Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 542128

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 listopada 2007 r.
IV SA/Wa 1241/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran.

Sędziowie Asesorzy WSA: Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Danuta Szydłowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Gminy G. na decyzję Ministra Środowiska z dnia 8 maja 2007 r., nr (...) w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie ogrodu botanicznego:

1.

stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Ministra Środowiska z dnia 28 marca 2007 r., nr (...);

2.

uchyla decyzję Ministra Środowiska z dnia 7 lutego 2006 r., nr (...);

3.

zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego Gminy G. kwotę 784 zł (siedemset osiemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 27 grudnia 2005 r. Miejski Zarząd Usług Komunalnych w G. zwrócił się do Ministra Środowiska o wydanie zezwolenia na prowadzenie ogrodu botanicznego, tj. Palmiarni Miejskiej w G. stosownie do treści art. 67 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Do wniosku załączono opis działalności Palmiarni Miejskiej w G., mapkę z usytuowaniem Palmiarni, wypis z rejestru gruntów dla działek ewidencyjnych nr x i y na których położona jest Palmiarnia, pismo Urzędu Miejskiego w G. z dnia 13 grudnia 2005 r. informujące o braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wskazanego terenu.

Decyzją z dnia 7 lutego 2006 r. Minister Środowiska po uzyskaniu pozytywnej opinii Wojewody Śląskiego oraz Rady Ogrodów Botanicznych w Polsce - działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 z późn. zm.) po rozpatrzeniu powyższego wniosku Miejskiego Zakładu Usług Komunalnych w G. zezwolił na prowadzenie działalności ogrodu botanicznego na terenie nieruchomości o łącznej powierzchni 5,8618 ha położonej w G. w obrębie nr x na działkach będących własnością Miejskiego Zakładu Usług Komunalnych w G. o numerach x i o powierzchni 4,3280 ha oraz działka nr y o pow. 1,5338 ha. Minister wskazał, iż zakresem działalności ogrodu botanicznego jest: uprawa określonego gatunku, różnych stref klimatycznych i siedlisk, prowadzenie działalności naukowej, współpraca i wymiana doświadczeń z innymi placówkami o podobnym profilu w kraju i za granicą, prowadzenie działalności edukacyjnej w zakresie pokrywającym się z profilem działalności ogrodu, prowadzenie działalności popularyzatorskiej w zakresie swojej działalności. Z uwagi na uwzględnienie w całości żądania strony organ odstąpił od uzasadnienia powyższej decyzji.

Pismem z dnia 27 lutego 2006 r. Miejski Zarząd Usług Komunalnych w G. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie decyzji Ministra Środowiska z dnia 7 lutego 2006 r. w ten sposób, by Minister orzekł o oddaleniu wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności ogrodu botanicznego i umorzył postępowanie w sprawie. Wnioskodawca wyjaśnił, iż złożył wniosek o zezwolenie na prowadzenie ogrodu botanicznego z uwagi na zalecenia Urzędu Wojewódzkiego w K., jednakże zdaniem wnioskodawcy z załączonych dokumentów jednoznacznie wynikało, że przedmiotowa Palmiarnia Miejska w G. nie spełnia warunków dla uznania jej za ogród botaniczny, w szczególności nie spełnia warunku o którym mowa w art. 5 pkt 10 ustawy o ochronie przyrody, tj. Palmiarnia nie prowadzi działalności naukowej. Nadto wskazano, iż Miejski Zarząd Usług Komunalnych w G. jako jednostka budżetowa Miasta G. nie może samodzielnie bez upoważnienia Gminy G. działać w sprawach przekraczających zwykły zarząd. Takiego jednak upoważnienia wnioskodawca nie posiadał i nadal nie posiada. Zwrócono również uwagę, iż w planach zagospodarowania przestrzennego Miasta G. nie jest przewidziany ogród botaniczny. Wnioskodawca zwrócił również uwagę na okoliczność, iż właścicielem nieruchomości na których usytuowany jest budynek Palmiarni jest Gmina G., a nie Miejski Zarząd Usług Komunalnych w G., który jest wyłącznie administratorem obiektu Palmiarni.

Pismem z dnia 16 marca 2007 r. Miejski Zarząd Usług Komunalnych w G. wezwał Ministra Środowiska do usunięcia stanu bezczynności polegającej na nierozpoznaniu wniosku z dnia 27 lutego 2006 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia 28 marca 2007 r., nr (...) Minister Środowiska działając na podstawie art. 155 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Miejskiego Zarządu Usług Komunalnych w G. z dnia 27 lutego 2006 r. odmówił uchylenia decyzji Ministra Środowiska z dnia 7 lutego 2006 r., nr (...) zezwalającej na utworzenie i prowadzenie ogrodu botanicznego. Minister stwierdził, iż zgodnie z art. 155 decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zdaniem Ministra przedmiotowa sprawa nie spełnia wszystkich przesłanek wymaganych art. 155 k.p.a., gdyż strona nie wykazała słusznego interesu w żądaniu zmiany decyzji ostatecznej oraz interesu społecznego we wniosku z dnia 27 lutego 2006 r. Minister stwierdził, iż argumenty strony o braku legitymacji do występowania z wnioskiem o wydanie zgody na prowadzenie ogrodu botanicznego są bezpodstawne bowiem z treści art. 67 ustawy o ochronie przyrody nie wynika, aby z wnioskiem takim mogły występować jedynie podmioty będące właścicielami obiektów czy terenów na których funkcjonuje ogród botaniczny. Poza tym zdaniem organu Prezydent Miasta może dokonać autoryzacji wniosku zgłoszonego przez Miejski Zarząd Usług Komunalnych w G. W ocenie Ministra wnioskodawca nie ma też racji podnosząc, że Palmiarnia w G. nie jest ogrodem botanicznym. Zdaniem Ministra zgodnie z art. 5 pkt 10 ustawy o ochronie przyrody podstawowym zadaniem jakie powinien spełniać ogród botaniczny to eksponowanie i ochrona roślin przetrzymywanych w obiekcie, który to warunek w przypadku Palmiarni w G. jest spełniony. Natomiast kwestia prowadzenia badań naukowych nie jest warunkiem niezbędnym do funkcjonowania ogrodu botanicznego i musi być uznawana jako kwestia poboczna. Bez znaczenia dla sprawy jest również okoliczność, iż w budżecie gminy nie ma środków na ogród botaniczny. W pouczeniu do decyzji wskazano na prawo strony do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pismem z dnia 16 kwietnia 2007 r. Prezydent Miasta reprezentujący Gminę G. skierował wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc o uchylenie decyzji z dnia 28 marca 2007 r. i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie decyzji Ministra Środowiska z dnia 7 lutego 2006 r. zezwalającej na prowadzenie ogrodu botanicznego. We wniosku podniesiono, iż Palmiarnia nie spełnia warunków przewidzianych dla ogrodów botanicznych albowiem warunkiem koniecznym jest prowadzenie badań naukowych i edukacja, które to działania w przedmiotowej Palmiarni nie są podejmowane. Ponadto obszar na którym usytuowana jest Palmiarnia stanowi własność Gminy G., nie zaś Miejskiego Zarządu Usług Komunalnych w G., który jako jednostka budżetowa jedynie administruje terenem parku C. i znajdującym się tam obiektem Palmiarni. Zdaniem strony Minister w sposób nieuprawniony rozszerzył zakres "ogrodu botanicznego - Palmiarni" na otaczający ją Park (...) określając jego powierzchnię na 5,8618 ha w sytuacji, gdy powierzchnia budynku Palmiarni wynosi jedynie 1954 m2. Takie działanie zdaniem gminy wykracza poza granice wniosku, a park jako teren służący rekreacji (zieleńce, ścieżki rowerowe, place zabaw dla dzieci) i organizacji imprez kulturalnych, w żadnym wypadku nie kwalifikuje się jako ogród botaniczny. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazano na brak uprawnień Miejskiego Zarządu Usług Komunalnych w G. do samodzielnego i skutecznego złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie ogrodu botanicznego. Wskazano również, iż zgodnie z art. 67 ust. 3 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody do wniosku należy dołączyć m.in. wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub informację na temat warunków zabudowy projektowanej lokalizacji ogrodu botanicznego. A zatem wobec braku planu do wniosku powinna być załączona decyzja o warunkach zabudowy. Jednocześnie Prezydent zwrócił uwagę, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta G. obowiązujące w dacie składania powyższego wniosku nie przewidywało na danym terenie lokalizacji ogrodu botanicznego. Nie przewiduje tego również obowiązujący od dnia 18 marca 2006 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy decyzja narusza art. 66 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.

Decyzją z dnia 8 maja 2007 r., nr (...) Minister Środowiska działając na podstawie art. 155 k.p.a. po wnikliwym rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta z dnia 16 kwietnia 2006 r. zmienił decyzję Ministra Środowiska z dnia 7 lutego 2006 r., nr (...) na utworzenie i prowadzenie ogrodu botanicznego w następujący sposób: działki nr x i y w obrębie x wskazane w decyzji są własnością Gminy G., a nie Miejskiego Zakładu Usług Komunalnych w G. Jednocześnie odmówił zastosowania w pozostałym zakresie art. 155 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż organ może zmienić lub uchylić decyzję na wniosek strony, ale tylko w przypadku kiedy przemawia za tym słuszny interes strony lub interes społeczny. Zdaniem organu w niniejszej sprawie powyższe okoliczności nie zachodzą poza zmianą dotycząca właściciela działek. Minister ponownie stwierdził, iż argumenty strony o braku legitymacji do występowania z wnioskiem o wydanie zgody na prowadzenie ogrodu botanicznego są bezpodstawne bowiem zgodnie z art. 67 ustawy o ochronie przyrody nie wynika aby z wnioskiem takim mogły występować jedynie podmioty będące właścicielami obiektów czy terenów na których funkcjonuje ogród botaniczny Minister podtrzymał również stanowisko, iż Palmiarnia w G. spełnia warunki określone w art. 5 pkt 10 ustawy o ochronie przyrody dla uznania jej za ogród botaniczny. Minister nie dopatrzył się także nieprawidłowości w kwestii dotyczącej ustalenia w decyzji z dnia 7 lutego 2005 r. obszaru działania ogrodu botanicznego, nie znajdując podstaw do jej zmniejszenia wyłącznie do powierzchni budynku palmiarni.

W dniu 8 czerwca 2007 r. Gmina G. reprezentowana przez Prezydenta Miasta skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia 7 lutego 2006 r. zezwalająca na prowadzenie ogrodu botanicznego oraz decyzję Ministra Środowiska z dnia 8 maja 2007 r. Zaskarżonym decyzjom zarzucono:

1.

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

-

art. 67 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody poprzez wydanie decyzji pomimo braku decyzji o warunkach zabudowy,

-

art. 5 pkt 10 powołanej ustawy poprzez wydanie decyzji pomimo braku spełnienia ustawowych wymogów przewidzianych dla utworzenia i prowadzenia ogrodu botanicznego,

-

art. 69 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o ochronie przyrody poprzez niewydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie ogrodu botanicznego pomimo istnienia ustawowych przesłanek do wydania takiej decyzji;

2.

naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj.:

-

art. 28 k.p.a. poprzez przyznanie wnioskodawcy - Miejskiemu Zarządowi Usług Komunalnych w G. w postępowaniu o wydanie zezwolenia na prowadzenie ogrodu botanicznego legitymacji strony pomimo braku interesu prawnego,

-

art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. poprzez pozbawienie Gminy G. jako podmiotu posiadającego interes prawny udziału w postępowaniu o wydanie zezwolenia na prowadzenie ogrodu botanicznego,

-

art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1-4 ustawy o ochronie przyrody poprzez wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy,

-

art. 155 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu zmiany decyzji w sposób niezgodny z wnioskiem strony oraz udzielenia odmowy uchylenia decyzji pomimo spełnienia przesłanek ustawowych, które to uchybienie winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia 8 maja 2007 r. oraz uchylenie decyzji z dnia 7 lutego 2005 r.

W uzasadnieniu skargi Gmina G. podtrzymała argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dnia 16 kwietnia 2007 r. podkreślając szczególnie, iż jako właściciel terenu na którym usytuowany jest budynek Palmiarni była wyłącznie uprawniona do złożenia wniosku o zezwolenie na prowadzenia ogrodu botanicznego i powinna brać udział w postępowaniu dotyczącym tego zezwolenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej zwanej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

W pierwszej kolejności jednak sąd przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji i postępowania, które ją poprzedziło z punktu widzenia istnienia wad powodujących nieważność decyzji. W przypadku ustalenia, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego - stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza jej nieważność, nie badając wpływu tej wady na treść zaskarżonej decyzji.

W ocenie sądu w niniejszej sprawie zarówno zaskarżona decyzja Ministra Środowiska z dnia 8 maja 2007 r., nr (...) jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia 28 marca 2007 r., nr (...) wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe decyzje wydane zostały w trybie nadzwyczajnym, tj. z zastosowaniem art. 155 k.p.a. mimo, iż brak było podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym, albowiem nie zostało zakończone postępowanie zwykłe.

W niniejszej sprawie pismem z dnia 27 lutego 2006 r. Miejski Zarząd Usług Komunalnych w G. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie decyzji Ministra Środowiska z dnia 7 lutego 2006 r. zezwalającej na prowadzenie ogrodu botanicznego w Palmiarni G. Obowiązkiem organu było, więc ponowne rozpatrzenie sprawy i merytoryczne ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne sprawy, a dotyczących braku legitymacji do złożenia przedmiotowego wniosku przez Miejski Zarząd Usług Komunalnych w G., kwestii własności gruntu na którym położony jest budynek Palmiarni oraz braku spełnienia przez Palmiarnię przesłanek do uznania jej za ogród botaniczny. Jednakże Minister z naruszeniem art. 127 § 3 k.p.a. wydał decyzję na podstawie art. 155 k.p.a. Odwołując się do przesłanek art. 155 k.p.a. zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony Minister stwierdził, iż Miejski Zarząd Usług Komunalnych w G. nie wykazał słusznego interesu oraz interesu społecznego w żądaniu zmiany ostatecznej decyzji z dnia 7 lutego 2007 r. Tym samym Miejski Zarząd Usług Komunalnych w G. pozbawiony został prawa do ponownego rozpoznania sprawy. Jednocześnie Minister pouczył stronę o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Tym razem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła Gmina G. reprezentowana przez Prezydenta Miasta, który również wskazywał na okoliczności uzasadniające uchylenie decyzji dnia 7 lutego 2006 r. Minister Środowiska jednak po raz kolejny wydał decyzję na podstawie art. 155 k.p.a. dokonując tym razem zmiany decyzji z dnia 7 marca 2006 r. w części dotyczącej podmiotu będącego właścicielem nieruchomości na której utworzono ogród botaniczny.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż Minister Środowiska naruszył przepisy postępowania administracyjnego, a wydane w dniu 28 marca 2007 r. oraz dnia 8 maja 2007 r. decyzje rażąco naruszają prawo. Minister Środowiska wydając decyzje w trybie art. 155 k.p.a. w sytuacji gdy strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wobec odmiennych przesłanek dla rozpoznania powyższych trybów pozbawił w rzeczywistości stronę prawa do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. W orzecznictwie podkreśla się, iż rozpoznanie sprawy w trybie nadzwyczajnym gdy strona złożyła odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) stanowi rażące naruszenie prawa. Tryb odwoławczy ma bowiem pierwszeństwo przed trybem nadzoru. Tok instancji zgodnie z art. 15 k.p.a. jest regułą przy załatwianiu tych spraw, albowiem gdy strona korzysta z toku instancji to do jego wyczerpania nie powinny być podejmowane działania zmierzające do usunięcia nieprawidłowości w decyzji środkami pozainstancyjnymi. Zasada dwuinstancyjności stwarza stronie szerokie możliwości obrony interesu prawnego. Dlatego też postępowanie odwoławcze ma pierwszeństwo przed nadzwyczajnymi trybami postępowania administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 1984 r., II SA 225/85; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 1987 r., IV SA 538/87, GAP 1988, nr 11, s. 45). Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. stanowi jeden z elementów systemu nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego obejmujących weryfikację decyzji dotkniętych wadliwościami kwalifikowanymi lub niekwalifikowanymi oraz decyzji prawidłowych. Tryby nadzwyczajne w tym również art. 155 k.p.a. mają zastosowanie gdy nie jest możliwa zmiana decyzji w zwykłym trybie postępowania administracyjnego. Wszczęcie trybu nadzwyczajnego, gdy stronie przysługuje prawo do weryfikacji decyzji w zwykłym trybie pozbawia stronę prawa do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a., która ma odpowiednie zastosowanie również w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przed ministrami. Stosownie bowiem do treści art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra przysługuje prawo zwrócenia się o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odpowiednie zastosowanie mają przepisy o odwołaniu.

Niezależnie od powyższego zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd zastosował przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Jak zauważa bowiem J. Tarno istotnym novum uregulowania zawartego w art. 135 p.p.s.a. "jest nałożenie na sąd administracyjny obowiązku wyjścia poza granice skargi i zajęcie się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. Obowiązek ten powstaje w odniesieniu do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia." (zob. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, s. 294-295). Sąd administracyjny powinien więc z urzędu rozpatrzyć czy nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie komentowanego przepisu. Przesłanką zastosowania tego przepisu jest stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie, ale także w aktach je poprzedzających - jeżeli były podjęte w granicach danej sprawy (zob. cytowany wyżej komentarz s. 295-296). Mając na uwadze powyższe sąd uchylił decyzję Ministra Środowiska z dnia 7 lutego 2006 r. uznając, iż Minister Środowiska w trakcie postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie ogrodu botanicznego w Palmiarni G. w sposób istotny naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego co mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Przede wszystkim zgodzić należy się ze skarżącą Gminą, iż Miejski Zarząd Usług Komunalnych w G. będący jednostką budżetowa Gminy G. i wyłącznie administratorem Palmiarni nie był upoważniony do skutecznego złożenia we własnym imieniu wniosku o zezwolenia na działanie ogrodu botanicznego. Wobec jednak złożenia takiego wniosku organ powinien wezwać wnioskodawcę do przedstawienia stosownego upoważnienia od Gminy. Nadto Minister Środowiska stanął na stanowisku, iż wniosek o zezwolenie na prowadzenie ogrodu botanicznego zgodnie z art. 67 ustawy o ochronie przyrody może złożyć każdy i nie musi to być właściciel. O ile w ocenie sądu z powyższym poglądem można się zgodzić to nie do zaakceptowania jest jednak stanowisko, iż właściciel gruntu na którym ma być prowadzony ogród botaniczny nie musi wyrazić zgody na tego rodzaju działalność, a w konsekwencji brać udziału postępowaniu administracyjnym bezpośrednio dotyczący jego interesu prawnego. Słusznie wobec tego zarzuciła Gmina, iż nie brała udziału w postępowaniu o wydanie zezwolenia na prowadzenie ogrodu botanicznego na terenie działek stanowiących jej własność, a zatem Minister naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym wyrażoną w art. 10 k.p.a.

Za zasadne zdaniem sądu uznać również należy zarzuty dotyczące niezałączenia do wniosku dokumentu zawierającego informację na temat warunków zabudowy projektowanej lokalizacji ogrodu botanicznego. Skoro bowiem stosownie do treści art. 66 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody - w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się potrzeby funkcjonowania i rozwoju istniejących lub projektowanych ogrodów botanicznych dla rozstrzygnięcia wniosku na prowadzenie takiego ogrodu nie są bez znaczenia ustalenia w zakresie zagospodarowania terenu na którym ma być prowadzony ogród. Tej okoliczności Minister Środowiska przed wydaniem decyzji zezwalającej na prowadzenie ogrodu botanicznego w G. w ogóle nie rozważył.

Wreszcie mając na uwadze, iż postępowanie o zezwolenia na prowadzenie ogrodu botanicznego jest postępowaniem wszczynanym na wniosek podmiotu ubiegającego się o takie zezwolenie organ jest związany treścią i zakresem złożonego wniosku. W przedmiotowej sprawie natomiast jak zasadnie podnosi skarżąca Gmina Minister w sposób nieuprawniony rozszerzyła zakres "ogrodu botanicznego - Palmiarni" na otaczający ją Park (...) określając jego powierzchnię na 5,8618 ha w sytuacji, gdy powierzchnia budynku Palmiarni wynosi jedynie 1954 m2 i wyłącznie budynku Palmiarni dotyczył złożony przez Miejski Zarząd Usług Komunalnych w G. wniosek.

W ocenie sądu zatem w niniejszej sprawie Minister Środowiska nie zebrał i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązany jest na podstawie art. 7 i art. 77 k.p.a., nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Dlatego też sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku, sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, których w niniejszej sprawie nie poczyniono. Tym samym sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 pkt c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Jednocześnie sąd - działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot uiszczonego wpisu sądowego (który w niniejszej sprawie wynosił 200 zł), a także postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie przepisu art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a. orzekł o zwrocie kosztów przejazdu drugiego z pełnomocników strony skarżącej, tj. T. M.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.