi dotyczącymi działki ewidencyjnej są informacje określające pola powierzchni konturów użytków gruntowych i klas bonitacyjnych w granicach działki ewidencyjnej.

Informacje o nieruchomościach, objęte obowiązkiem ewidencjonowania zawiera operat ewidencyjny, który składa się z:

1) prowadzonej w systemie teleinformatycznym bazy danych, oraz

2) zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych (art.

24 ust. 1 p.g.k.).

Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. zasada utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, wynikająca z art. 24 ust. 2a p.g.k. i § 44 pkt 2 rozporządzenia. Aktualizacja operatu ewidencyjnego odbywa się z urzędu (w przypadkach wskazanych w art. 24 ust. 2a pkt 1 ustawy) lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania (art. 24 ust. 2a pkt 2 ustawy). Aktualizacji dokonuje się albo w formie czynności materialno - technicznej (w przypadkach wskazanych w art. 24 ust. 2b pkt 1 ppkt a - h) albo - w pozostałych przypadkach - w drodze decyzji administracyjnej (art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy).

Przepis § 45 ust. 1 rozporządzenia precyzuje, iż aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu:

1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi,

2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych,

3) wyeliminowania danych błędnych.

Przepis § 45 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że przy aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 35 i § 36 stosuje się odpowiednio. Z kolei według § 35 pkt 1 i 7 rozporządzenia źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji są materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, a także wyniki oględzin.

Wreszcie § 46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia stanowi, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych.

Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi użytków gruntowych i klas bonitacyjnych są:

1) numeryczne opisy konturów tych użytków i klas bonitacyjnych;

2) oznaczenia użytków gruntowych i klas bonitacyjnych w granicach poszczególnych konturów oraz numery tych konturów (§ 66 ust.

1 rozporządzenia).

Jedną z kategorii użytków gruntowych stanowią grunty zabudowane i zurbanizowane (§ 67 pkt 3 rozporządzenia), które z kolei dzielą się m.in. na tereny komunikacyjne, w tym drogi, oznaczone symbolem - dr (§ 68 ust. 3 pkt 7 lit. a). Zgodnie z treścią punktu 18 załącznika nr 6 do rozporządzenia:

1. "Do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068).

2. Do użytku gruntowego o nazwie "drogi" nie zalicza się gruntów w granicach pasów drogowych dróg wewnętrznych, jeżeli:

1) wchodzą w skład gospodarstwa rolnego lub leśnego;

2) wchodzą w skład działki budowlanej, która nie jest osiedlem mieszkaniowym, dworcem kolejowym lub dworcem komunikacji autobusowej albo też nie jest odrębnym pasem gruntu wydzielonym wyłącznie w celu zapewnienia dostępu tej działki do drogi publicznej.

3. Grunty w granicach pasów drogowych dróg wewnętrznych niezaliczone do użytku gruntowego "drogi" włącza się do:

1) przyległego użytku rolnego, jeżeli wchodzą w skład gospodarstwa rolnego;

2) użytku "las", jeżeli wchodzą w skład gospodarstwa leśnego;

3) odpowiedniego użytku z grupy użytków zurbanizowanych i zabudowanych, jeżeli wchodzą w skład działki budowlanej.".

Jak trafnie wskazał WSA w Opolu w swoim wyroku z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 34/17, publ. CBOSA, "Złożenie przez stronę wniosku o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków obliguje organy do podjęcia czynności mających na celu sprawdzenie potrzeby przeprowadzenia zamiany w zapisach ewidencyjnych w celu ich aktualizacji. O zaliczeniu określonych gruntów do poszczególnych grup użytków gruntowych ewidencji decyduje przede wszystkim stan faktyczny związany z wykorzystaniem gruntu, identyfikowany w oparciu o szczegółowe kryteria wymienione w załączniku nr 6 do rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1034), a nie okoliczność danych uzyskanych w wyniku przeprowadzenia modernizacji ewidencji.".

3. Odniesienie ww. uwarunkowań prawnych do stanu faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do następujących wniosków:

3.1. Wydanymi w sprawie decyzjami organy orzekły (w części niekwestionowanej obecnie przez Skarżącego, a całkowicie zgodnej z jego interesem) o ujawnieniu w ewidencji m.in. działki nr (...) o powierzchni 322 m2 oraz działki nr (...) o powierzchni 8 m2 (obie działki stanowiące własność Skarżącego). Jak już wskazano, spór w sprawie ogranicza się do oceny prawidłowości tych części decyzji Inspektora i Starosty, w których organy te nie stwierdziły, wbrew stanowisku Skarżącego, dezaktualizacji zapisów ewidencyjnych, odnoszących się do użytków gruntowych występujących na ww. działkach. Skarżący żądał zatem aby:

1) w odniesieniu do działki nr (...), zakwalifikowanej jako użytek B - tereny mieszkaniowe, ujawnić użytek Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy oraz

2) w odniesieniu do działki nr (...), zakwalifikowanej jako użytek drogowy "dr", również ujawnić użytek Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy.

W odniesieniu do pierwszej ze ww. działek (tj. działki nr (...)), uznać należy, że brak podstaw do jej oznaczenia w sposób proponowany przez Skarżącego (jako terenu "Bp" - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy w miejsce terenu o symbolu "B" - tereny mieszkaniowe) prawidłowo wykazał Inspektor, wskazując na niespełnienie się stosowych kryteriów ustalonych w pkt 15 załącznika nr 6 rozporządzenia ewidencyjnego. Tym samym dalsze kwalifikowanie tego gruntu jako użytku "B" - tereny mieszkaniowe znajduje całkowite uzasadnienie.

Inaczej natomiast rzecz się przedstawia z działką nr (...), ujawnioną w ewidencji jako użytek drogowy "dr". O ile bowiem bezspornie działka ta również nie spełnia kryteriów terenów "Bp", to jednakże nie zostało wykazane, iż działka ta istotnie stanowi obecnie użytek drogowy "dr". Uznać należy, iż o ile hipotetycznie status drogowy tej działki zostałby przez organ ewidencyjny (po przeprowadzeniu prawidłowo sporządzonego postępowania wyjaśniającego) zweryfikowany w sposób negatywy (Sąd nie przesądza jednakże obecnie, iż tak być musi), to - niezależnie od początkowego wskazywania przez Skarżącego wadliwie zidentyfikowanego użytku docelowego, tj. "Bp" (a nie użytku "B", co ostatecznie zasygnalizował pełnomocnik Skarżącego na rozprawie przed Sądem) - dokonanie stosownej aktualizacji zapisów ewidencyjnych (zamiana użytku "dr" na użytek "B") nie wykraczałoby poza zakres kognicji organów.

Gwoli usunięcia wszelkich ewentualnych wątpliwości należy podkreślić oczywistość faktu, iż organy obu instancji obowiązane były traktować Skarżącego jako właściciela działki nr (...) (podobnie zresztą jak i działki nr (...)), niezależnie od faktu, iż według oświadczenia Gminy przed właściwym organem uwłaszczeniowym toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia, w drodze stosownej decyzji administracyjnej, nabycia przez Gminę prawa własności tej działki z mocy prawa z dniem (...) stycznia 1999 r. na podstawie art. 73 i nast. ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nieruchomości. Dopóki bowiem ww. postępowanie nie zakończy się pozytywną dla Gminy decyzją uwłaszczeniową, jej twierdzeń o nabyciu nieruchomości we ww. trybie uwłaszczeniowym, nie będzie można uznać za udowodnione. Perspektywę wykazania przez Gminę tytułu prawnego do przedmiotowej działki uznać należy zatem za zdarzenie przyszłe, niepewne, które w żaden sposób nie mogło wpłynąć na ocenę sprawy.

3.2. W świetle ww. założeń prawidłowe rozpatrzenie przedmiotu sprawy wymagało wyjaśnienia przez organy, czy grunt stanowiący działkę nr (...), odpowiada kryteriom użytku drogowego, wskazanym w pkt 18 ppkt 1 załącznika nr 6 do rozporządzenia ewidencyjnego. Należało zatem wyjaśnić, czy przedmiotowa działka wchodzi w skład:

1) pasa drogowego drogi publicznej albo

2) pasa drogowego drogi wewnętrznej - w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych (dalej "u.d.p.). Ocena ta nie została jednakże przeprowadzona w sposób wyczerpujący. Stosownie do powyższego:

Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie u.d.p. do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych (art. 1 u.d.p.). Drogami wewnętrznymi są natomiast drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg (art. 8 ust. 1 u.d.p.).

Jedną z kategorii dróg publicznych, wyróżnionych ze względu na funkcje w sieci drogowej, są drogi gminne (art. 2 ust. 1 u.d.p.). Drogi gminne stanowią własność właściwej gminy (art. 2a ust. 2 u.d.p.).

W piśmiennictwie prawniczym (por. Renata Strachowska "Ustawa o drogach publicznych. Komentarz", publ. ABC 2012 oraz literatura tam powołana) wskazuje się m.in., że:

i) Przepis art. 1 wyznacza zakres przedmiotowy ustawy, jednocześnie formułując definicję legalną drogi publicznej. Na definicję tę składają się cztery zasadnicze elementy, a mianowicie:

1) pojęcie drogi,

2) nieograniczony dostęp do drogi - otwarty katalog podmiotów korzystających z drogi,

3) zaliczenie drogi do określonej ustawowo kategorii,

4) ograniczenia i wyjątki dotyczące korzystania z tej drogi, wynikające z przepisów u.d.p.

lub innych przepisów szczególnych.

i) Przepis art. 1 wyznacza zakres przedmiotowy ustawy, jednocześnie formułując definicję legalną drogi publicznej. Na definicję tę składają się cztery zasadnicze elementy, a mianowicie: 1) pojęcie drogi, 2) nieograniczony dostęp do drogi - otwarty katalog podmiotów korzystających z drogi, 3) zaliczenie drogi do określonej ustawowo kategorii, 4) ograniczenia i wyjątki dotyczące korzystania z tej drogi, wynikające z przepisów u.d.p. lub innych przepisów szczególnych.

(ii) Podstawowymi wyróżnikami drogi publicznej są dwa elementy:

1) nieograniczona podmiotowo możliwość korzystania z drogi oraz

2) zaliczenie drogi do określonej ustawowo kategorii.

Nieograniczony dostęp do drogi stanowi element definicji drogi publicznej o charakterze materialnym, natomiast zaliczenie drogi do jednej z kategorii dróg publicznych stanowi wyróżnik formalny.

(iii) Zaliczenie danej drogi do jednej z kategorii dróg publicznych (drogi krajowej, wojewódzkiej, powiatowej lub gminnej) jest elementem konstytutywnym definicji drogi publicznej. W wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 383/08, LEX nr 496206, wskazano, że: "Nie każda droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą z 1985 r. o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej".

Tryb i formę prawną zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych reguluje art. 7 u.d.p. Przepis ten stanowi, że: (ust.

1) Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych; (ust.

2) Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu; (ust.

3) Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy.

Uczestnik postępowania - Gmina konsekwentnie podnosi, iż działka stanowi część pasa drogowego drogi publicznej, tj. ulicy (...) w (...), objętej uchwałą nr (...) Rady Narodowej (...) z dnia (...) maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie (...) i województwa (...) do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. (...) Nr (...), poz. (...)), dalej "uchwała nr (...)". Uznać należy, iż twierdzenie to nie zostało w wyczerpujący sposób zweryfikowane przez organy obu instancji. Odnotować należy w tym kontekście, co następuje:

1) Na str.9 uzasadnienia swojej decyzji organ I instancji stwierdził jedynie, że: "Z uchwały Rady Narodowej Miasta (...) nr (...) z dnia (...) maja 1988 r.r. oraz opracowania dotyczącego sieci dróg gminnych w województwie (...) wynika, że ulica (...) w (...) na długości 400 metrów stanowi drogę o kategorii gminnej. Powyższa dokumentacja nie odnosi się do numerów działek ewidencyjnych stanowiących ww. drogę, jak również nie zawiera załącznika graficznego przedstawiającego usytuowanie ww. drogi oraz nie określa szerokości tej drogi";

2) Z uzasadnienia decyzji odwoławczej wynika natomiast, że organ II instancji nie poczynił żadnych ustaleń na temat tego, czy działka Skarżącego formalnie wchodzi w skład drogi publicznej - ulicy (...), czy też nie.

Z decyzji organów obu instancji wynika zatem, że swoją ocenę o aktualności zamieszczonej w ewidencji gruntów informacji, iż działka Skarżącego stanowi użytek drogowy, oparły one na ustaleniu, że działka ta jest faktycznie zagospodarowana jako działka drogowa. Tymczasem nawet ustalenie, że na danej działce znajduje się infrastruktura drogowa, bez wyjaśnienia, czy jest to pas drogowy drogi publicznej, czy też drogi wewnętrznej, nie wystarcza do przyjęcia, iż działka ta stanowi użytek drogowy, odpowiadający kryteriom wskazanym w załączniku do rozporządzenia. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie aktualizacyjne wymaga zatem jednoznacznego ustalenia, czy działka Skarżącego wchodzi w skład pasa drogowego drogi publicznej. Podkreślić jednakże należy, iż chodzi o ustalenie w tym zakresie stanu aktualnego, tj. istniejącego w dacie rozstrzygania przez organ, nie zaś stanu historycznego. Kwestia ta nabiera istotnego znaczenie w świetle następujących okoliczności:

(i) Niezweryfikowane przez organy obu instancji stanowisko Gminy, iż działka Skarżącego stanowi użytek drogowy, opiera się na przekonaniu Gminy, iż grunt ten został objęty (w ramach objęcia całej ulicy (...)) uchwałą nr (...) z dnia (...) maja 1988 r. Odnotować należy, że dostrzeżona przez organ I instancji ogólnikowość sformułowań ww. uchwały (w tym w szczególności niewskazanie w niej wykazu działek wchodzących w skład drogi, czy też niezałączenie załącznika graficznego), nie stanowi jeszcze o braku możliwości wykazania, iż działka Skarżącego (czy też grunt stanowiący tę działkę obecnie) wchodził w skład pasa drogowego objętej uchwałą drogi. W orzecznictwie sądowym reprezentowane jest bowiem i takie stanowisko, iż pomimo nieoperowania przez uchwałę w sprawie zaliczenia drogi ido dróg gminnych numerami poszczególnych działek, wchodzących w skład tej drogi, możliwe jest wykazanie jej przebiegu dowodami pośrednimi (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1873/13, publ. LEX).

Po drugie, sam fakt iż Gmina nigdy nie była i nie jest właścicielem przedmiotowej działki nie stanowiłby - pomimo kategorycznej treści art. 2a ust. 2 u.d.p. - automatycznej przesłanki do uznania, że nie może ona stanowić części pasa publicznej drogi gminnej. Wynika to z faktu, iż z dniem (...) stycznia 1999 r. do obrotu prawnego wszedł wprawdzie w życie art. 2a pkt 2 ustawy o drogach publicznych, z którego wynika, że droga gminna musi być własnością danej gminy, niemniej w świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego powyższe odnosi się wyłącznie do dróg, które zostały zaliczone do dróg gminnych na podstawie uchwał rad gmin, wydanych najwcześniej w dniu (...) stycznia 1999 r. "Gmina nie może podjąć uchwały o zaliczeniu danej drogi do kategorii dróg gminnych w sytuacji w której działki wchodzące w skład danej drogi nie stanowią jej własności. Dotyczy to jednak stanu prawnego zaistniałego po dniu (...) stycznia 1999 r. Tymczasem w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 1998 r. możliwe było objęcie uchwałą o zaliczeniu do odpowiedniej kategorii drogi znajdującej się na nieruchomości nie będącej własnością Skarbu Państwa czy też jednostki samorządu terytorialnego." - por. wyrok tut. Sądu z dnia 30 stycznia 2018 I SA/Wa 847/17, publ. CBOSA.

Wynika stąd, iż co do zasady droga która została zaliczona do kategorii dróg gminnych na podstawie uchwały podjętej przed (...) stycznia 1999 r. (tak jak uchwała nr (...), wydana w dniu (...) maja 1988 r.), zachowywałaby ten status także po 1 stycznia 1999 r. Uznać jednak należy, że stan taki, stanowiący wyłom w zasadzie ustanowionej w art. 2a pkt 2 u.d.p., mógłby trwać nie bezterminowo a tylko w okresie obowiązywania ww. uchwały.

Podsumowując tę część wywodów stwierdzić należy, że dopuszczalność wywodzenia (jako istniejącego nie tylko w przeszłości ale również obecnie) drogowego statusu działki Skarżącego (pomimo tego, iż działka ta nie stanowi i nie stanowiła własności Gminy), z samego tylko faktu objęcia tej działki uchwałą nr (...), podjętą przed dniem (...) stycznia 1999 r., byłaby bezwzględnie uzależniona od łącznego spełnienia się dwóch zasadniczych warunków, tj.:

1) po pierwsze - od szczegółowego wykazania, że działka ta istotnie została objęta tą uchwałą (z uwzględnieniem dopuszczalności wykazania tej okoliczności w sposób pośredni),

2) po drugie - od obowiązywania ww.

uchwały nr (...) w dacie orzekania w przedmiocie aktualizacji.

Oczywistym jest jednak, iż łączne zajście ww. warunków jest niemożliwe albowiem uchwała nr (...), została uchylona przez uchwałę Rady Miasta (...) z dnia (...) września 2004 r., nr (...) (Dz. Urz.Woj.(. z 2004 r. nr (...)...), poz.(...) z późn. zm.).

(ii) Powyższa okoliczność pociąga za sobą konieczność ustalenia, czy ulica Wesoła jest objęta obecnie jakąkolwiek inną (tj. późniejszą niż uchwała nr (...) oraz ww. uchwała z 2004 r.) uchwałą, zaliczającą tę ulicę, w trybie art. 7 ust. 2 u.d.p., do kategorii dróg gminnych (i czy działka Skarżącego została uwzględniona w przebiegu tej drogi w trybie uregulowanym w art. 7 ust. 3 u.d.p.). Odnotować jednakże należy, iż co do zasady uchwała tego rodzaju byłaby aktem uchwalonym już po 31 grudnia 1998 r., który musiałby już pozostawać w pełnej zgodności z art. 2a pkt 2 u.d.p., tj. nie mógłby obejmować działki nie stanowiącej własności Gminy. Jak bowiem wskazał NSA w wyroku z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 179/16, publ. CBOSA: "Uchwała o zaliczeniu drogi do drogi publicznej powinna być poprzedzona czynnościami zmierzającymi do przejęcia własności drogi przez podmiot publicznoprawny. Droga, która nie jest własnością gminy nie może być zaliczona do dróg gminnych. Uchwała, którą zalicza się drogę do dróg gminnych drogę, która nie jest własnością gminy, narusza w istotny sposób art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych (por. powołane wyżej wyroki NSA: z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 148/09; z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 708/14 i z dnia 3 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 796/15). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie opowiada się za utrwalonym w orzecznictwie poglądem, według którego, przepis art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną stanowiący, że "Dotychczasowe drogi gminne oraz lokalne miejskie stają się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi", w odniesieniu do dróg, o których w nim mowa, ma charakter deklaratoryjny, dostosowawczy i porządkujący (por.m.in. wyroki NSA: z dnia 21 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 393/06; z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 519/06; z dnia 15 lutego 2005 r., sygn. akt I OSK 1155/04 i z dnia 3 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 796/15, niepublikowane, treść (w:) CBOSA, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Przepis art. 103 ust. 2 został zawarty w odrębnym akcie prawnym i służył innym celom niż kategoryzacja dróg w obecnym ujęciu normatywnym. Przepis art. 103 ust. 2 w związku z art. 73 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną dotyczy kwestii odszkodowawczych w sytuacji uwłaszczenia, do którego dochodzi na podstawie art. 73 ust. 3, i temu celowi służył pierwszy z nich. Natomiast przesłanki z ustawy o drogach publicznych dotyczące zaliczenia do kategorii tych dróg dotyczą innej kwestii materialnoprawnej. W konsekwencji, przepis art. 103 ust. 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną nie stanowi materialnoprawnej podstawy "uwłaszczenia" gminy gruntem stanowiącym drogę gminną (por. powołany wyżej wyrok NSA z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 708/14). Przepis ten nie prowadzi do nabycia własności, ani nie skutkuje zaliczeniem do obecnej kategorii dróg publicznych (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1908/14, niepublikowane, treść (w:) CBOSA, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Nabycie własności takiej nieruchomości następuje przecież ze skutkiem na dzień 1 stycznia 1999 r., dopiero w razie wydania przez wojewodę ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 3 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną.".

Ww. kwestie należy wyjaśnić w ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym w tym zakresie.

3.3. Organy nie wyjaśniły również w sposób dostateczny, czy przedmiotowa działka, pomimo ujęcia jej w ewidencji jako użytku drogowego, jest faktycznie wykorzystywana w całości jako część pasa drogowego drogi publicznej (kwestia ta nabierze znaczenia po ewentualnym wykazaniu, stosownie do wywodów wcześniejszych, iż działka ta posiada ten status w sensie formalnym, tj. została skutecznie objęta uchwałą zaliczająca drogę do dróg gminnych i ustalającą przebieg tych dróg). Nie można zatem wykluczyć i takiej sytuacji, w której pomimo formalnego stanowienia przez daną działkę części pasa drogowego drogi publicznej (tj. objęcia jej stosowną uchwałą) działka ta lub jej część nigdy nie była lub nie jest faktycznie wykorzystywana na potrzeby tej drogi (aczkolwiek stan taki musiałby być oczywisty, trwały i prawnie niewadliwy). Okoliczność taka mogłaby bowiem przemawiać przeciwko dalszemu kwalifikowaniu takiej działki (jej części) jako użytku drogowego.

We ww. kontekście chodzi zatem o ocenę spełnienia się w sprawie - w odniesieniu do całej działki - kryteriów z art. 4 pkt 1 u.d.p., w myśl którego to przepisu pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z kolei, w myśl art. 4 pkt 2 u.d.p. droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym.

Konieczność poczynienia ustaleń, o których mowa powyżej, zachodzi w szczególności w odniesieniu do północnego odcinka działki nr (...), ograniczonego ogrodzeniem wzniesionym w poprzek drogi pomiędzy działką nr (...) i (...) (który sama Gmina kwalifikuje jako wyłączony z użytkowania drogowego).

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 135 i art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.