Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2759535

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 12 grudnia 2017 r.
IV SA/Wa 1374/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sękowska.

Sędziowie WSA: Łukasz Krzycki, Przemysław Żmich (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) kwietnia 2017 r. nr (...) Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta (...) z (...) lutego 2017 r. nr (...) o wymeldowaniu W. K. z pobytu stałego w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Prezydent (...) w dniu (...) listopada 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie o wymeldowanie W. K. z pobytu stałego w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W.

Prezydent (...) decyzją z (...) lutego 2017 r. nr (...) wymeldował W. K. z miejsca pobytu stałego. Decyzja zapadła w oparciu o art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że zebrane w sprawie dowody pozwoliły na ustalenie, że W. K. dobrowolnie opuścił miejsce stałego zameldowania, lecz nie dokonał obowiązku wymeldowania się.

Odwołanie od decyzji z (...) lutego 2017 r. wniósł W. K.

Wojewoda (...) decyzją z (...) kwietnia 2017 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta (...) z (...) lutego 2017 r. nr (...). W uzasadnieniu organ wskazał, że lokal nr (...) przy ul. (...) w W. jest własnością gminy (...), w imieniu której działa Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w (...). Zakład wypowiedział umowę najmu omawianego lokalu W. K. ze skutkiem na (...) lutego 2016 r. Obecnie stan prawny tego lokalu jest nieuregulowany. Z informacji przekazanej przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w (...) wynika, że W. K. od (...) sierpnia 2012 r. przebywa w (...) Domu Opieki (...) w P. Przesłuchana w charakterze świadka D. Z. (była konkubina W. K., która mieszka w omawianym lokalu) zeznała, że wymieniony wyprowadził się około czterech i pół roku temu. W. K. zamieszkuje w Domu Opieki w P. W mieszkaniu pozostały meble pokojowe i kuchenne oraz koszule i swetry należące do W. K. Świadek wie od I. K. (syna W. K.), że jego ojciec nie powróci do tego mieszkania. (...) Dom Opieki (...) potwierdził, że W. K. przebywa w tej placówce z własnej woli od (...) sierpnia 2012 r. na czas nieokreślony. W. K., zapoznany ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, nie wniósł żadnych uwag. Oświadczył, że obecnie jest chory i przebywa w Domu Opieki w P. Jeżeli powróci do zdrowia, to ma zamiar zamieszkać w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W.

Organ wskazał, że w świetle powyższych ustaleń oraz dyspozycji art. 35 ustawy o ewidencji ludności, należy stwierdzić, że decyzja organu pierwszej instancji o wymeldowaniu W. K. z miejsca zameldowania na pobyt stały jest w pełni słuszna i uzasadniona. Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że opuścił on dotychczasowe miejsce zameldowania na pobyt stały i przyjąć należy, że stan ten ma charakter trwały i dobrowolny. Z akt sprawy wynika bowiem, że W. K. nie mieszka w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. od (...) sierpnia 2012 r. Od tej daty przebywa, z własnej woli, na czas nieokreślony, w (...) Domu Opieki (...) w P. W tym miejscu realizuje swoje podstawowe czynności życiowe, mieszka, nocuje, spożywa posiłki, przyjmuje korespondencję, a więc wszystkie istotne dla niego zdarzenia natury bytowej i emocjonalnej. Istotne jest, że od chwili umieszczenia W. K. w ww. domu opieki minęło ponad cztery i pół roku, a w tym czasie nie powrócił on do miejsca stałego zameldowania.

W. K. stwierdził wprawdzie, że gdy wyzdrowieje zamierza powrócić do omawianego mieszkania. W ocenie Wojewody (...) argument ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zamiar powrotu do tego lokalu należy ocenić jako zdarzenie przyszłe i niepewne, niemogące mieć wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Zwłaszcza, że w odwołaniu W. K. wskazuje na pogarszający się stan jego zdrowia. Zauważyć również trzeba, że omawiany lokal pozostaje w dyspozycji Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w (...) i W. K. nie ma realnej możliwości by w nim ponownie zamieszkać. Pobytu w specjalistycznym ośrodku świadczącym pomoc i opiekę nad chorym nie można oceniać pod kątem niedobrowolności przy opuszczeniu poprzedniego miejsca zamieszkania. W orzecznictwie wypracowano pogląd, że niedobrowolnym będzie jedynie takie opuszczenie, do którego osoba zostaje zmuszona, lecz podejmuje się czynności zmieniających powstałą sytuację.

Organ wskazał, że w złożonym odwołaniu W. K. podniósł, że organ pierwszej instancji prowadził postępowanie wyjaśniające z jego udziałem, podczas gdy w Zakładzie Gospodarowania Nieruchomościami w (...) zostało przedłożone pełnomocnictwo do działania w jego imieniu dla syna I. K. Odnosząc się do tego zarzutu Wojewoda (...) wskazał, że dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony, niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnika. Pełnomocnik, chcąc występować w postępowaniu w takim charakterze, jest zobligowany do przedłożenia do akt konkretnej sprawy dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczającego jego zakres. Dlatego też złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt jednej z kilku spraw prowadzonych przez ten sam organ, nawet gdy będzie to pełnomocnictwo ogólne, nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku załączenia oryginału lub poświadczonej urzędowo kopii takiego dokumentu do akt kolejnej sprawy. Organ nie jest bowiem uprawniony do ustalania, czy pełnomocnictwo było w ogóle udzielane i poszukiwania takiego dokumentu w aktach innych postępowań. Wszczynając postępowanie z urzędu organ administracyjny informuje o tym fakcie stronę. Jeżeli strona chce, by jej interesy reprezentował pełnomocnik winna udzielić mu pełnomocnictwa. Aby organ dowiedział się o tej okoliczności, pełnomocnik musi zamanifestować wolę działania w imieniu reprezentowanego poprzez złożenie stosownego oświadczenia na piśmie do akt danej sprawy lub ustnie do protokołu. Istotne jest więc, by pełnomocnik ujawnił chęć działania w cudzym imieniu w danym postępowaniu. Organ nie może natomiast z urzędu traktować danej osoby jako pełnomocnika, nie można bowiem wykluczyć, że z pewnych względów osoba ta nie będzie chciała uczestniczyć w konkretnej sprawie w takim charakterze mimo, że posiada pełnomocnictwo o odpowiedniej treści. W takiej sytuacji posłużenie się przez organ pełnomocnictwem złożonym na potrzeby innego postępowania, choćby swym zakresem obejmowało ono przedmiot postępowania, do którego akt nie zostało załączone, a następnie procedowanie z udziałem "rzekomego pełnomocnika", naraża organ na zarzut pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu.

Organ odwoławczy zaznaczył, że obowiązek meldunkowy ma charakter ewidencyjny, niezależny od tytułu prawnego do lokalu. Meldunek potwierdza jedynie stan faktyczny, tj. stan zamieszkiwania w określonej miejscowości pod określonym adresem. Przesłanką wymeldowania jest stwierdzenie faktu nieprzebywania w lokalu, a więc zaskarżona decyzja stanowi potwierdzenie faktycznego stanu rzeczy, bowiem dalsze utrzymywanie wpisu o zameldowaniu W. K. byłoby fikcją.

Skargę na decyzję z (...) kwietnia 2017 r. wyniósł W. K. zarzucając jej naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnie art. 35 ustawy o ewidencji ludności,

2) przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art.

8, 10 i 11 k.p.a., nakazujących działanie zmierzające do pogłębienia zaufania obywateli, pełnego udziału stron, bezstronności i zmierzania do przekonywania o przyczynach podejmowanych decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że decyzja jest wadliwa i krzywdząca, dlatego winna zostać uchylona. Wskazał, że lokal zajmuje w oparciu o umowę najmu. Na skutek bardzo ciężkiej choroby zmuszony jest przebywać ze względów zdrowotnych w Ośrodku gdzie udzielana jest mu pomoc i opieka. Pobyt jest dobrowolny, w takim sensie, że nie stawiał oporu przed udaniem się do miejsca obecnego pobytu, jednakże zmusił go do tego stan zdrowia. Jest to długi pobyt, gdyż choroba jest ciężka, ale nie wyprowadził się na stałe z chęcią zamieszkania na zawsze w Ośrodku. Czasowy pobyt w Ośrodku nie jest dobrowolnym wyprowadzeniem się na stałe. Ponadto wskazał, że organowi Zakładowi Gospodarowania Nieruchomościami w (...) wiadomym było, że z powodu jego stanu zdrowia upoważnił syna do reprezentowania go w tego typu sprawach. Pomimo tego przeprowadzono czynności nominalnie z jego udziałem. O ile miałby pełną wiedze co do stanu i celu postępowania, wówczas on albo reprezentujący go pełnomocnik udzieliłby pełnych informacji, uświadomił, że zamierza wrócić do swojego mieszkania oraz zgłosił stosowane wnioski dowodowe uzupełniające postępowanie o niezbędne okoliczności. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Z akt sprawy wynika, że W.K. był zameldowany od 1976 r. na pobyt stały w lokalu mieszkalnym przy ul. (...) w W. (zaświadczenie Prezydenta (...) z (...) listopada 2016 r.). W. K. od (...) sierpnia 2012 r. przebywa w (...) Domu Opieki (...) w miejscowości P. (pismo Urzędu D (...) z (...) listopada 2016 r.). Zamieszkująca w przedmiotowym lokalu D. Z., była konkubina skarżącego, uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań lub zatajanie prawdy zeznała, że zamieszkuje w tym lokalu od 19 lat. Oświadczyła też, że skarżący zamieszkuje w Domu Opieki w P., ale nie zna dokładnego adresu. Wskazała też, że syn W. K. posiada klucze do tego lokalu. Zeznała też, że I. K. powiedział jej, że jego ojciec nie powróci do lokalu nr (...) przy ul. (...) (protokół przesłuchania świadka z (...) stycznia 2017 r.). E. M. dyrektor (...) Domu Opieki (...) w P. poinformowała organ I instancji, że W. K. przebywa dobrowolnie w tej placówce od (...) sierpnia 2012 r. na czas nieokreślony (pismo z (...) stycznia 2017 r.).

Z akt sprawy wynika również, że z W. K. jest możliwy kontakt interpersonalny. W. K., wezwany w ramach pomocy prawnej (art. 52 k.p.a.) do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w siedzibie Wójta Gminy (...), jako organu właściwego dla miejsca położenia (...) Domu Opieki (...) zapoznał się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i nie wniósł żadnych uwag. W. K. złożył też oświadczenie przed pracownikiem organu działającego w ramach pomocy prawnej insp. ds. ewidencji ludności K. D. Oświadczył, że obecnie jest chory i przebywa w Domu Opieki w P. Podał też, że jeżeli powróci do zdrowia, to zamierza zamieszkać w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. Poza tym z akt sprawy wynika, że W. K. pod adresem (...) Domu Opieki (...) osobiście odbiera korespondencję pochodzącą od organów (z.p.o. podpisane przez skarżącego (...) listopada 2016 r., (...) stycznia 2017 r., (...) stycznia 2017 r., (...) lutego 2017 r.).

Z treści odwołania wynika, że W. K. dobrowolnie przebywa w (...) Domu Opieki (...), w tym sensie, że zmienił miejsce pobytu, ze względu na pogarszający się stan zdrowia. Podał, że w tej placówce jest skutecznie leczony, udzielana jest mu pomoc i opieka. W odwołaniu skarżący wskazał, że z uwagi na pogarszający się stan zdrowia wnosi o przekazywanie korespondencji na adres syna I. K. (adres do doręczeń): (...) W., ul. (...).

W skardze W. K. wskazał, że deklaruje chęć powrotu i funkcjonowania w mieszkaniu przy ul. (...). Zostały tam jego rzeczy, a miejsce w którym przebywa nie jest jego domem. Sytuacja w jakiej występuje nie jest dobrowolnym wyprowadzeniem się na stałe. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że W. K. po śmierci żony przechodził depresję. Został przewieziony do Ośrodka ze względu na zły stan zdrowia, zagrażający życiu. Obecnie skarżący twierdzi, że chciałby umrzeć w domu. Wyraził wolę powrotu do domu.

Stan prawny lokalu nr (...) przy ul. (...) nie jest uregulowany. W. K. wypowiedziano umowę najmu ze skutkiem na (...) lutego 2016 r. Wobec osób zameldowanych w lokalu wystąpiono do sądu powszechnego z pozwem o eksmisję (pismo Urzędu (...) z (...) listopada 2016 r., notatka urzędowa z (...) kwietnia 2017 r.).

Jeżeli chodzi o stan prawny dla niniejszej sprawy znaczenie ma ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r. poz. 657) - zwana dalej "ustawą". Zgodnie z art. 2 ustawy ewidencja ludności polega na rejestracji określonych w ustawie podstawowych danych identyfikujących tożsamość oraz status administracyjnoprawny osób fizycznych. Ewidencję ludności prowadzi się m.in. w Powszechnym Elektronicznym Systemie Ewidencji Ludności, który stanowi rejestr PESEL oraz w rejestrach mieszkańców (art. 3 ustawy).

W rejestrze PESEL i rejestrze mieszkańców gromadzone są m.in. dane na temat zameldowania na pobyt stały i wymeldowania z pobytu stałego (art. 8 pkt 14 i 17 ustawy). Organ gminy właściwy do zameldowania na pobyt stały jest zobowiązany do niezwłocznego rejestrowania danych w rejestrach za pośrednictwem systemu teleinformatycznego (art. 10 ust. 1 pkt 5 i ust. 4 ustawy). Organ ten z urzędu lub na wniosek osoby, której dane dotyczą, dokonują sprawdzenia danych zawartych w rejestrze PESEL oraz w rejestrach mieszkańców, w szczególności w oparciu o posiadane dokumenty i ustalenia stanu faktycznego Jeżeli organ stwierdzi niezgodność danych zawartych w rejestrze PESEL lub w rejestrze mieszkańców z posiadanymi dokumentami lub ze stanem faktycznym, usuwa te niezgodności (art. 11 ust. 1 i 2 ustawy).

Z przepisów Rozdziału 1 i 2 ustawy wynika zatem, że ewidencją ludności rządzi zasada czuwania organu nad aktualizacją danych zawartych w prowadzonych rejestrach.

Jeżeli chodzi o przepisy dotyczące obowiązku meldunkowego Sąd zauważa, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy). Pobytem czasowym jest natomiast przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem (art. 25 ust. 2 ustawy).

Co istotne ustawa nie wprowadza żadnych domniemań wynikających z dokonania wpisu w ewidencji ludności, w tym i domniemania zgodności zameldowania ze stanem faktycznym.

W sprawach meldunkowych ogólna zasada dążenia do zachowania aktualności danych rejestrowych znajduje rozwinięcie w art. 35 ustawy. Z przepisu tego wynika, że organ gminy, właściwy ze względu na położenie nieruchomości wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu dysponującego innym tytułem prawnym do lokalu decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

W orzecznictwie sądowym wskazano, że obowiązkiem organu meldunkowego jest zarejestrowanie danych dotyczących osób i miejsca ich stałego lub czasowego pobytu. Po ustaleniu tych faktów, organ winien niezwłocznie dokonać odpowiedniej czynności meldunkowej (wymeldowania, zameldowania), bowiem zadaniem administracji jest likwidowanie fikcji polegającej na niezgodności zapisów ewidencji z rzeczywistym miejscem pobytu osób (por. Wyrok NSA z 5 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 867/06). W orzecznictwie sądowym zwrócono uwagę, że opuszczenie lokalu musi wiązać się - co do zasady - z dobrowolnością i trwałością takiego stanu rzeczy. Jednakże dobrowolność opuszczenia miejsca stałego pobytu nie jest przesłanką ustawową wymeldowania. Nie w każdym przypadku koniecznym jest ustalenie dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu, nawet jeżeli przyczyna opuszczenia lokalu i zmiany miejsca pobytu nie była dobrowolna (np. sąd rodzinny orzekł o umieszczeniu małoletniego w rodzinie zastępczej), ale owe opuszczenie trwa odpowiednio długo (por wyrok NSA z 21 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2264/11). Przy czym ocena, czy opuszczenie lokalu ma charakter trwały, nie może być oparta na dosłownym rozumieniu trwałości jako stanu, który nie ulegnie zmianie i być pojmowana jedynie jako opuszczenie lokalu "na zawsze". Także bowiem opuszczenie lokalu na pewien okres może być uznane za trwałe, jeżeli okres ten jest wystarczająco długi. W każdym przypadku wykazanie zaistnienia przesłanek wymeldowania będzie wymagało ustalenia, że opuszczenie miejsca pobytu stałego przez daną osobę nie nastąpiło wbrew jej woli. Jednocześnie w wielu przypadkach nawet przymusowe opuszczenie lokalu będzie uzasadniało wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego w tym lokalu, gdyż zostanie spełniona podstawowa przesłanka ustawowa wymeldowania, tj. opuszczenie miejsca pobytu stałego (por. wyrok NSA z 30 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2883/13). Zamiar opuszczenia lokalu, poza fizycznym nieprzebywaniem w lokalu, powinien być oceniany na podstawie obiektywnie istniejących i konkretnych okoliczności faktycznych sprawy, z których taki wniosek da się logicznie wyprowadzić. Samo deklarowanie przez skarżącego chęci powrotu do przedmiotowego lokalu nie przesądza o charakterze pobytu bowiem zauważyć należy, że o ocenie charakteru pobytu, czy też opuszczenia lokalu decyduje nie tyle werbalna treść oświadczenia woli, lecz okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty. Wyrażenie woli dalszego zamieszkiwania w opuszczonym lokalu musi wiązać się z jednoczesnym zobiektywizowaniem i przejawieniem tej woli (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2130/15).

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy wynikający z akt administracyjnych, opisane wyżej założenia ustawy i poglądy orzecznictwa sądowego w sprawach o wymeldowanie obywatela polskiego w trybie administracyjnym Sąd podziela stanowisko Wojewody (...) o wystąpieniu podstaw do wymeldowania z urzędu W. K. z lokalu nr (...) przy ul. (...) w W.

Zgromadzone w sprawie dowody tworzą spójny obraz sytuacji w jakiej znajduje się skarżący. W. K. od ponad 5 lat przebywa w prywatnej placówce opiekuńczej, położonej w innej miejscowości, niż lokal w którym był zameldowany na pobyt stały. Ze skarżącym jest kontakt. Skarżący odbiera korespondencję, zapoznał się osobiście ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Opuszczenie przez skarżącego miejsca pobytu stałego i przebywanie w innym miejscu pobytu jest świadome i dobrowolne, choć powodowane przyczynami natury zdrowotnej. Skarżący, choć pozostawił rzeczy osobiste w lokalu nr (...), to zerwał swój związek z lokalem w sposób trwały. Wynika to z tego, że nie utrzymuje bliskich relacji z D. Z. zamieszkującą w tymże lokalu od kilkunastu lat. Świadczy o tym to, że D. Z. określa się jako "była" konkubina i nie zna adresu placówki w której W. K. przebywa. Trwałą utratę związku skarżącego z lokalem nr (...) potwierdza też to, że skarżący przekazał klucze od mieszkania synowi I. K. D. Z. zeznała zaś, że syn skarżącego powiedział jej, że jego ojciec nie powróci do tego lokalu. Okoliczności tych nie kwestionował W. K. przed wydaniem decyzji o wymeldowaniu, lecz wskazywał, że jest chory i dlatego przebywa w placówce opiekuńczej.

Zdaniem Sądu, sama deklaracja skarżącego, że jak wyzdrowieje, to zamieszka w lokalu nr (...) lub że chciałby umrzeć w tymże lokalu nie są wystarczającymi argumentami za uwzględnieniem skargi. Z treści odwołania wynika, że stan zdrowia skarżącego pogarsza się i wobec tego wskazał on inny adres do doręczeń, niż placówka w której przebywa. Wobec tego subiektywne przekonanie skarżącego, że powróci do zdrowia na tyle, aby powrócić do poprzedniego miejsca stałego pobytu nie jest przekonywująca. Dla niniejszej sprawy miały znaczenie obiektywnie istniejące okoliczności, tj. dobrowolne opuszczenie lokalu nr (...), przeniesienie miejsca stałego pobytu do placówki opiekuńczej celem zapewnienia skarżącemu profesjonalnej opieki i leczenia, zerwanie więzi z lokalem nr (...) i zamieszkującą w nim D. Z., przekazanie atrybutów posiadania lokalu dla siebie na rzecz syna I. K. (przekazanie kluczy do lokalu).

Na zakończenie Sąd zwraca uwagę, że sama wola przebywania skarżącego w lokalu nr (...), motywowana zdarzeniami przyszłymi i niepewnymi, miała w niniejszej sprawie mniejszą wagę, aniżeli konieczność dostosowania danych z ewidencji ludności do rzeczywistości. Sąd zdaje sobie sprawę, że skarżący chciałby utrzymać zameldowanie w lokalu nr (...) wiążąc zapewne ten stan z możliwością zatrzymania lokalu dla siebie lub dla osób mu bliskich. Jednakże organ właściwy w sprawach meldunkowych, obowiązany do bieżącej weryfikacji i aktualizacji danych rejestrowych, nie może przez wiele lat utrzymywać fikcji meldunkowej tylko dlatego, że tego oczekiwałby od organu skarżący.

W podobnej sprawie (opuszczenia przez osobę chorą, w podeszłym wieku lokalu w 2012 r. na rzecz pobytu w szpitalu, a później u córki) Naczelny Sąd Administracyjny zaakceptował stanowisko organów orzekających o wymeldowaniu stwierdzając, że pozostawienie części rzeczy osobistych w lokalu nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w tym lokalu, czy też przejściowej nieobecności. Sąd ten uznał też, że nie ma podstaw do utrzymywania fikcji, że skarżąca stale przebywa w lokalu, skoro jest to osoba w podeszłym wieku, wymagająca stałej opieki innych osób w codziennej egzystencji i że te właśnie okoliczności skłoniły skarżącą do opuszczenia lokalu, w którym była zameldowana na pobyt stały (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 114/16).

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.