Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1098388

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 6 grudnia 2011 r.
IV SA/Wa 1597/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Joanna Dziedzic (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) lipca 2011 r. Nr (...) w przedmiocie wymeldowania postanawia: - zwolnić skarżącego od kosztów sądowych.

Uzasadnienie faktyczne

Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy.

Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie ustanowienia zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.

Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, dotyczącym w niniejszej sprawie zwolnienia od kosztów sądowych następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymanie koniecznego dla siebie i rodziny.

Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.

W nadesłanym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy M. W. wskazał, iż prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Skarżący jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Jak wynika z nadesłanych dokumentów źródłowych wnioskodawca nie korzysta z pomocy społecznej, środki na bieżące utrzymanie czerpie ze zgromadzonych wcześniej oszczędności. Saldo na rachunkach bankowych skarżącego na dzień 18 i 20 listopada 2011 r. wynosiło odpowiedni: 0,10 zł i 41,55 zł Z oświadczenia o stanie majątkowym wynika, iż skarżący aktualnie oprócz współwłasności mieszkania o pow. 74,90 m2 nie posiada żadnego innego majątku, oszczędności ani przedmiotów wartościowych.

Mając na uwadze powyższe dane stwierdzono, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymanie koniecznego dla siebie i rodziny. Pokrycie przez niego kosztów sądowych w niniejszej sprawie mogłoby skutkować niemożnością zaspokojenia jego niezbędnych potrzeb życiowych.

Należy mieć na uwadze, iż skarżący nie uzyskuje stałych dochodów. Bieżące potrzeby życia codziennego zaspokaja ze zgromadzonych oszczędności, które praktycznie się wyczerpały. Jak wynika bowiem z nadesłanych kont bankowych aktualnie saldo dostępnych środków na rachunkach skarżącego wynosi łącznie 41,65 zł. Okolicznością potwierdzającą trudną sytuację finansową skarżącego jest zatem fakt, iż skarżący nie posiada stałego źródła dochodu, wolnych środków finansowych, ani majątku, który mógłby spieniężyć w celu pokrycia kosztów sądowych niniejszego postępowania.

Wnioskujący o przyznanie prawa pomocy jako osoba bezrobotna, a przy tym nie posiadająca wartościowych przedmiotów, ani wystarczających zasobów pieniężnych, nie może poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. W konsekwencji należy uznać, iż nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego.

Tak ukształtowana sytuacja materialna M. W. pozwala na stwierdzenie, że spełnia on wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Z tych względów na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.