Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 645267

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 11 lutego 2010 r.
IV SA/Wa 1344/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran.

Sędziowie WSA: Danuta Dopierała (spr.), Agnieszka Góra-Błaszczykowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A. W. i A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) czerwca 2009 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. W. i A. W. (powoływanych dalej jako: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) czerwca 2009 r., nr (...), o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z (...) lutego 2009 r., nr (...) - odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia (...) sierpnia 2007 r. (nr (...), którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. nr (...) z dnia (...) maja 2007 r. o wymierzeniu Skarżącym administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez zezwolenia jednego drzewa - sosny zwyczajnej, z terenu nieruchomości położonej przy ul. (...) w W.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia (...) maja 2007 r. Prezydent W. wymierzył Skarżącym - właścicielom nieruchomości położonej przy ul. (...) w W. administracyjną karę pieniężną w wysokości (...) zł, za usunięcie bez zezwolenia sosny zwyczajnej.

Od powyższej decyzji Skarżący złożyli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., które decyzją z dnia (...) sierpnia 2007 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Na powyższą decyzję Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 31 października 2007 r., sygn. IV SA/Wa 1824/07, skargę odrzucił. Następnie Skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2475/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi a postanowieniem z dnia 18 lutego 2008 r. - odrzucił skargę.

Pismem z dnia 13 października 2008 r. Skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", złożyli wniosek do Prezydenta m, st. Warszawy o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) sierpnia 2007 r. Jako nową okoliczność, która wyszła na jaw po zakończeniu postępowania, a która istniała w dniu wydania decyzji i nie była znana organowi, który wydał decyzję, wskazali fakt, iż w dniu (...) września 2008 r. na działkę Skarżących zawaliło się kolejne drzewo, które również było uszkodzone, prawdopodobnie podczas wichur, które uszkodziły wyciętą bez zezwolenia sosnę. Drzewo było w stanie lepszym niż usunięta sosna. We wniosku podnieśli również, iż skoro zawaliło się kolejne drzewo, to uznać należy za wiarygodne wyjaśnienia składane przez Stronę w toku postępowania, iż istniała konieczność pilnego usunięcia sosny. Podkreślili, iż pomimo pozornie zdrowego wyglądu drzew rosnących na działce Skarżących i w jej sąsiedztwie, były one w złym stanie i każdy podmuch wiatru mógł spowodować i powodował ich nagłe przewrócenie i zawalenie, a co za tym idzie sprowadzał istotne niebezpieczeństwo. Jedynym celem usunięcia sosny była ochrona ludzi i mienia wobec istniejącego stanu zagrożenia.

Powyższy wniosek o wznowienie postępowania przekazany został - zgodnie z właściwością - do rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.

Pismem z dnia 16 grudnia 2008 r. Skarżący - w odpowiedzi na wezwanie organu o uzupełnienie wniosku - potwierdzili, że nowymi okolicznościami nieznanymi organowi w dniu wydawania decyzji jest fakt, że inne drzewa znajdujące się na ich posesji lub w jej sąsiedztwie również były chore i stare, a nadto zagrażały życiu, zdrowiu i mieniu. Nowym dowodem potwierdzającym istnienie w dniu zdarzenia okoliczności nieuwzględnionych przez organ w postępowaniu w sprawie nałożenia kary pieniężnej za usunięcie bez zezwolenia sosny zwyczajnej są zdjęcia wykonane tuż po zawaleniu się kolejnego drzewa w dniu (...) września 2008 r.

Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 147 k.p.a. wznowiło postępowanie w niniejszej sprawie.

Decyzją z dnia (...) lutego 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówiło uchylenia decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) sierpnia 2007 r.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że dowód z zawalonego drzewa nie istniał w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania. Przyznał, że stan zdrowia drzewa, które miało zawalić się w dniu (...) września 2008 r. nie był znany Kolegium w dniu rozstrzygania sprawy - t.j. w dniu (...) sierpnia 2007 r., jednakże stan zarówno tego, jak i innych drzew pozostaje obojętny dla oceny stanu zdrowia drzewa usuniętego przez Wnioskodawców bez wymaganego prawem zezwolenia. Zdaniem organu stwierdzenie, że drzewo grozi zawaleniem, nie zwalnia - w świetle dyspozycji art. 83 ust. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) a contrario - od konieczności uzyskania zezwolenia na jego usunięcie. Okoliczność ta może co najwyżej stanowić podstawę do odstąpienia od pobrania opłaty za usunięcie drzewa na podstawie zezwolenia właściwego organu, zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 9 wskazanej ustawy.

W konkluzji Kolegium stwierdziło, że okoliczność podniesiona w rozpatrywanym wniosku nie stanowi istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, zakończonej decyzją ostateczną Kolegium z dnia (...) sierpnia 2007 r., okoliczności faktycznej. Nie może być również uznana za dowód istniejący już w dacie wydania wspomnianej decyzji ostatecznej. Jednocześnie nie stwierdzono zaistnienia którejkolwiek z pozostałych przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a.

W dniu 23 marca 2009 r. Skarżący złożyli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym zakwestionowali stanowisko organu co do braku wystąpienia w sprawie przesłanek wznowieniowych.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 19 lutego 2009 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ przytoczył oraz omówił przepisy k.p.a. regulujące stosowanie instytucji wznowienia postępowania, odwołując się przy tym do poglądów prezentowanych w piśmiennictwie oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych. W szczególności wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania wyróżnia się dwa zasadnicze etapy. W pierwszym z nich bada się jedynie zagadnienie formalnej dopuszczalności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, drugi etap natomiast rozpoczyna się po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania i ma na celu zbadanie zaistnienia przesłanek wznowieniowych. W razie zaistnienia podstaw wznowieniowych uchyla się decyzję dotychczasową, a w sytuacji braku takich podstaw - odmawia się uchylenia decyzji dotychczasowej.

Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., w tym określona w pkt 5 tego przepisu, na którą powołują się Skarżący, Z tego względu brak było podstaw do uchylenia decyzji własnej z dnia (...) lutego 2009 r. Odnosząc się do zarzutów Skarżących organ zauważył, że istotnie ustawodawca przewidział możliwość odstąpienia od pobierania opłat za usuwanie drzew zagrażających bezpieczeństwu ludzi lub mienia. Dotyczy to jednak usuwania drzew, na które uzyskano uprzednio zezwolenie. Natomiast żaden przepis nie stanowi o zaniechaniu nałożenia kary pieniężnej za usunięcie takich drzew bez zezwolenia. Nawet w przypadku drzew zagrażających bezpieczeństwu ludzi lub mienia, należy wystąpić z wnioskiem o uzyskanie zezwolenia na ich usunięcie.

Końcowo organ powołał się na pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 października 2007 r., sygn. akt!l SA/Lu 617/07, zgodnie z którym kara pieniężna za delikty administracyjne, a więc także za usunięcie drzewa bez wymaganego zezwolenia, jest niezależna od winy sprawcy, dlatego organ ma obowiązek wymierzyć ją w ustawowej wysokości bez względu na motywy. Osoba ukarana ma jedynie możliwość ubiegania się o rozłożenie wymierzonej kary na raty, zgodnie z art. 88 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody.

Pismem z dnia 21 lipca 2009 r. Skarżący, działający przez pełnomocnika, wnieśli skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) czerwca 2009 r. Zaskarżonej decyzji zarzucili:

1)

naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 151 § 1 k.p.a. w zw. z art 149 § 2 k.p.a. oraz art. 127 § 3 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie przeprowadzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze drugiego etapu postępowania wznowieniowego polegającego na nieprzeprowadzeniu wyczerpującego postępowania dowodowego w sprawie oraz poprzez niewyczerpujące rozstrzygnięcie i uzasadnienie postanowienia w przedmiocie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy;

2)

naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a, poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie oraz naruszenie prawa materialnego to jest art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880 ze. zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organ nakłada karę pieniężną również w przypadku usunięcia drzewa bez zezwolenia organu, gdy zagraża ono bezpieczeństwu ludzi lub mieniu w obiektach budowlanych.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lutego 2009 r. (znak: (...)) oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżących solidarnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, że organ nie przeprowadził drugiego stadium postępowania wznowieniowego, w ramach którego należy zbadać istnienie przesłanek wznowieńiowych, ponieważ nie przystąpił nawet do przeprowadzenia postępowania dowodowego. Zdaniem Skarżących w sprawie wystąpiły nowe okoliczności nieznane uprzednio organowi, które uzasadniają wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nowymi okolicznościami nieznanymi organowi w dniu wydania decyzji, a uzasadniającymi wznowienie postępowania jest fakt, że inne drzewa znajdujące się na nieruchomości Skarżących lub w jej sąsiedztwie również były chore i stare, przez co zagrażały życiu, zdrowiu i mieniu. Pomimo pozornie zdrowego wyglądu drzewa te były w tak złym stanie, że każdy podmuch wiatru mógł spowodować i powodował ich nagłe przewrócenie i zawalenie, a co za tym idzie sprowadzał istotne niebezpieczeństwo. Nowym dowodem potwierdzającym istnienie w dniu zdarzenia okoliczności nieuwzględnionych przez organ były zdjęcia wykonane przez Skarżących tuż po zawaleniu się kolejnego drzewa w dniu (...) września 2008 r. Stan zdrowia drzewa, które zawaliło się (...) września 2008 r., nie był i nie mógł być znany Kolegium w dniu rozstrzygania pierwotnie w przedmiotowej sprawie, tj. w dniu (...) sierpnia 2007 r. Okoliczność ta jednak była podstawą poparcia twierdzeń, że również drzewo za wycięcie którego nałożono karę pieniężną było w bardzo złym stanie i zagrażało życiu i zdrowiu wielu osób. Zatem nie można przyjąć, że stan przewróconego w dniu (...) września 2008 r. drzewa, jak i innych drzew znajdujących się w sąsiedztwie posesji Skarżących był obojętny w przedmiotowej sprawie, skoro organ nie ustalił żadnym środkiem dowodowym jaki był stan drzewa rzekomo niezgodnie z prawem wyciętego.

Skarżący powołali przy tym art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym nie pobiera się opłat za usunięcie drzew, które zagrażają bezpieczeństwu Sudzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych. Stwierdzili, że przepis ten ma na celu zapewnienie ochrony zarówno osobom (mieniu), które są zagrożone nagłym i niespodziewanym zawaleniem drzewa, jak również osobom, które działając w celu zapobieżenia nagłemu niebezpieczeństwu wycinają drzewa. Ryzyko zawalenia się drzewa było zbyt duże i zbyt prawdopodobne, aby Skarżący mogli sobie pozwolić na oczekiwanie na wydanie zezwolenia przez właściwy organ. Słuszność takiego stanowiska potwierdziło nagłe i niespodziewane runięcie kolejnego drzewa w otoczeniu poprzedniego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Mając na względzie powyższe Sąd doszedł do przekonania, iż skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) czerwca 2009 r. nie narusza przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Jak wynika z akt sprawy Skarżący wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) sierpnia 2007 r. nr (...), utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. nr (...) z dnia (...) maja 2007 r. o wymierzeniu Skarżącym administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez zezwolenia jednego drzewa - sosny zwyczajnej, z terenu nieruchomości położonej przy ul. (...) w W.

Podstawy wznowienia postępowania określone zostały w art. 145 § 1 oraz w art. 145a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ((t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w formie postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Przepis zawarty w art. 150 § 1 k.p.a. określa właściwość organu administracji publicznej, rozstrzygającego o wznowieniu postępowania. Stanowi on, że organem właściwym w sprawie wznowienia jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W art. 151 k.p.a. wskazano natomiast sposoby zakończenia wznowionego postępowania. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego właściwy organ wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie powyższych przepisów i wydaje decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.).

W rozpatrywanej sprawie organ orzekający w trybie wznowieniowym działał w zgodzie z powyższymi przepisami postępowania a odmienne stanowisko Skarżących w tym zakresie jest, w ocenie Sądu, nieuzasadnione.

Wskazać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. było organem właściwym do wydania postanowienia z dnia (...) grudnia 2008 r. o wznowieniu postępowania w związku z żądaniem Skarżących, dotyczącym wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kolegium w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia. Wznowienie postępowania umożliwiło przeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Jako podstawę prawną wniosku o wznowienie postępowania Skarżący wskazali art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przepis powyższy wymaga aby nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody miały istotne znaczenie dla sprawy, co oznacza, że muszą dotyczyć przedmiotu sprawy a także mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 6 wydanie, C.H.Beck, str. 641), Przez nową okoliczność istotną dla sprawy (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a) należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (v. wyrok NSA z 25 czerwca 1985 r. I SA 198/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 35 - za B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 6 wydanie, C.H.Beck, str. 641).

Zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego Skarżący powoływali się na nowe okoliczności nieznane organowi w dniu wydawania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, tj. na stan drzew rosnących na ich posesji oraz w jej sąsiedztwie, który stwarza zagrożenie dla życia, zdrowia oraz mienia. Wskazywali również, na nowy dowód w sprawie, jakim są fotografie wykonane po zawaleniu się kolejnego drzewa w dniu (...) września 2008 r., rosnącego poza nieruchomością stanowiącą własność Skarżących. W skardze zarzucono dodatkowo, że organ orzekający w trybie wznowieniowym nie ustalił czy drzewo, które zostało usunięte bez zezwolenia zagrażało bezpieczeństwu ludzi lub mienia.

Sąd podziela stanowisko organu orzekającego, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania, w szczególności przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Przede wszystkim wskazać należy, że twierdzenia Skarżących dotyczące stanu innych drzew rosnących na nieruchomości Skarżących oraz w sąsiedztwie tej nieruchomości nie mają istotnego znaczenia dla sprawy w rozumieniu powołanego wyżej przepisu. Nie mogły one w żaden sposób wpłynąć na treść rozstrzygnięcia 8 zapadłego w postępowaniu zwykłym, tj. spowodować by organy orzekające w sprawie usunięcia drzewa bez wymaganego zezwolenia odstąpiły od wymierzenia kary pieniężnej Skarżącym. Wbrew stanowisku Skarżących "fakt, że inne drzewa znajdujące się na ich posesji lub w jej sąsiedztwie również były chore i stare, zagrażały życiu, zdrowiu i mieniu, a pomimo ich zdrowego wyglądu - były w kiepskim stanie i każdy podmuch wiatru mógł spowodować i powodował ich nagłe przewrócenie (...)" nie stanowi - jak zasadnie uznał organ orzekający - nowej okoliczności faktycznej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uzasadniającej uchylenie - objętej wnioskiem o wznowienie postępowania - decyzji ostatecznej. Podzielić należy w tym względzie stanowisko Kolegium, iż zarówno stan drzewa powalonego w dniu (...) września 2008 r. - znajdującego się poza posesją Skarżących, jak i innych drzew, na które powołują się Skarżący, pozostaje obojętny dla oceny stanu zdrowia drzewa usuniętego przez Skarżących bez wymaganego prawem zezwolenia. Z kolei dowód z fotografii ww. drzewa powalonego w dniu (...) września 2008 r., rosnącego poza terenem nieruchomości stanowiącej własność Skarżących, nie istniał w dacie wydania decyzji Kolegium z dnia (...) sierpnia 2007 r. nr (...), tym samym nie może być uznany za nowy dowód, o którym mowa wart. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Sąd nie podziela interpretacji art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880 ze zm.) zaprezentowanej w skardze, tym samym zarzut podniesiony w skardze w odnośnym zakresie jest-zdaniem Sądu - nieuzasadniony. Zaznaczyć należy, że przepis ten pozwala na odstąpienie od pobierania opłat, o których mowa w art. 84 ust. 1 i nast. powołanej wyżej ustawy, za udzielenie zezwolenia na usunięcie drzew, które zagrażają bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych. Brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw by przyjąć, że stanowi on upoważnienie do odstępowania od wymierzania kar pieniężnych za usunięcie drzewa bez zezwolenia przewidzianych w art. 88 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Trafnie organ orzekający zauważył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nawet w odniesieniu do drzew zagrażających bezpieczeństwu ludzi oraz mienia należy wystąpić o wydanie zezwolenia na ich usunięcie. W obowiązującym stanie prawnym nie ma przepisów, które pozwalałyby organom na odstępowanie od nakładania (obligatoryjnych) kar pieniężnych za usunięcie drzewa bez wymaganego prawem zezwolenia. Istnieje jednak możliwość ubiegania się o rozłożenie wymierzonej kary na raty w trybie art. 88 ust. 7 ww. ustawy.

W tym stanie rzeczy nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., podniesione w związku z zarzutem braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia "stanu" drzewa, które usunięte zostało przez Skarżących bez wymaganego prawem zezwolenia na podstawie "stanu" innych drzew znajdujących się na nieruchomości oraz drzewa, które uległo powaleniu w dniu (...) września 2008 r. Przepisy te obligują organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jak wykazano już powyżej ustalenia w powyższym zakresie pozostawałyby bez wpływu na trafność decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej, a tym samym ich brak nie może uzasadniać uwzględnienia skargi.

Na marginesie można w tym miejscu zauważyć, iż - jak wynika wprost z ustaleń zawartych w uzasadnieniach decyzji organów orzekających w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez wymaganego prawem zezwolenia-usunięta sosna zwyczajna nie miała naruszonego systemu korzeniowego, nie zagrażała ogrodzeniu nieruchomości ani też bezpieczeństwu ludzi lub mienia.

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 § 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.