IV SA/Wa 1257/19, Istota wzruszania decyzji w trybie art. 156 k.p.a. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3038541

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2019 r. IV SA/Wa 1257/19 Istota wzruszania decyzji w trybie art. 156 k.p.a.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.).

Sędziowie Asesor, WSA: Paweł Dańczak, Anna Sękowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2019 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) marca 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) marca 2019 r. znak (...) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej organ) po rozpoznaniu wniosku B. D. (dalej skarżąca) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w (...) z dnia (...) lutego 1979 r., nr (...).

Stan sprawy był następujący:

Decyzją z dnia (...) lutego 1979 r. nr (...) Naczelnik Gminy w (...) przejął na własność Państwa gospodarstwo rolne o pow. 25,35 ha położone we wsi (...), stanowiące byłą własność J. i W. małżonków C. Pismem z dnia (...) maja 2014 r. B.D. wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji.

Decyzją z dnia (...) października 2014 r. nr (...), utrzymaną w mocy decyzją z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w (...) z dnia (...) lutego 1979 r.

W uzasadnieniu Minister wskazał, że podstawą wydania decyzji Naczelnika Gminy w (...) z dnia (...) lutego 1979 r. był przepis art. 45 ustawy z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz świadczeniach dla rolników i ich rodzin. Zgodnie z tym przepisem w przypadku, gdy rolnik nie posiadał następców lub gdy następca nie spełniał warunków do przejęcia gospodarstwa rolnego albo odmówił jego przyjęcia, gospodarstwo rolne na wniosek rolnika mogło być przejęte na rzecz Państwa. Dokumentacja archiwalna jaką dysponował Naczelnik Gminy w (...) w dacie wydania kontrolowanej decyzji wykazywała, że właścicielami przekazanego gospodarstwa byli J. i W. C., co wynika z atu własności ziemi z dnia (...) stycznia 1975 r., a do wszczęcia postępowania w przedmiocie przejęcia gospodarstwa rolnego wystarczającym był wniosek J. C. z dnia (...) stycznia 1979 r. Jednocześnie, w ocenie organu, fakt nieprzedstawienia przez wnioskodawczynię - córkę J. i W. C. - dokumentu potwierdzającego spełnienie przez nią kwalifikacji do prowadzenia gospodarstwa rolnego prowadzi do wniosku, że nie spełniała ona warunków do uznania ją za następcę rolnika w świetle art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 1977 r.

W konsekwencji, w ocenie organu, brak jest podstaw do uznania, że decyzja z Naczelnika Gminy w (...) dnia (...) lutego 1979 r. nr (...) została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Również nie wynika z akt, aby mogły zaistnieć inne przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji.

Z powyższym stanowiskiem nie zgodziła się skarżąca, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 19 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 301/15 WSA uchylił zaskarżone decyzje. Uzasadniając orzeczenie, Sąd wskazał, że że Naczelnik Gminy w (...) prowadząc postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia (...) lutego 1979 r. nie badał kwestii, do której zobligowany został przepisem art. 45 ustawy z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin, a mianowicie - istnienia następcy rolnika. Bezspornym jest, że skarżąca jest następczynią prawną J. i W. małżonków C., a nadto z treści aktu notarialnego z dnia (...) października 1971 r. Repetorium Nr (...), wynikało, że co najmniej w dacie (...) października 1971 r. (zaświadczenie Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w (...) nr (...)) posiadała kwalifikacje do prowadzenia gospodarstwa rolnego.

Wyrokiem z dnia 19 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2658/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia. W uzasadnieniu wyroku NSA podkreślił, że Sąd I instancji podjął trafne rozstrzygnięcie uchylając zaskarżone decyzje, lecz na poparcie swego stanowiska przedstawił częściowo błędne motywy. W ocenie NSA, stwierdzenie Sądu I instancji, że skarżąca wykazała posiadanie kwalifikacji, należało uznać za przedwczesne, gdyż inna regulacja prawna obowiązywała w dacie zawarcia powołanego aktu notarialnego Repetorium Nr (...), a inna w dacie wydawania decyzji przez Naczelnika Gminy w (...). § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1964 r. w sprawie przenoszenia własności nieruchomości rolnych, znoszenia współwłasności takich nieruchomości oraz dziedziczenia gospodarstw rolnych składał się z pięciu ustępów. Ustęp 1 stanowił, że dowodem stwierdzającym posiadanie kwalifikacji do prowadzenia gospodarstwa rolnego przez nabywcę było świadectwo ukończenia szkoły rolniczej lub przysposobienia rolniczego. Ustęp 2 dotyczył posiadania kwalifikacji w okresie do dnia 31 grudnia 1975 r., jeżeli praca w gospodarstwie rolnym stanowiła dla nabywcy zawód dający główne źródło utrzymania. Ustęp 3 odnosił się do spadkobierców w okresie po 31 grudnia 1975 r., natomiast ustęp 4 dotyczył wydawania zaświadczeń stwierdzających kwalifikacje. Z kolei ustęp 5 stanowił, że przerwa w pracy w gospodarstwie rolnym z przyczyn niezależnych od nabywcy lub spadkobiercy nie stanowi przeszkody do uznania, że posiada on kwalifikacje do prowadzenia gospodarstwa rolnego. W ocenie NSA, wyrażonej w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2658/15, w świetle przytoczonej regulacji, obowiązującej w dacie wydania decyzji przez Naczelnika Gminy, zagadnieniem kluczowym jest ustalenie treści zaświadczenia, o którym wspomina się w dołączonym akcie notarialnym z dnia (...) października 1971 r. Chodzi bowiem o ustalenie czy kwalifikacje, które poświadczono w owym zaświadczeniu wynikały z faktu pracy w gospodarstwie rolnym, która stanowiła dla B. D. zawód dający główne źródło utrzymania w rozumieniu § 3 ust. 2 rozrządzenia, czy też owe kwalifikacje wynikały ze świadectwa przysposobienia rolniczego. Ponownie prowadząc postępowanie organ winien poczynić w tym zakresie wyjaśnienia, a w razie braku dowodu z dokumentu, co jest wysoce prawdopodobne z uwagi na znaczny upływ czasu, organ winien rozważyć dopuszczenie osobowych środków dowodowych.

Realizując wytyczne NSA, organ prowadząc postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją, organ pismem z dnia (...) kwietnia 2018 r. zwrócił się do Urzędu Gminy (...) oraz archiwum Państwowego w Warszawie o nadesłanie ewentualnie posiadanego zaświadczenia Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w (...) z dnia (...) października 1971 r. nr (...), dotyczącego kwalifikacji do prowadzenia gospodarstwa rolnego przez B. i T. małżonków D.

Pismami - odpowiednio z dnia (...) kwietnia i (...) maja 2018 r. - adresaci powyższego pisma oświadczyli, że nie posiadają przedmiotowego zaświadczenia. Następnie pismem z dnia (...) kwietnia 2018 r. organ zwrócił się do Sądu Rejonowego w (...) o nadesłanie zaświadczenia Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w (...) z dnia (...) października 1971 r. nr (...), wskazując, że dokument ten został wspomniany w treści aktu notarialnego z dnia (...) października 1971 r. rep. Nr (...). W udzielonej odpowiedzi z dnia (...) kwietnia 2018 r. Sąd Rejonowy w (...) Wydział (...) Ksiąg Wieczystych poinformował, że przy oryginale wspomnianego aktu notarialnego nie znajduje się zaświadczenie wskazane w piśmie.

W toku postępowania skarżąca składała pisma, w których utrzymywała, że posiada - podobnie jak jej mąż - niezbędne kwalifikacje rolnicze. W piśmie z dnia (...) sierpnia 2018 r. wskazała, że w 1967 r., po ukończeniu szkoły podstawowej w (...), uczęszczała na kursy przysposobienia rolniczego zorganizowane - jak pamięta - prawdopodobnie przez Urząd Gminy (...) i prowadzone na terenie szkoły.

Wobec powyższego, organ pismem z dnia (...) sierpnia 2018 r. zwrócił się do Urzędu Gminy (...) o nadesłanie ewentualnie posiadanej dokumentacji dotyczącej ukończenia przez B. D. kursu przysposobienia rolniczego, organizowanego prawdopodobnie przez Gminę. Pismem z dnia (...) września 2018 r. organ uzyskał odpowiedź, że w Urzędzie Gminy nie ma ww. dokumentacji.

Organ zwrócił się również do B. D. i jej męża - pismami z dnia (...) grudnia 2018 r. - o udzielenie dodatkowych informacji na temat kursu przysposobienia rolniczego, w którym brała udział skarżąca. Skarżąca w piśmie z dnia (...) grudnia 2018 r. oświadczyła, że podtrzymuje wszystkie dotychczas udzielone przez nią informacje i że nie jest w stanie wskazać więcej szczegółów. W piśmie z tego samego dnia wyjaśniła - w imieniu własnym i męża - że T.D. w związku z przebytym udarem mózgu, a także wiekiem, nie jest w stanie złożyć wyjaśnień i wypowiedzieć się na żądane przez organ okoliczności. Do pisma skarżąca dołączyła kopie dokumentacji lekarskiej.

Pismem z dnia (...) grudnia 2018 r. organ zwrócił się do Urzędu Gminy (...) o udzielenie informacji o kursach przysposobienia rolniczego prowadzonych w latach 60 - tych. Odpowiadając, Wójt Gminy (...), pismem z dnia (...) stycznia 2019 r., poinformował, ze nie posiada informacji o prowadzeniu przez Gminę takich kursów, a archiwalna dokumentacja Szkoły Podstawowej w (...) znajduje się w Szkole Podstawowej im. (...) w (...) Ośrodku z Oddziałami Gimnazjum.

Wobec powyższego organ pismem z dnia (...) lutego 2019 r., zwrócił się do ostatnio wymienionej szkoły z pytaniem czy posiada dokumentację dotyczącą organizowanych przez Gminę (...) Ośrodek kursów przysposobienia rolniczego, które odbywały się w roku 1967 lub później, a jeśli tak to czy w takim kursie brała udział B. D. Pismem z dnia (...) lutego 2019 r. Zespół Placówek Oświatowych w (...) poinformował, że takiej dokumentacji nie posiada.

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) marca 2019 r. znak (...) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w (...) z dnia (...) lutego 1979 r., nr (...). W uzasadnieniu organ stwierdził, że objęta wnioskiem decyzja nie narusza dwóch przesłanek art. 45 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin.

Pierwsza przesłanka - tj. złożenie stosownego wniosku - jest w ocenie organu spełniona, a podnoszone przez skarżącą wątpliwości dotyczące wyrażenia woli przez jej matkę, współwłaścicielkę przekazywanej nieruchomości, zostały przesądzone przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzający w uzasadnieniu wyroku I OSK 2658/15, że "z całokształtu okoliczności sprawy wynika (...), że matka B. D. taką wolę wyraziła."

Druga przesłanka przejęcia, dotycząca następcy i jego kwalifikacji do prowadzenia gospodarstwa rolnego, także w ocenie organu została spełniona bowiem dokumentem potwierdzającym te kwalifikacje mogło być tylko - na mocy § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1964 r. w sprawie przenoszenia własności nieruchomości rolnych, znoszenia współwłasności takich nieruchomości oraz dziedziczenia gospodarstw rolnych w brzmieniu obowiązującym w dacie decyzji - było jedynie świadectwo ukończenia szkoły rolniczej lub przysposobienia rolniczego, którego skarżąca nie przedstawiła. Organ także, mimo szeroko zakrojonych poszukiwań nie odnalazł dokumentu, ani nie ustalił czy skarżąca ukończyła kurs przysposobienia rolniczego. W związku z tym organ uznał, że skarżąca nie mając wymaganych uprawnień nie mogła być brana pod uwagę jako następca posiadający kwalifikacje do prowadzenia gospodarstwa rolnego, co czyni decyzję Naczelnika Gminy w (...) z dnia (...) lutego 1979 r., nr (...) prawidłową także pod tym względem.

Z takim stanowiskiem nie zgodziła się skarżąca, wywodząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) marca 2019 r. znak (...). Skarżąca zaskarżyła decyzję w całości, zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 7a, oraz art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego. Swoje stanowisko oparła na przekonaniu, że wspomniane w akcie notarialnym z dnia (...) października 1971 r. nr Rep.(...) zaświadczenie Prezydium Rady Narodowej w (...) z dnia (...) października 1971 r. stwierdzające jej i męża kwalifikacje do prowadzenia gospodarstwa rolnego, jest dokumentem, o którym mowa w art. 45 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin.

W odpowiedzi na skargę organ i wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 15 października 2019 r., skarżąca wskazała że podczas sporządzania aktu notarialnego nr Rep.(...) dysponowała zaświadczeniem o ukończeniu kursu rolniczego, jednak nie było ono przez notariusza wykorzystane. W treści aktu (ust. 4 § 1) powołał on inne zaświadczenie, tj. zaświadczenie Prezydium Rady Narodowej w (...) z dnia (...) października 1971 r., dotyczące obojga małżonków.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlegała oddaleniu, bowiem Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się uchybień wskazanych w skardze, jak również innych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które Sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718).

Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym, wyjątkowym środkiem weryfikacji takiego rozstrzygnięcia. Za stanowiskiem takim przemawia ustanowiona w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 - dalej k.p.a.), zasada stabilności decyzji ostatecznych, a także wyrażona w tym przepisie reguła, że uchylenie bądź zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Toteż stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. tj. gdy:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest - w sposób niewątpliwy - przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Istota nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, o którym mowa w art. 156 k.p.a., wyraża się bowiem w tym, iż celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy tak jak w postępowaniu zwykłym. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Zakres tego postępowania jest ograniczony do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. W kontekście wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji, jakkolwiek jest aktem dopuszczalnym przez ustawodawcę, to jednak o charakterze wyjątkowym, co uzasadnia ścisłą interpretację przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Po drugie, należy przypomnieć, że sprawa z wniosku B. D. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy w (...) z dnia (...) lutego 1979 r., nr (...) była już rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny pod sygnaturą I OSK 2658/15.

Sąd nie znalazł podstaw do uznania za słuszne zarzutów skargi.

Powyższa decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz. U. Nr 32, poz. 140), zgodnie z którymi przejęcie gospodarstwa rolnego przez Państwo jest możliwe tylko w razie braku następców prawnych lub gdy następca nie spełnia warunków do przejęcia gospodarstwa albo odmówił jego przejęcia. Wynika to wprost z art. 45 powołanej ustawy, a także ze wstępu do niej, w którym ustawodawca wskazał, że wprowadzenie sytemu zaopatrzenia emerytalnego oraz innych świadczeń dla rolników i ich rodzin miało m.in. na celu zaopatrzenie ich na starość oraz na wypadek inwalidztwa. Jak już zauważył NSA w uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. akt I OSK 2658/15, omawiana ustawa nie miała na celu, jak szereg wcześniejszych, innych aktów prawnych, przejęcia gruntów rolnych na własność Państwa, a chodziło w tym wypadku o zagwarantowanie źródła utrzymania tym rolnikom, którzy ze względu na wiek lub stan zdrowia nie mogli samodzielnie gospodarować. Zatem przekazując gospodarstwo rolne, w zamian za świadczenie o charakterze rentowym, rolnik winien je przekazać przede wszystkim następcy (art. 45 ustawy emerytalnej). Dopiero, gdy taka sytuacja była niemożliwa, upoważniało to organ administracji do wydania decyzji na wniosek właściciela gospodarstwa o przejęciu gospodarstwa na rzecz Skarbu Państwa.

Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1964 r. w sprawie przenoszenia własności nieruchomości rolnych, znoszenia współwłasności takich nieruchomości oraz dziedziczenia gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 24, poz. 199 tj. z 1970 r.), wydanego na podstawie ww. upoważnienia, w dacie orzekania przez Naczelnika Gminy w (...), dowodem stwierdzającym posiadanie kwalifikacji do prowadzenia gospodarstwa rolnego przez nabywcę było świadectwo ukończenia szkoły rolniczej lub przysposobienia rolniczego.

W ponownie prowadzonym przez Ministra postępowaniu nieważnościowym wzywano B. D. do przedłożenia dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji do prowadzenia gospodarstwa rolnego, jednak skarżąca dokumentu takiego nie przedstawiła. Zwracano się również do szeregu instytucji o udzielenie informacji na temat przedmiotowego dokumentu, a także prowadzonych kursów przysposobienia rolniczego, lecz bez skutku. W aktach administracyjnych znajduje się akt notarialny z dnia (...) października 1971 r., Repertorium Nr (...) z którego wynika, że skarżąca i jej mąż posiadają kwalifikacje do prowadzenia gospodarstwa rolnego (zaświadczenie Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w (...)). Jak wynika z wyjaśnienia skarżącej złożonego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 15 października 2019 r. zaświadczenie Prezydium Rady Narodowej w (...) z dnia (...) października 1971 r., dotyczące obojga małżonków, nie było tym o ukończeniu kursu rolniczego. Skarżąca co prawda wskazała, że podczas sporządzania aktu notarialnego nr Rep. (...), dysponowała ostatnio wymienionym zaświadczeniem, jednak nie było ono przez notariusza wykorzystane i w treści aktu (ust. 4 § 1) powołał on zaświadczenie Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w (...), wystawione w stanie prawnym obowiązującym w dacie sporządzania aktu, na podstawie okoliczności prowadzenia przez małżonków D. gospodarstwa rolnego jako głównego źródła utrzymania.

W świetle przytoczonej regulacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1964 r. obowiązującej w dacie wydania decyzji przez Naczelnika Gminy, zagadnieniem kluczowym było ustalenie treści zaświadczenia, o którym wspomina się w dołączonym akcie notarialnym z dnia (...) października 1971 r. Chodziło bowiem o ustalenie czy kwalifikacje, które poświadczono w owym zaświadczeniu wynikały z faktu pracy w gospodarstwie rolnym, która stanowiła dla B. D. zawód dający główne źródło utrzymania w rozumieniu § 3 ust. 2 rozporządzenia, czy też owe kwalifikacje wynikały ze świadectwa przysposobienia rolniczego.

Zarówno materiały dowodowe zgromadzone przez organ w toku ponownie prowadzonego postępowania, jak przede wszystkim wyjaśnienie samej skarżącej, wskazują na to pierwsze rozwiązanie, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że przesłanka zawarta w art. 45 ustawy z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin została spełniona.

Odnosząc się wprost do zarzutów skargi - należy uznać, że organ procedował w sposób należyty, w żaden sposób nie uchybiając przepisom postępowania administracyjnego, a w szczególności nie naruszył art. 7, art. 7a i art. 8 k.p.a.

Reasumując: brak jest podstaw do uznania, że decyzja Naczelnika Gminy w (...) z dnia (...) lutego 1979 r., nr (...) została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd z urzędu stwierdził również, że nie zaistniały także inne przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności ww. decyzji Naczelnika Gminy w (...).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.