Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 645251

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 29 października 2009 r.
IV SA/Wa 1310/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Aneta Żak (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 29 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium odwoławczego w (...) z dnia (...) maja 2009 r., nr (...) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do realizacji obowiązku usunięcia odpadów postanawia przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez: 1) zwolnienie od kosztów sądowych; 2) ustanowienie adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w (...).

Uzasadnienie faktyczne

Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2009 r. skarżący S. M. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...), określonego w wysokości 100 zł W odpowiedzi na wezwanie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie jest w stanie ponieść żadnych kosztów sądowych, gdyż znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej. Skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, zaś jedynym jego dochodem jest renta rolnicza w wysokości 172 zł. Wnioskodawca nie posiada zarazem żadnych oszczędności, przedmiotów wartościowych, nie posiada też konta w banku. Skarżący jest właścicielem ziemi rolnej o powierzchni 8,7 ha, która leży odłogiem, brakuje bowiem osób zainteresowanych jej dzierżawą. Skarżący oświadczył ponadto, że jest zadłużony, ponieważ uzyskiwany dochód nie wystarcza mu na przeżycie. Do akt sądowych skarżący załączył odcinek renty za II kwartał 2009 r. (dochód w wysokości 516 zł) oraz deklarację PIT-40A, z której wynika, iż w 2008 r. skarżący osiągnął dochód w wysokości 1.889 zł.

Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:

Przyznanie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym (tj. obejmującym zwolnienie od koszów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika procesowego), gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Rozpoznawany wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje w całości na uwzględnienie, bowiem dochód, który osiąga skarżący uniemożliwia mu zabezpieczenie środków finansowych na potrzeby wszczętego postępowania sądowoadministracyjnego, tj. na poniesienie kosztów opłat sądowych, jak i kosztów działania profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się z niewielkiej renty w wysokości 172 zł, co rodzi konieczność zaciągania pożyczek w celu zaspokojenia podstawnych potrzeb życiowych. Skarżący nie posiada bowiem oszczędności, ani majątku, który mógłby stanowić źródło dodatkowego dochodu. Nieruchomość rolna będąca własnością skarżącego nie przynosi żadnego dochodu, gdyż skarżący nie uprawia jej z powodu choroby, brakuje również osób zainteresowanych jej dzierżawą. W tych warunkach, w odniesieniu do okoliczności faktycznych przedstawionych przez skarżącego w rozpoznawanym wniosku, a także przesłanek przyznania prawa pomocy należało uznać, że wykazana przez skarżącego sytuacja majątkowa może być obiektywnie oceniona jako spełniająca przesłankę z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co uzasadnia przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Z powołanych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.