IV SA/Wa 1335/19, Pojęcie „terenu” w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3022732

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2019 r. IV SA/Wa 1335/19 Pojęcie „terenu” w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Borkowska.

Sędziowie WSA: Wojciech Rowiński (spr.), Anna Sękowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2019 r. sprawy ze skargi (...) sp. z o.o. z siedzibą w (...) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) marca 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej także: "Strona", "Skarżąca") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) (dalej: "SKO") z dnia (...) marca 2019 r. znak: (...), utrzymująca w mocy decyzję nr (...) Zarządu Dzielnicy (...) (dalej "Zarząd Dzielnicy") z dnia (...) grudnia 2018. znak (...). odmawiającej ustalenia warunków zabudowy w celu legalizacji samowoli budowlanej.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

1. Wnioskiem z dnia (...) listopada 2017 r. (...) sp. z o.o. wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie konstrukcji tablicy reklamowej o wymiarach 12x3 m na 4 słupach (legalizacja) na działce ewidencyjnej nr (...) w obrębie (...) przy (...) w dzielnicy (...).

2. Zarząd Dzielnicy (...), decyzją Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2018 r., znak: (...), umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie konstrukcji tablicy reklamowej o wymiarach 12x3 m na 4 słupach (legalizacja) na działce ewidencyjnej nr (...) w obrębie (...) przy (...) w dzielnicy (...).

3. Decyzją z dnia (...) maja 2018 r., znak (...). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) uchyliło w całości ww. decyzję z dnia (...) kwietnia 2018 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

4. Decyzją Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2018 r., znak: (...), Zarząd Dzielnicy odmówił ustalenia warunków zabudowy w celu legalizacji samowoli budowlanej dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego urządzenia reklamowego o wysokości ok 6,0 m, z tablicą reklamowej o wymiarach 12x3m, zamocowaną na 4 słupkach stalowych trwale związanych z gruntem, zrealizowanej na działce ewidencyjnej nr (...) (dawniej dz. ew. nr (...)) w obrębie (...) przy (...) w (...).

5. Decyzją z dnia (...) października 2018 r., znak (...), SKO uchyliło w całości ww. decyzję z dnia (...) sierpnia 2018 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

6. Decyzją nr (...) z dnia (...) grudnia 2018 r., znak (...), Zarząd Dzielnicy odmówił ustalenia warunków zabudowy w celu legalizacji samowoli budowlanej dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego urządzenia reklamowego o wysokości 6,0 m z tablica reklamowa o wymiarach 12x3 m, zamocowanego na 4 słupach stalowych trwale związanych z gruntem, zrealizowanej na dz. ew. nr (...), w obr. (...) przy (...) w (...).

7. Odwołanie od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, wniosła (...) sp. z o.o., zarzucają naruszenie art. 50 k.p.a., względnie art. 64 § 2 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie w sytuacji gdy zdaniem organu wniosek o wszczęcie postępowania zawierał braki. Zarzucono także naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu poprzez uznanie, że realizacja obiektu nie stanowi kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, ze względu na gabaryty, w sytuacji gdy obiekt nie przekracza wysokością nośników reklamowych znajdujących się w obszarze analizowanym oraz nieznacznie przekracza powierzchnię tablicy reklamowej, przy jednoczesnym przyjęciu przez organ wartości średnich parametrów, w sytuacji gdy art. 61 ust. 1 pkt 1 wskazuje na zasadę kontynuacji funkcji w stosunku do wartości jednego obiektu nie zaś wartości uśrednionej. Podniesiono naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez uznanie, iż teren na którym znajduje się obiekt nie posiada dostępu do drogi publicznej, w sytuacji gdy nieruchomość, na której znajduje się dz. ew. (...) z obr. (...) dostęp taki posiada, przy jednoczesnym przyjęciu jako teren inwestycji części nieruchomości, na której jest ona realizowana.

8. SKO wydało w dniu (...) marca 2019 r. wskazaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że w niniejszej sprawie nie jest możliwym ustalenie warunków zabudowy w celu legalizacji samowoli budowlanej dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego urządzenia reklamowego o wysokości 6,0 m z tablica reklamowa o wymiarach 12x3 m, zamocowanego na 4 słupach stalowych trwale związanych z gruntem, zrealizowanej na dz. ew. nr (...), w obr. (...) przy (...) w (...). Ustalenie warunków zabudowy możliwej jest tylko w stosunku do całej działki, na jakiej ma być posadowiona inwestycja. Natomiast wnioskodawca wnosi o ustalenie warunków zabudowy określając jako teren inwestycji tylko część działki (...). Z tego względu mimo, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu I instancji oparte było na błędnych przesłankach, to samo rozstrzygnięcie było prawidłowe. Z względu SKO utrzymało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję Zarządu Dzielnicy w mocy. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji wskazał, że zarzuty te związane były z odniesienie się do merytorycznych ustaleń analizy terenu oraz decyzji, które w ocenie organu odwoławczego były zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Z tego powodu brak jest potrzeby dokonywania ich oceny, a nawet gdyby przyjąć stanowisko organu I instancji, co do możliwości ustalania warunków zabudowy w stosunku do część działki, to nie zmieniłyby te zarzuty oceny sprawy. Wystarczającym jest w ocenie SKO uznanie za zasadne niespełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. dostępu do drogi publicznej. Skoro teren inwestycji nie ma takiego dostępu, to nie jest możliwym wydanie pozytywnych warunków zabudowy. Warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy muszą wystąpić łącznie. Brak spełnienia któregokolwiek uniemożliwia uwzględnienie wniosku. SKO podkreślił, że zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy przez dostęp do drogi publicznej rozumie się bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Przedmiotowy teren nie spełnia tego wymogu, gdyż nie leży od bezpośrednio przy drodze publicznej, nie prowadzi do niego droga wewnętrzna, jak i nie jest na rzecz tego terenu ustanowiona służebność drogowa. SKO podkreślił, że wniosek Skarżącego nie zawierał braków formalnych, które powodowałby konieczności wzywania przez organ do ich uzupełnienia. Brak możliwości ustalenia warunków zabudowy z powodów merytorycznych nie jest związany z brakami formalnymi a nie spełnieniem przez inwestycję warunków wymaganych ustawą do ustalenia pozytywnych warunków zabudowy. Strona, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, miała świadomość wszystkich okoliczności mających wpływ na wynik sprawy i mogła modyfikować wniosek.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniesiono zarzuty naruszenia:

- art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 § 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, iż brak jest możliwości ustalenia warunków zabudowy w związku ze wskazaniem przez skarżącego jako teren objęty wnioskiem wyłącznie części nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr (...) z obr (...).

- art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, iż teren na którym znajduje się obiekt nie posiada dostępu do drogi publicznej, w sytuacji gdy nieruchomość na której się znajduje dz. ew. nr (...) z obr (...) dostęp taki posiada, przy jednoczesnym przyjęciu jako terenu inwestycji części nieruchomości na której jest ona zrealizowana.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że co do zasady należy zgodzić się z organem, że jako teren objęty wnioskiem winna być wskazana cała działka ewidencyjna. W przypadku gdy wnioskiem objęta jest cześć nieruchomości, to z mocy powołanych w skardze przepisów, postepowanie administracyjne winno być przeprowadzone dla nieruchomości stanowiącej cała działkę ewidencyjna i nie było podstaw do modyfikowania wniosku. Skarżąca zaprzeczyła, że obiekt nie posiada dostępu do drogi publicznej, bo nieruchomość, na której się znajduje dz. ew. nr (...) z obr (...) dostęp taki posiada.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W ocenie Sądu skarga była niezasadna.

Skarżąca domagała się ustalenia warunków zabudowy w celu legalizacji samowoli budowalnej dla inwestycji polegającej na budowie urządzenia reklamowego. W złożonym w dniu 17 listopada 2017 r. wniosku wskazała, że inwestycja polega na budowie konstrukcji tablicy reklamowej o wymiarach 12x 3 m na 4 słupach na części działki nr ew. (...) w obrębie (...) przy (...) w dzielnicy (...) miasta W. w granicach oznaczonych linia ciągła i literami ABCDA. Jednocześnie na tej samej mapie określono linia przerywaną i literami ABCDA granice obszaru, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać.

Kwestia samowoli budowalnej została uregulowana w art. 48 in. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2019.1186 t.j. z późn. zm - dalej "Prawo budowalne). Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowalnego organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Natomiast w myśl art. 48 ust. 2 Prawa budowalnego jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Stosownie do art. 49 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z powyższych przepisów zalegalizowanie samowoli budowlanej obwarowane jest szeregiem wymogów, a jednym z nich jest zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 t.j. z późn. zm., dalej "u.p.z.p.") ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W myśl art. 52 ust. 1 u.p.z.p., który na mocy art. 64 ust. 1 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

Jak stanowi przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wnioskodawca wnosi o ustalenie warunków zabudowy dla części działki nr (...), a wcześniej (...), co nie spełnia wymagań wskazanych w art. 61 u.p.z.p., a tym samym uniemożliwia uwzględnienie wniosku. Ustawodawca nie wprowadził definicji legalnej pojęcia "teren" występującego w ustawie o planowaniu, jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnych pojęcie te ma utrwalone znaczenie. Przez "teren", o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1, 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. ustawy, należy rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment lub fragmenty działek ewidencyjnych, na których inwestor zaplanował realizację inwestycji, (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2012/15, z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2066/14, z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1626/14, z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2363/12, z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1826/06 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt 486/10, w Szczecinie z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 976/09, w Warszawie z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1877/12) Obowiązek określenia granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz linii rozgraniczających teren inwestycji na etapie wydawania decyzji powinien być realizowany z wykorzystaniem danych dotyczących działek ewidencyjnych uwidocznionych na stosownej mapie, toteż ocena spełnienia przez inwestora warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może odnosić się do terenu, którego określenie granic będzie miało charakter dowolny, wynikający wyłącznie z woli inwestora, w szczególności będzie sprowadzone do wskazania tylko tej części nieruchomości gruntowej, która będzie planowo faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. II OSK 2942/15; wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r. sygn. II OSK 1769/16; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. II OSK 2012/15; wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. II OSK 2737/14; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2016 r. sygn. II OSK 1837/14; wyrok NSA z dnia 15 marca 2016 r. sygn. II OSK 1783/14; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. II OSK 197/13; wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008 r. sygn. II OSK 1826/08). Pojęcie działki, o jakim mowa w tym przepisie musi być rozumiane jako działka ewidencyjna, gdyż inaczej pojęcia tego nie sposób zdefiniować. Także pojęcie "teren" o którym mowa w tym przepisie to teren kilku (więcej niż jednej) działek na której planowana jest inwestycja. Granice tego terenu w sposób oczywisty muszą przebiegać po granicach działek ewidencyjnie wyodrębnionych, a nie dowolnie je przecinać tworząc obszar niemożliwy do prawnego wyodrębnienia (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 października 2019 r., II SA/Kr 584/19). W orzecznictwie trafnie argumentuje się, że przyjęcie odmiennej wykładni sprowadzającej się do stwierdzenia, że określony liniami rozgraniczającymi teren inwestycji może obejmować jedynie fragment działki ewidencyjnej i jedynie dla tak ustalonego obszaru inwestycji określać należy warunki zabudowy, prowadziłoby do obchodzeniem przez inwestorów prawnych ograniczeń, w tym na przykład ograniczeń w intensyfikacji zabudowy działek (wskaźnika powierzchni zabudowy) poprzez występowanie o ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego niezabudowany fragment działki ewidencyjnej, która na pozostałym, nieobjętym wnioskiem, obszarze jest już zabudowana. Przeciwko utożsamianiu pojęcia "terenu", o jakim mowa m.in. w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., z "terenem inwestycji" wzmiankowanym w art. 54 pkt 3 u.p.z.p. przemawia także jedna z podstawowych reguł wykładni językowej, tzw. zakaz wykładni synonimicznej, zgodnie z którym różnym zwrotom użytym w danym akcie prawnym nie należy nadawać tego samego znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2066/14).

Z tego względu zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 § 1 u.p.z.p. był niezasadny. Wnioskodawca, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, nigdy nie zmodyfikował wniosku, mimo że wielokrotnie mógł to uczynić. Wiosek został złożony w dniu 17 listopada 2017 r., a kwestia braku możności uwzględnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla części działki, była poruszana już przy decyzji SKO z (...) maja 2018 r. Należy też zaznaczyć, że wniosek nie jest dotknięty brakiem formalnym, a co za tym idzie, organ administracyjny nie mógł go uzupełnić w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Dodać trzeba, że w art. 50 k.p.a. nie jest zakodowana norma nakazująca uzupełnienia wniosku, a jedynie umożliwiająca wzywanie osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych. Jednoczenie wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi, organ nie może modyfikować wniosku, gdyż jego dysponentem jest wnioskodawca. Nie może także rozpoznawać sprawy ignorując treść wniosku czy też wbrew wnioskowi. Byłoby to sprzeczne z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Należy zaznaczyć, że wobec braku prawidłowo sformułowanego wniosku, kwestia spełnienia czy też niespełniania przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jest przedwczesna. Nieprawidłowe sformułowanie wniosku uniemożliwia zbadanie przesłanek określonych w tym przepisie, w tym kwestię dostępu do drogi publicznej.

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.