IV SA/Wa 1683/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2976128

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2019 r. IV SA/Wa 1683/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.).

Sędziowie Asesor, WSA: Paweł Dańczak, Anna Sękowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2019 r. sprawy ze skargi M. B. i M. B. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia (...) maja 2019 r. nr (...) w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) maja 2019 r. nr (...)(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej organ) po rozpatrzeniu odwołania (...) i (...) (dalej skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta (...) Nr (...) z dnia (...) lutego 2019 r. orzekającej o aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dla obrębu (...) polegającej na przywróceniu w ewidencji danych działki ewidencyjnej nr (...) w miejsce dotychczasowych działek nr (...) i (...) położonych przy ul. (...) i (...), w Dzielnicy (...) - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Stan sprawy był następujący:

Prezydent (...) rozpatrując wniosek (...) z dnia 30 października 2015 r. wprowadził do ewidencji gruntów i budynków zmiany polegające na ujawnieniu działek ewidencyjnych nr (...) i (...). Podstawę do wprowadzenia zmian stanowiło opracowania geodezyjne do celów sądowych przyjęte do zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem (...) i prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w (...) z dnia (...) listopada 2013 r., sygn. akt (...) C (...) z klauzulą wykonalności. Organ wprowadził podział działki (...) na działki (...) i (...) obręb (...) m. (...).

Wnioskiem z dnia 12 listopada 2015 r. (...) wniósł o przywrócenie danych sprzed podziału dla przedmiotowej nieruchomości.

(...) listopada 2016 r. Prezydent (...) wydał decyzję nr (...), w której orzekł o odmowie przywrócenia stanu sprzed podziału dla działki ewidencyjnej nr (...). Decyzję z dnia (...) stycznia 2017 r. nr (...) (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

(...) wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 550/17 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) listopada 2016 r. nr (...).

Sąd nie podzielił argumentacji organu, że złożony wyrok Sądu Okręgowego w (...) z dnia (...) listopada 2013 r., sygn. akt (...) C (...), był tym o jakim mowa w § 36 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków w zw. z art. 96 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wykładnia literalna art. 96 ustawy wskazuje, że bez względu na to czy o podziale orzeka organ czy sąd konieczne jest dokonanie rozstrzygnięcia o podziale nieruchomości. Dopiero ten podział stanowi - zgodnie z art. 96 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami - podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej albo w katastrze nieruchomości. Wyrok lub ostateczna decyzja o nabyciu własności lub użytkowania wieczystego albo ostateczna decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości - zgodnie z art. 96 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zatwierdza podział. Wyrok złożony do akt nie wywołuje skutku w postaci podziału nieruchomości, bowiem jest to wyrok zastępujący oświadczenie woli jednej ze stron wydany w trybie art. 64 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym to przepisem prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające obowiązek danej osoby do złożenia oznaczonego oświadczenia woli, zastępuje to oświadczenie. W ocenie sądu brak było podstaw prawnych do dokonania zmian w ewidencji gruntów na podstawie wyroku zastępującego oświadczenie woli jednej ze stron.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Prezydent (...) w dniu (...) lutego 2019 r. wydał decyzję nr (...) orzekając o aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dla obrębu (...) polegającej na przywróceniu w ewidencji danych dla działki ewidencyjnej nr (...) położonej w Dzielnicy (...) przy ul. (...) i (...), stanowiącej nieruchomość uregulowana w księdze wieczystej nr (...), w miejsce dotychczasowych działek ewidencyjnych nr (...) i (...) ujawnionych zmianą nr NDEZ: (...), nr DEZ: (...). W uzasadnieniu organ podkreślił, że nie posiada dokumentu prawnego, który pozwalałby na dalsze utrzymanie w ewidencji danych dla działek ewidencyjnych nr (...) i (...) z obrębu (...).

Skarżący (...) i (...) złożyli odwołanie od wskazanej decyzji, zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. § 45 ust. 1 pkt 2, § 36 pkt 5 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, art. 96 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz naruszenie prawa procesowego tj. art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) maja 2019 r. nr (...)(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 550/17 dokonał analizy i wykładni przepisów art. 96 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uznając, że jedynie podział, o którym orzekł organ lub sąd stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej lub w katastrze nieruchomości. Organ powołując się na stanowisko Sądu stwierdził, że aby uznać za poprawne ujawnienie objętych postępowaniem działek w ewidencji gruntów i budynków musiałby dysponować jednoznacznymi dokumentami spełniającymi wymagania wynikające z zapisów art. 24 ust. 2b pkt 1 ustawy Pgik. Opracowanie geodezyjne nr (...) zawierające dokumenty z projektowanym podziałem zostało co prawda wykonane na potrzeby postępowania sądowego, jednak sąd nie dokonał orzeczenia o podziale.

Zatem realizując przepis art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ stwierdził, że brak jest podstawy prawnej do ujawnienia działek (...) i (...) w miejscu działki nr (...) położonej przy ul. (...) i (...) w (...).

Z takim stanowiskiem nie zgodzili się (...) i (...), zaskarżając decyzję z dnia maja 2019 r. nr (...)(...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w całości i zarzucając jej:

1) naruszenie prawa materialnego tj.:

a) § 45 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez uznanie, ze ujawniony w operacie ewidencyjnym podział działki ewidencyjnej nr (...) położonej przy ul. (...) i (...), na działki ewidencyjne nr (...) i nr (...) jest nieaktualny i niezgodny ze stanem faktycznym i prawnym mimo, że prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w (...) z dnia (...).11.2013 r. o sygn. akt (...) C (...), wywołał skutek co do podziału działki o nr (...);

b) § 36 pkt 5) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 393), poprzez uznanie że prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w (...) z dnia (...) listopada 2013 r. (...) C (...), nie jest dokumentem o którym mowa w powyższym przepisie, podczas gdy § 36 pkt 5 rozporządzenia mówi dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej i taka dokumentacja {mapa - projekt podziału nieruchomości) została sporządzona w sprawie o sygn. akt (...) C (...) przez mgr inż. (...) w dniu (...) stycznia 2013 r. i przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (...):

c) art. 96 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w (...) z dnia (...) 11.2013 r. o sygn. akt (...) C (...), nie wywołał skutku co do podziału działki o nr (...) na działki nr (...) i (...), i nie jest orzeczeniem, które stanowi podstawę do dokonania wpisu w ewidencji gruntów i budynków;

d) art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, bowiem prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w (...) z dnia (...) listopada 2013 r. (...) C (...), wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, bezzasadne jest zatem stanowisko organu administracji jakoby Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny mógł odstąpić od powyższej zasady w wyroku z dnia 28 czerwca 2017 r. uznając, że tok rozumowania zaprezentowany w wyroku Sądu cywilnego jest błędny i nie wiąże organów administracji publicznej.

2) naruszenia prawa procesowego, tj.:

a) art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wywiedzenie z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wniosku z niego niewynikającego tj. że aktualnie nie ma podstaw do utrzymywania w ewidencji gruntów i budynków działek ewidencyjnych o nr (...) i (...), co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia § 45 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

b) błędne zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a. bowiem decyzja z dnia (...) lutego 2019 r. (...) WINGiK powinna być uchylona a postępowanie umorzone, gdyż decyzja organu I instancji nie jest zgodna z prawem;

c) dokonanie ustaleń sprzecznych z logicznym rozumowaniem, jakoby podstawą do dokonania zmian przy powołaniu się na prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w (...) z dnia (...).11.2013 r. o sygn. akt (...) C (...), powinien być akt notarialny zawierający oświadczenie drugiej strony przy jednoczesnym powołaniu oświadczenia wydanego przez Sąd w imieniu pozwanego, uznając jednocześnie "że nie ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków działek o stosownych numerach ewidencyjnych niweczy możliwość bezwarunkowego wykonania wyroku Sądu"

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uchylenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. 1066 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należało mieć na względzie, że Prezydent Miasta (...) i (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego procedowały w trybie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018.1302 z późn. zm.) wskazującym, że ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 550/17 uznał, że wyrok Sądu Okręgowego w (...) z dnia (...) listopada 2013 r., sygn. akt (...) C (...), nie był dokumentem o jakim mowa w § 36 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków w zw. z art. 96 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem Sądu, wykładnia literalna art. 96 ustawy wskazuje, że bez względu na to czy o podziale orzeka organ czy sąd konieczne jest dokonanie rozstrzygnięcia o podziale nieruchomości. Dopiero ten podział stanowi - zgodnie z art. 96 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami - podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej albo w katastrze nieruchomości. Wyrok lub ostateczna decyzja o nabyciu własności lub użytkowania wieczystego albo ostateczna decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości - zgodnie z art. 96 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zatwierdza podział. Wyrok złożony do akt nie wywołuje skutku w postaci podziału nieruchomości, bowiem jest to wyrok zastępujący oświadczenie woli jednej ze stron wydany w trybie art. 64 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym to przepisem prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające obowiązek danej osoby do złożenia oznaczonego oświadczenia woli, zastępuje to oświadczenie. W ocenie Sądu brak było podstaw prawnych do dokonania zmian w ewidencji gruntów na podstawie wyroku zastępującego oświadczenie woli jednej ze stron.

Zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz dokonywanie w niej zmian reguluje ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2101) oraz rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 393). Ewidencja gruntów i budynków nie tworzy, a jedynie odzwierciedla stany prawne i faktyczne gruntów, budynków i lokali ustalone w odrębnym trybie. Sąd podziela pogląd wielokrotnie prezentowany przez sądy administracyjne, że organ ewidencyjny nie jest uprawniony do analizy i oceny skuteczności aktów notarialnych, orzeczeń sądów i decyzji administracyjnych, a także nie jest uprawniony do badania lub ustalenia rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości.

Z art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z § 44 pkt 2 i § 47 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków wynika obowiązek zachowania ewidencji w stanie aktualności. Stosownie do § 45 rozporządzenia wykonawczego aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Zawarte w ewidencji dane mogą być aktualizowane z urzędu lub na wniosek (§ 46 ust. 1). Wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych zgodnie z przepisami rozporządzenia może nastąpić w dwojakim trybie. Po pierwsze w trybie czynności materialno-technicznej w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia (art. 22 ust. 2 i 3 ustawy w zw. z § 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia), o czym organ zawiadamia (§ 49 ust. 1 i 2); po drugie w formie decyzji administracyjnej, gdy aktualizacja operatu wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego lub uzyskania dodatkowych dowodów (§ 47 ust. 3) i wówczas starosta przeprowadza postępowanie administracyjne, które kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. W świetle powyższych uregulowań istota prowadzenia ewidencji gruntów i budynków sprowadza się do ciągłej aktualizacji w operacie ewidencyjnym zbioru informacji podmiotowych i przedmiotowych, na podstawie dokumentów powstałych w zasadzie poza postępowaniem ewidencyjnym (decyzji administracyjnych, orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, aktów normatywnych), czy wytworzonych w toku postępowania ewidencyjnego w związku z obowiązkiem utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu prowadzącego ewidencję dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2).

Z § 36 pkt 5 rozporządzenia wykonawczego wynika, że przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej.

W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca opiera swój pogląd na treści wyroku Sądu Okręgowego w (...) z dnia (...) listopada 2013 r. w sprawie (...) C (...). Kwestia ta została oceniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyżej powołanym wyroku z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 550/17, a Sąd w składzie orzekającym ocenę tę podziela.

Podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzających podział, co wynika z art. 96 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016.05.06). W przypadku gdy o podziale nieruchomości orzeka sąd nie wydaje się decyzji. Sąd zasięga jedynie opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta) - co wynika z art. 96 ust. 2 tej ustawy. Wykładnia literalna art. 96 wskazuje, że bez względu na to czy o podziale orzeka organ czy sąd konieczne jest dokonanie rozstrzygnięcia o podziale nieruchomości. Dopiero ten podział stanowi - zgodnie z art. 96 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej albo w katastrze nieruchomości. Wyrok lub ostateczna decyzja o nabyciu własności lub użytkowania wieczystego albo ostateczna decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości - zgodnie z art. 96 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zatwierdza podział.

Wyrok, na który powołują się skarżący, wbrew temu co utrzymują, nie wywołuje skutku w postaci podziału nieruchomości. Jak to już raz przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt IV SA/Wa 550/17, jest to wyrok zastępujący oświadczenie woli jednej ze stron. Wydany został w trybie art. 64 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym to przepisem prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające obowiązek danej osoby do złożenia oznaczonego oświadczenia woli, zatem zastępuje to oświadczenie.

Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I CSK 635/13, (LEX nr 1521214), że orzeczenie sądu, przewidziane w art. 64 k.c., zastępuje tylko oświadczenie woli pozwanego, zaś do zawarcia umowy niezbędne jest jeszcze złożenie przez powoda jego własnego oświadczenia woli określonej treści w wymaganej przez prawo formie.

Przechodząc na grunt kontrolowanej sprawy, należało uznać, że orzeczenie Sądu Okręgowego w (...) z dnia (...) listopada 2013 r. w sprawie (...) C (...), nawet gdy mowa jest w jego sentencji o 2 działkach wydzielonych na mocy operatu geodezyjnego, nie wywołuje skutku w postaci podziału pierwotnej nieruchomości. Tylko gdyby sąd orzekł w tym wyroku - i to prawomocnie - o podziale nieruchomości spełniona byłaby przesłanka o jakiej mowa w art. 96 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W konsekwencji - tego rodzaju orzeczenie sądu mogłoby stanowić podstawę do uwidocznienia zmian ewidencyjnych.

Skarżący zarzucają decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego w zakresie § 45 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków mówiącego, że aktualizacja operatu ewidencji gruntów następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu ujawnienia nowych danych. Podnoszą również naruszenie zapisów § 36 pkt 5 ww. rozporządzenia, który mówi, że przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do zasobu, sporządzonej na potrzeby postępowania sądowego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia.

Powyższe zarzuty w ocenie Sądu należy uznać za bezzasadne.

Organ procedował w trybie art. 153 p.p.s.a., a w świetle wykładni zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt IV SA/Wa 550/17, opracowanie geodezyjne nr (...), zawierające dokumenty z projektowanym podziałem zostało wykonane na potrzeby postępowania sądowego i zdaniem Sądu, Sąd Okręgowy w (...) w sentencji orzeczenia z dnia (...) listopada 2013 r. sygn. akt (...) C (...) nie orzekł o podziale. Podobnie należało ocenić zarzut dotyczący błędnej wykładni przepisów art. 96 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, która w zaskarżonej decyzji została przyjęta zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w wyroku sygn. akt IV SA/Wa 550/17.

Sąd nie dostrzegł również wskazywanych w skardze naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności w zakresie wadliwej oceny materiału dowodowego.

Reasumując: decyzję orzekającą o przywróceniu w ewidencji danych działki ewidencyjnej nr (...) w miejsce dotychczasowych działek nr (...) i (...) położonych przy ul. (...) i (...) w Dzielnicy (...) należało uznać za prawidłową.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na mocy art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.