Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1941184

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 października 2015 r.
IV SA/Wa 1776/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.).

Sędziowie WSA: Aneta Dąbrowska, Anna Szymańska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew uchyla zaskarżoną decyzję

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) (dalej jako organ/SKO) decyzją z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 dalej jako k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania J. C. od decyzji Zarządu Dzielnicy (...) W. Nr (...) z dnia (...) lipca 2014 r. orzekającej o odmowie udzielenia zezwolenia na usunięcie 8 sztuk drzew z gatunku świerk pospolity, z terenu nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...) położonej w W., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ powołał się na art. 2 ust. 1 pkt 7, 8 i 9 oraz art. ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, dalej jako "ustawa")- wskazując, że zgodnie z tym przepisem ochrona przyrody polega na zachowaniu, równoważnym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów i składników przyrody: krajobrazu, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień, a jej celem jest ochrona walorów krajobrazowych, zieleni oraz zad rzewień, nadto kształtowanie właściwych postaw człowieka wobec przyrody przez edukację, informowanie i promocję w dziedzinie ochrony przyrody. Wyjaśnił, że ochrona terenów zieleni i zadrzewień realizowana jest m.in. przez nałożony na posiadacza danej nieruchomości obowiązek uzyskania zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości.

Powołując się na treść art. 83 ust. ww. ustawy SKO wskazało, że decyzja w przedmiocie usunięcia drzew i krzewów z terenu nieruchomości zależy od uznania organu, którego obowiązkiem jest dbałość o przyrodę, ochrona składników przyrody, w tym zieleni w miastach i wsiach. W ocenie organu uznanie administracyjne nie oznacza zaś dowolności organów administracji a organ związany jest wieloma czynnikami ograniczającymi jego swobodę. Odnosząc to do rozpoznawanej sprawy Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji przeprowadził dostateczne postępowanie wyjaśniające a uzasadnienie decyzji I instancji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do odwołania Kolegium podkreśliło, że w niniejszej sprawie jako przyczynę usunięcia drzew podano fakt, iż drzewa zagrażają budynkom. Jednak przeprowadzona w dniu (...) lipca 2014 r. wizja terenowa wykazała, że wnioskowane do wycięcia drzewa są obiektami żywymi i okazałymi, na których nie zaobserwowano chorób powodowanych przez szkodniki lub grzyby, które mogłyby powodować osłabienie statyki drzew. Według SKO drzewa mają naturalnie ukształtowany system korzeniowy, posiadają zdrowe konary i pnie, są cennymi obiektami przyrodniczymi, tworząc na przedmiotowej nieruchomości zwartą ścianę zieleni. Organ wyjaśnił, że posusz kształtuje się na poziomie od 5% do 15%. W dniu wizji nie zaobserwowano również śladów niszczenia opaski i fundamentów budynku przez korzenie drzew, a wobec tego, zdaniem SKO, drzewa nie kwalifikują się do usunięcia jako zagrażające bezpieczeństwu ludzi i mienia, a potencjalne zagrożenie jakie mogą stwarzać nie stanowi powodu do ich usunięcia. W przypadku kolizji korony drzew z linią energetyczną oraz elewacją budynku organ zalecił wykonanie cięć pielęgnacyjnych i technicznych w koronie, z zachowaniem zasad sztuki ogrodniczej, aby nie doprowadziły do zniszczenia lub obumarcia drzew.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że przeznaczenie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę gospodarczo-usługową nie oznacza konieczności usunięcia z jej terenu drzew i krzewów. W ocenie SKO fakt kolidowania ze sobą poszczególnych drzew nie stanowi przesłanki do ich usunięcia, nie ma też podstaw, aby dokonywać wartościowania pojedynczych elementów przyrody, w tym poszczególnych gatunków drzew poprzez usuwanie jednych w celu umożliwienia wzrostu innym.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. C. (dalej jako skarżący). W skardze zarzucił organowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rzetelnej oceny przedmiotu sprawy wskazując, że wydając zaskarżoną decyzję Kolegium nie zachowało obiektywizmu. W uzasadnieniu wyjaśnił ponadto, że znajdujące się na jego nieruchomości drzewa rosną bezpośrednio na przyłączu wodociągowym, w odległości około 1,5 m od siebie i obecnie wymagają minimum pielęgnacyjnej wycinki. Podniósł, że teren wokół drzew jest wybetonowany w odległości ok 1 m od nich co spowodowało, że korzenie wokół nich zostały wypuszczone na zewnątrz tracąc tym samym nie tylko naturalną stabilność (przez co zagrażają bezpieczeństwu zdrowia i życia) ale także cechy "cennych okazów przyrody".

Skarżący wskazał ponadto, że jedno z drzew w sposób zagrażający bezpieczeństwu wrośnięte jest w przewody energetyczne.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) wniosło o jej oddalenie.

Podczas rozprawy skarżący okazał Sądowi dokumentację wodociągową i osobno dokumentację obrazującą przebieg przyłącza gazowego - wskazując na ich usytuowanie kolidujące z niektórymi drzewami i zarzucił, że organy całkowicie pominęły kwestie zagrożenia korzeni dla ww przyłączy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a.") dokonywana przez sądownictwo administracyjne kontrola działalności administracji publicznej sprowadza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego. Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że ma prawo wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze (art. 134 p.p.s.a.).

Dokonana zgodnie z przedstawionymi kryteriami sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z przywołanym przepisem zaskarżony akt podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja zapadła przedwcześnie tj. bez wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności a zatem z naruszeniem określonych w art. 7, 77, 80 i art. 107 § 3 przepisów k.p.a. Z akt sprawy ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby Kolegium analizowało podnoszone w odwołaniu kwestie zagrożenia stwarzanego przez drzewa usytuowane przy bocznej ścianie budynku dla instalacji wodociągowej czy gazowej. Powyższe uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji jako decyzji, która pominęła w swojej analizie ww okoliczności. Dokonanie przez Sąd merytorycznej oceny pozostałych aspektów sprawy na tym etapie postępowania Sąd uznał za przedwczesne.

Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji winien przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe i ocenić czy rzeczywiście, jak twierdzi skarżący, opisane wyżej drzewa zagrażają opisanym wyżej instalacjom i przewodom a następnie po wydaniu decyzji stanowisko swoje uzasadnić stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a.

O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.