Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1106712

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 stycznia 2012 r.
IV SA/Wa 1770/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA-Agnieszka Łąpieś-Rosińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. i T. S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) września 2011 r. Nr (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odrzucić skargę E. S. i T. S.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia (...) września 2011 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpoznaniu zażalenia Towarzystwa O. z dnia (...) lipca 2011 r., na postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia (...) czerwca 2011 r. uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą "Przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr (...) obr. (...) K. przy ul. (...) w K." - stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

Postanowienie wydane zostało w następujących okolicznościach faktycznych:

Pismem z dnia 20 kwietnia 2005 r. Prezydent Miasta K. zwrócił się do Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji.

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011 r. znak: (...) uzgodnił przedłożony projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy (pod pewnymi warunkami). Rozstrzygniecie to organ doręczył inwestorom: R. i E. K.

Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli: Towarzystwo M., M. P. (Prezes Towarzystwa), E. i T. S. oraz G. M.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia (...) września 2011 r. "w związku z zażaleniem Towarzystwa M." stwierdził niedopuszczalność zażalenia (w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, ze zażalenie złożył P. N.). Postanowienie to nie zostało doręczone wszystkim stronom składającym zażalenie (jak wynika z akt sprawy postanowienie to otrzymała jedynie E. S. oraz Towarzystwo M., nie otrzymali go również inwestorzy).

Skargę na powyższe postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wnieśli E. i T. S.

W piśmie z dnia 7 grudnia 2011 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego oświadczył, że w związku z zażaleniem wniesionym przez Towarzystwo M., M. P., E. i T. S. oraz G. M. poza postanowieniem z dnia (...) września 2011 r. "nie wydał innego postanowienia", nadto wyjaśnił, że P. N., o którym mowa w uzasadnieniu tego postanowienia nie jest stroną niniejszego postępowania. Stwierdził, że "informacja dotycząca tej osoby znalazła się w uzasadnieniu postanowienia w wyniku omyłki, poczynionej przez organ zażaleniowy na skutek sporządzania tego postanowienia z wykorzystaniem wcześniej utworzonego tekstu, nie mającego związku z przedmiotową sprawą".

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej "upzp", w brzmieniu nadanym przez art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), zwanej dalej "ustawą o rozwoju sieci", uzgodnienie, o którym stanowi art. 53 ust. 4 pkt 8 upzp, następuje w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", w drodze postanowienia, z tym zastrzeżeniem, że zażalenie na takie postanowienie służy jedynie inwestorowi.

Zaskarżone przez E. i T. S. postanowienie zostało wydane w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem R. i E. K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr (...) obr. (...) K. przy ul. (...) w K.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy decydujące znaczenie ma okoliczność, że przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego postanowienia (2 września 2011 r.) wykluczały możliwość złożenia zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego przez podmiot inny niż inwestor tj. podmiot, który wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W myśl bowiem art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 - zwaną dalej: ustawą o rozwoju usług), art. 53 ust. 5 u.p.z.p. otrzymał brzmienie: "Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane." Ustawa o wspieraniu rozwoju usług - zgodnie z art. 87 - weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 29, który wszedł w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia. Oznacza to, iż zaczęła obowiązywać od 17 lipca 2010 r. (data aktu - (...) maja 2010 r., data ogłoszenia -(...) czerwca 2010 r.) i od tego też dnia obowiązuje art. 53 ust. 5 u.p.z.p. o treści wyżej przywołanej.

W świetle powyższego od dnia 17 lipca 2010 r. wyłączona została możliwość wniesienia zażalenia przez inną osobę bądź podmiot aniżeli sam inwestor na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy.

W konsekwencji wydając postanowienie w dniu (...) czerwca 2011 r. organ I instancji nieprawidłowo pouczył, że zażalenie przysługuje jedynie inwestorowi. Uchybienie to nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, albowiem organ odwoławczy obowiązany byłby, z uwagi na brak stosownego wniosku inwestora o stosowanie dotychczasowych przepisów, stosować przepisy aktualne w dniu wydawania aktu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 80 ustawy o rozwoju sieci do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tego aktu decyzją ostateczną przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy. Jednakże w niniejszej sprawie inwestor z takiego uprawnienia nie skorzystał. Zatem właściwie w sprawie zastosowano regulację upup, w brzmieniu nadanym ustawą o rozwoju sieci.

W sprawie niniejszej inwestorem jest R. i E. K., który wystąpili z wnioskiem o ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Inwestorzy nie wnieśli ani zażalenia na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wydane w postępowaniu uzgodnieniowym, ani skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu drugiej instancji. Natomiast ze skargą na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wystąpili E. S. i T. S. (który nie był w tej sprawie inwestorem).

Skoro - jak już wyżej wywiedziono - osoby te nie mogłaby wnieść w postępowaniu uzgodnieniowym skutecznego zażalenia, to należało uznać, że nie przysługuje im również prawo do złożenia skargi na postanowienie wydane w tym postępowaniu z uwagi na treść art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jeżeli zatem wolą prawodawcy było wprowadzenie kontroli instancyjnej postanowień w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy, jedynie na wniosek inwestora, wyłącza to kontrolę sądów administracyjnych tych orzeczeń na wniosek innych podmiotów.

Postępowanie sądowoadministracyjne, jako postępowanie oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Brak legitymacji skutkuje tym, iż skarga podlega odrzuceniu.

Na marginesie wskazać należy, iż przyjęte w polskim prawodawstwie uregulowanie, gdzie przyznano prawa wniesienia zażalenia na postanowienie uzgodnieniowe wyłącznie inwestorowi, nie pozbawia faktycznie innych stron postępowania możliwości skutecznego kwestionowania przed sądem administracyjnym wadliwych postanowień w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy, czy też inwestycji celu publicznego. Może to mieć jednak miejsce dopiero na dalszym etapie postępowania. Strony mają bowiem prawo wniesienia odwołania od decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (analogicznie lokalizacji inwestycji celu publicznego). Składając odwołanie od decyzji mogą podnosić kwestie wadliwości dokonanych uzgodnień, jako strony, pozbawione prawa ich kwestionowania na etapie postępowania uzgodnieniowego, w związku z treścią art. 142 k.p.a. Ostateczna decyzja może być z kolei przedmiotem zaskarżenia do sądu przez każdą ze stron postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Całkowite wykluczenie możliwości sądowoadministracyjnej kontroli legalności orzeczeń w przedmiocie uzgodnienia na żądanie stron postępowania innych niż inwestor, z uwagi na ich wiążący charakter przy wydaniu decyzji w sprawie, godziłoby w konstytucyjną zasadę prawa do sądu.

Przy rozpoznaniu sprawy na podstawie akt przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nasuwa się także uwaga natury ogólniejszej, sprowadzająca się do tego, że zaskarżone postanowienie jest sporządzone wręcz niechlujnie. Jak przyznał sam autor, rozstrzygniecie to sporządzone zostało "z wykorzystaniem wcześniej utworzonego tekstu, nie mającego związku z przedmiotową sprawą". Taka postawa organu nie może znaleźć aprobaty Sądu.

W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.